14 Okt. Het Louvre en Montmartre.
Door: Maarten
15 Oktober 2007 | Frankrijk, Parijs
Ik ben vergeten boodschappen te doen, dus een Frans begin van de dag met slechts een boel (boule) koffie.
Het Louvre is zo groot en er is zoveel te zien, dat je aan een week niet genoeg hebt. Het gebouw alleen is al een halve dag waard. De rijkdom en de aantallen kunstwerken zijn ongeloofloos. Als je bij een marmeren beeld stilstaat en bedenkt hoe moeilijk marmer te bewerken is, dan kun je alleen maar “staunen” zoals onze Oosterburen zeggen. Het wordt nog véél indrukwekkender, als je naar een detail gaat kijken. De hand is zo natuurlijk gevormd en zo gracieus, dat je daaruit het vakmanschap en het kunstzinnig vermogen van de maker kunt gaan bevatten. Mijn kleipoppetjes vallen na een dag, uit schaamte over zichzelf, vanzelf uit elkaar.
Ik ben getroffen door de moeder met haar zoon zittend op een bank in een enorme zaal met schilderijen. Beiden tekenen iets na. Wat een rijkdom dat dit kind kansen krijgt en zijn talent mag ontplooien. Ik zit nog in de fase van de kopvoeters.
Na al deze heftige indrukken is het tijd voor iets luchtigers. Op Montmartre wordt al voor de 74ste keer het Feest van de Vendanges gevierd. De enige wijngaard die de stad Parijs nog bezit, ligt op Montmartre en levert zo’n vier- à vijfhonderd flessen wijn op. De opbrengst is voor een goed doel. Het feest is oergezellig en het warme zonnetje geeft er een zomerstintje aan. Montmartre wordt overspoeld door de mensen. Overal hoor je andere muziek, in honderd eettentjes kun je streekproducten kopen, alle restaurantjes zijn open, mensen dansen op de pleintjes en op het Place du Tertre laat je jouw portret tekenen voor 30 euro. Dit is het Bourgondische Frankrijk: eten, drinken, dansen, flaneren en praten.
In de Sacré Qoeur is een H. Mis aan de gang. Ik ga even binnen om te luisteren en te kijken. Buiten kijk ik nog naar de langzaam wegzakkende zon en het oplichten van de verlichting van de stad, die de nacht weer opnieuw in de dag verandert.
Ik besluit om morgen uit Parijs te vertrekken om naar Versailles te gaan. Mijn hoofd loopt bijna over van de vele indrukken. Mijn voeten verdragen geen dag lopen meer. Het is goed geweest.
Het Louvre is zo groot en er is zoveel te zien, dat je aan een week niet genoeg hebt. Het gebouw alleen is al een halve dag waard. De rijkdom en de aantallen kunstwerken zijn ongeloofloos. Als je bij een marmeren beeld stilstaat en bedenkt hoe moeilijk marmer te bewerken is, dan kun je alleen maar “staunen” zoals onze Oosterburen zeggen. Het wordt nog véél indrukwekkender, als je naar een detail gaat kijken. De hand is zo natuurlijk gevormd en zo gracieus, dat je daaruit het vakmanschap en het kunstzinnig vermogen van de maker kunt gaan bevatten. Mijn kleipoppetjes vallen na een dag, uit schaamte over zichzelf, vanzelf uit elkaar.
Ik ben getroffen door de moeder met haar zoon zittend op een bank in een enorme zaal met schilderijen. Beiden tekenen iets na. Wat een rijkdom dat dit kind kansen krijgt en zijn talent mag ontplooien. Ik zit nog in de fase van de kopvoeters.
Na al deze heftige indrukken is het tijd voor iets luchtigers. Op Montmartre wordt al voor de 74ste keer het Feest van de Vendanges gevierd. De enige wijngaard die de stad Parijs nog bezit, ligt op Montmartre en levert zo’n vier- à vijfhonderd flessen wijn op. De opbrengst is voor een goed doel. Het feest is oergezellig en het warme zonnetje geeft er een zomerstintje aan. Montmartre wordt overspoeld door de mensen. Overal hoor je andere muziek, in honderd eettentjes kun je streekproducten kopen, alle restaurantjes zijn open, mensen dansen op de pleintjes en op het Place du Tertre laat je jouw portret tekenen voor 30 euro. Dit is het Bourgondische Frankrijk: eten, drinken, dansen, flaneren en praten.
In de Sacré Qoeur is een H. Mis aan de gang. Ik ga even binnen om te luisteren en te kijken. Buiten kijk ik nog naar de langzaam wegzakkende zon en het oplichten van de verlichting van de stad, die de nacht weer opnieuw in de dag verandert.
Ik besluit om morgen uit Parijs te vertrekken om naar Versailles te gaan. Mijn hoofd loopt bijna over van de vele indrukken. Mijn voeten verdragen geen dag lopen meer. Het is goed geweest.
-
15 Oktober 2007 - 20:40
Jan Sleutels:
machtig mooi
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
