29 Mrt. 7 Km terug.
Door: Maarten
30 Maart 2008 | Italië, Gerfalco
Om tien uur komen Bertram en Francesca koffie drinken. Het klikt meteen. De Zuid Duitser, drielandenpunt D/F/Zw, is spraakzaam en open. Zijn zwangere vrouwtje doet haar best om ons te verstaan. Bertram woont al tien jaar in het adelaarsnest Gerfalco. Wat ooit begon op een boerderij als een commune met het socialistisch beginsel is jammerlijk gestrand op gebrek aan regels. Maar Bertram had zijn draai gevonden in het dorpje, dat tegen de berg geplakt zit. Hij bleef en werkt er als huisschilder en hobbyschilder. Twee jaar geleden raakte het aan met Francesca uit Montieri en nu wonen ze hier samen. Bertam is in 2003 uit Zuid Duitsland met de tractor en zelfgebouwde woonwagen naar Italië gereden en met twee vrienden ook naar Sicilië. Nu reist hij nog eens per twee jaar in twee weken naar huis om daar de TUV de boel te laten controleren. Zo gebruikt hij zijn span nog af en toe. Op een dorpsfeest is zijn zigeunerwagen ook graag gezien en staat dan als bijzonderheid te kijk.
Ze nodigen mij uit om zeven km terug te rijden naar zijn dorp om daar samen te eten. Ik sla alleen vliegen af.
Zijn wagen is opnieuw opgebouwd op het versterkte onderstel uit 1935. De wagen was zo rot, de houtwormen hadden last van een waterbuik. Het is een heerlijk nostalgische wagen met de potten en pannen aan het plafond bungelend. De blutsen getuigen van een vrolijk gebimmelbammel tijdens de rit. Een groot, loeizwaar, gietijzeren fornuis dient als kooktoestel en kachel. De wagen is zes meter lang en heeft daardoor een met doek af te scheiden slaapgedeelte. Er blijft nog zat woonruimte over. De dertigjarige John Deere met 68 pk heeft geen moeite met de kilo’s. Vanbuiten is het een echte woonwagen met het verhoogde dak, de kleine raampjes, de versierselen en de grote uitklapbare trap. Het span heeft slechts één probleem voor mij: de wagen is 2,60 meter breed. Hier hebben Bertram en Francesca met rijden geen problemen mee of het moet zijn dat hij Zwitserland niet in mag vanwege de breedte en hij dus moet omrijden via Frankrijk.
Francesca kookt een heerlijke pasta en maakt een verse salade klaar. Bij water en wijn ( Niet: water bij de wijn!) wordt druk verteld en voor Francesca getolkt. De eigenaar van het restaurant waar we vlakbij staan wil foto’s maken van de tractor en wagen van mij vóór zijn hotel. Dat kan natuurlijk. Kleine moeite. Toch vraag ik me af van wie de tractor is als hij poseert. Als “schadeloosstelling” biedt hij iets te drinken aan dat goed smaakt.
Oo Solo Mio een wandeling door het dorpje levert weer, ik kan het niet laten, kiekjes op. Even later komt Bertram een flinke stapel brandhout brengen: “Es kann hier verdammt kalt sein. Mit Ostern hat’s noch geschneit.” Aha! Dat verklaart die strooiwagen.
’s Avonds drinken Bertram en ik in het restaurant wijn. Ik leer dat Gerfalco 10 maanden per jaar slechts 40 inwoners heeft. In de zomermaanden wordt het dorp overspoeld door de kinderen met hun kinderen, die het ouderlijk huis nooit hebben verkocht en als vakantiewoning aanhouden. Dan wonen er 450 mensen. De huizen zijn te koop, maar voor een prijs van 1.000 euro per vierkante meter. Beetje van de zotte deze prijzen, want vijftien jaar geleden hadden ze je de huizen nageworpen voor bijna niets. Tijden veranderen sinds de euro. Bertram is erg zuinig, want als schilder kun je hier geen fortuin maken. Zijn vrouwtje werkt ook, maar het leven is geen vetpot. Ze hebben geen koelkast, stoken hout, hebben geen wasdroger, douchen zeer kort en hangen overal de zuinigste lampen. Niets om zielig over te doen, zo leven er wel meer in deze omgeving. Zo krijgt de reactie van Leon op mijn site over de huidige kloof tussen arm en rijk ineens realiteitsgehalte. Het komt erg dichtbij, omdat Bertram er open over spreekt. Hoeveel mensen schamen er zich voor en lijden zwijgend? Iets om bij stil te staan.
Ze nodigen mij uit om zeven km terug te rijden naar zijn dorp om daar samen te eten. Ik sla alleen vliegen af.
Zijn wagen is opnieuw opgebouwd op het versterkte onderstel uit 1935. De wagen was zo rot, de houtwormen hadden last van een waterbuik. Het is een heerlijk nostalgische wagen met de potten en pannen aan het plafond bungelend. De blutsen getuigen van een vrolijk gebimmelbammel tijdens de rit. Een groot, loeizwaar, gietijzeren fornuis dient als kooktoestel en kachel. De wagen is zes meter lang en heeft daardoor een met doek af te scheiden slaapgedeelte. Er blijft nog zat woonruimte over. De dertigjarige John Deere met 68 pk heeft geen moeite met de kilo’s. Vanbuiten is het een echte woonwagen met het verhoogde dak, de kleine raampjes, de versierselen en de grote uitklapbare trap. Het span heeft slechts één probleem voor mij: de wagen is 2,60 meter breed. Hier hebben Bertram en Francesca met rijden geen problemen mee of het moet zijn dat hij Zwitserland niet in mag vanwege de breedte en hij dus moet omrijden via Frankrijk.
Francesca kookt een heerlijke pasta en maakt een verse salade klaar. Bij water en wijn ( Niet: water bij de wijn!) wordt druk verteld en voor Francesca getolkt. De eigenaar van het restaurant waar we vlakbij staan wil foto’s maken van de tractor en wagen van mij vóór zijn hotel. Dat kan natuurlijk. Kleine moeite. Toch vraag ik me af van wie de tractor is als hij poseert. Als “schadeloosstelling” biedt hij iets te drinken aan dat goed smaakt.
Oo Solo Mio een wandeling door het dorpje levert weer, ik kan het niet laten, kiekjes op. Even later komt Bertram een flinke stapel brandhout brengen: “Es kann hier verdammt kalt sein. Mit Ostern hat’s noch geschneit.” Aha! Dat verklaart die strooiwagen.
’s Avonds drinken Bertram en ik in het restaurant wijn. Ik leer dat Gerfalco 10 maanden per jaar slechts 40 inwoners heeft. In de zomermaanden wordt het dorp overspoeld door de kinderen met hun kinderen, die het ouderlijk huis nooit hebben verkocht en als vakantiewoning aanhouden. Dan wonen er 450 mensen. De huizen zijn te koop, maar voor een prijs van 1.000 euro per vierkante meter. Beetje van de zotte deze prijzen, want vijftien jaar geleden hadden ze je de huizen nageworpen voor bijna niets. Tijden veranderen sinds de euro. Bertram is erg zuinig, want als schilder kun je hier geen fortuin maken. Zijn vrouwtje werkt ook, maar het leven is geen vetpot. Ze hebben geen koelkast, stoken hout, hebben geen wasdroger, douchen zeer kort en hangen overal de zuinigste lampen. Niets om zielig over te doen, zo leven er wel meer in deze omgeving. Zo krijgt de reactie van Leon op mijn site over de huidige kloof tussen arm en rijk ineens realiteitsgehalte. Het komt erg dichtbij, omdat Bertram er open over spreekt. Hoeveel mensen schamen er zich voor en lijden zwijgend? Iets om bij stil te staan.
-
30 Maart 2008 - 14:20
Leon:
Beste Maarten,
het gaat je lekker in Italië, je weet daar erg goed de "weg" en je beschrijvingen zijn van "een kenner". Inderdaad, wie spreekt open over zijn armoede? Al kiezen sommige mensen dat, zonder wrok, zelf. De huizenprijzen zijn overal ter wereld, ook zonder euro, zo hoog geschoten vanwege de speculatie van rijke mensen. Prijzen worden door DE VRAAG gemaakt. Nederland is daarbij een knaller van een voorbeeld. Ons huis in Nuth ging in 10 jaar X 3 in prijs...
De salarissen van velen overigens x 5! Sommigen kregen die verhogingen van hun aandeelhouders.... Dat waren bij herhaling in Nederland dan... de vakbonsvertegewoordigers en de overheidswerkgevers (zie energiebedrijven. woningcorporaties, ziekenhuizen, zorg instellingen. Hoe kan dat dan? Niks hoge euro hoor!
Dus het zit "irgendwo" in de mens zelf, een rijke wil kennelijk steeds rijker worden. En een arme KAN niet rijker, maar zou het zelfde doen als hij rijk zou worden. Er zijn ALTIJD uitzon-deringen natuurlijk, maar steeds minder lijkt het.
Maar pas op: de speculatietoren stort nu in, en de arme mensen met te hoge hypotheken gaan nu voor de bijl. Zie de VS, een groot land vol faillissementen, met een flutgoedkope dollar! En de banken die deze failissementen veroorzaakten worden door de overheid MET BELASTINGGELD van de armen uit de brand geholpen. Gekker kan het eigenlijk niet!
Dan is het Toscaanse landschap toch veel mooier en lieflijk. Geniet en laat de boze wereld maar, die luistert toch liever niet naar eigen "prestaties".
Wees voorzichtig en let op,
Groeten van Leon (en Mieke uit Californië)
.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
