18 Apr. Ljubljanatoer.
Door: Maarten
19 April 2008 | Slovenië, Ljubljana
Het giet, dus draai ik me nog eens om. Als ik dol ben van het draaien, sta ik tegen mijn zin in op. Het is tien uur. Na lang dralen ben ik eruit, wat ik aan moet en mee moet slepen naar de stad. Gewapend met wandelschoenen en de paraplu wordt Ljubljana vandaag georganiseerd aangepakt. Eerst internetten, dan te voet de berg bedwingen met op de top het kasteel en een mooi uitzicht als beloning. Vijf euro voor de sta-kabelbaan spaar ik zo uit voor koffie en gebak. Dat kasteel is een beetje vreemd. De buitenkant is origineel, maar binnen op de Cour en in de gerestaureerde vertrekken heeft de architect “zijn handtekening” achtergelaten met staalconstructies, gebruik van kale beton en een soort “doorzonconstructies” om ruimtes groter te doen lijken. Heel gedurfd en heel origineel.
Op de drie bruggen in de stad tonen middelbare scholen uit heel Slovenië hun projecten mbt de natuur. De ene school heeft een educatiefpad uitgezet/aangelegd in hun dorp, de ander heeft wandel/schuilhutten van natuurlijke bouwstoffen gebouwd en geplaatst, een derde heeft een lessencyclus opgezet met bosproducten en welke lekkernijen je ermee kunt maken. Indrukwekkend hoe geëngageerd deze tieners hiermee bezig zijn.
Om twee uur sta ik te wachten op de trappen van het stadhuis voor een Engelstalige tour door de stad. Wie schetst mijn verbazing, als ik hoor, dat ik de enige gast ben?
De aardige gids Barbara steekt meteen van wal met haar verhaal, dat zo uit haar mond valt. Feiten en jaartallen zijn mijn ding niet, want dat valt allemaal door de grove zeef heen. Al gauw verleid ik haar met vragen om van het voor haar gebaande pad af te gaan. Het werkt! We raken in gesprek over hemel en hel. Na enkele minuten vertelt ze, dat ze toch echt haar verhaal wil vertellen, waarvoor ze betaald wordt. Oké dan. Niet veel later lukt het mij, als ze ademhaalt om haar verhaal weer te onderbreken. We hebben het over onze achtergrond. Zij was lerares! Dus raad je al waar we het over hebben. Juist; school. Ik bied haar aan om die toer te laten zitten en ergens koffie te gaan drinken, want van dat staan krijg ik een lamme rug. Och, daar heb ik wat gezegd! Nee dat kan echt niet. Dit is haar baan en daar wordt ze voor betaald! Toch hebben onze gesprekken al zo’n diepgang. dat ze voorstelt om na de toer dat kopje koffie te drinken. Nou het ijs is gebroken en nu hoort ze zelf, dat haar toerverhaal eigenlijk uit de toon valt. Ze kan er verschrikkelijk om lachen, als ze verder wil opsommen. Nog zijdelings praat ze over haar gebouwen en regenten. We gaan helemaal op in de onderwerpen, totdat ze een telefoontje krijgt van de rederij. “Waarom de kapitein al een kwartier wacht op haar groep? Is er iets gebeurd?” Ze raakt even helemaal van de kook en gaat op een drafje naar de rivier terug. Ik been erachteraan. De boot is leeg en vaart alleen voor ons de rivier op en af. Super! Dan gaan we een kopje koffie drinken, zoals afgesproken. Ze is nu relaxed. Ze lacht en maakt een opmerking, die mij zo laat schateren, dat de hele zaak opkijkt. Ik ben onder de indruk van deze vijfendertig jarige, zwaar zieke, veerkrachtige, sterke, goedlachse vrouw. Wegens haar ziekte heeft ze haar baan als lerares op moeten geven. Kinderen krijgen kan niet. De toekomst is onzeker en toch bruist ze en heeft ze dromen.
Op de boerderij melkt vader de zeven koeien en mag de elf jarige Jena de kalveren verzorgen. De melk gaat niet naar de melkfabriek, maar wordt aan huis verkocht. Wat teveel is wordt aan de kalfjes gevoerd. Het bedrijf bestaat uit acht hectares akker- en grasland en nog veertig hectares bos. Hij is dus veeboer, akkerboer en bosbouwer met twee grote, zeer moderne Deutz Fahr trekkers en een ouwetje een ITM uit voormalig Joegoslavië. Hij zaagt aan huis de zes meter lange stammen tot balken, heeft een kloofmachine en afkortzaag voor het kachelhout, dat in lengtes van een meter ligt te drogen. Daarnaast werkt hij nog op de universiteit als voorlichter over rabiës. Zijn vrouw werkt wekelijks zes keer zeven uur in een supermarkt. Het zijn harde werkers van het slag: Boom, roos, vis en niet miepen. (Miepen is Limburgs voor zeuren/ klagen.) Hun jongste dochter Ana van negen wordt door Polona, haar moeder, naar een nonnenklooster gebracht, waar zij met nog twintig kinderen van vrijdagmiddag tot en met zondagmorgen zal zijn om voorbereid te worden op de Eerste Heilige Communie. Ze zal daar enkele keren heengaan. In het voor 85% katholieke Slovenië wordt op de scholen geen godsdienstles gegeven. Kerk en school zijn gescheiden. Zo krijg je dit soort oplossingen. ’s Lands wijs, ’s lands eer.
Op de drie bruggen in de stad tonen middelbare scholen uit heel Slovenië hun projecten mbt de natuur. De ene school heeft een educatiefpad uitgezet/aangelegd in hun dorp, de ander heeft wandel/schuilhutten van natuurlijke bouwstoffen gebouwd en geplaatst, een derde heeft een lessencyclus opgezet met bosproducten en welke lekkernijen je ermee kunt maken. Indrukwekkend hoe geëngageerd deze tieners hiermee bezig zijn.
Om twee uur sta ik te wachten op de trappen van het stadhuis voor een Engelstalige tour door de stad. Wie schetst mijn verbazing, als ik hoor, dat ik de enige gast ben?
De aardige gids Barbara steekt meteen van wal met haar verhaal, dat zo uit haar mond valt. Feiten en jaartallen zijn mijn ding niet, want dat valt allemaal door de grove zeef heen. Al gauw verleid ik haar met vragen om van het voor haar gebaande pad af te gaan. Het werkt! We raken in gesprek over hemel en hel. Na enkele minuten vertelt ze, dat ze toch echt haar verhaal wil vertellen, waarvoor ze betaald wordt. Oké dan. Niet veel later lukt het mij, als ze ademhaalt om haar verhaal weer te onderbreken. We hebben het over onze achtergrond. Zij was lerares! Dus raad je al waar we het over hebben. Juist; school. Ik bied haar aan om die toer te laten zitten en ergens koffie te gaan drinken, want van dat staan krijg ik een lamme rug. Och, daar heb ik wat gezegd! Nee dat kan echt niet. Dit is haar baan en daar wordt ze voor betaald! Toch hebben onze gesprekken al zo’n diepgang. dat ze voorstelt om na de toer dat kopje koffie te drinken. Nou het ijs is gebroken en nu hoort ze zelf, dat haar toerverhaal eigenlijk uit de toon valt. Ze kan er verschrikkelijk om lachen, als ze verder wil opsommen. Nog zijdelings praat ze over haar gebouwen en regenten. We gaan helemaal op in de onderwerpen, totdat ze een telefoontje krijgt van de rederij. “Waarom de kapitein al een kwartier wacht op haar groep? Is er iets gebeurd?” Ze raakt even helemaal van de kook en gaat op een drafje naar de rivier terug. Ik been erachteraan. De boot is leeg en vaart alleen voor ons de rivier op en af. Super! Dan gaan we een kopje koffie drinken, zoals afgesproken. Ze is nu relaxed. Ze lacht en maakt een opmerking, die mij zo laat schateren, dat de hele zaak opkijkt. Ik ben onder de indruk van deze vijfendertig jarige, zwaar zieke, veerkrachtige, sterke, goedlachse vrouw. Wegens haar ziekte heeft ze haar baan als lerares op moeten geven. Kinderen krijgen kan niet. De toekomst is onzeker en toch bruist ze en heeft ze dromen.
Op de boerderij melkt vader de zeven koeien en mag de elf jarige Jena de kalveren verzorgen. De melk gaat niet naar de melkfabriek, maar wordt aan huis verkocht. Wat teveel is wordt aan de kalfjes gevoerd. Het bedrijf bestaat uit acht hectares akker- en grasland en nog veertig hectares bos. Hij is dus veeboer, akkerboer en bosbouwer met twee grote, zeer moderne Deutz Fahr trekkers en een ouwetje een ITM uit voormalig Joegoslavië. Hij zaagt aan huis de zes meter lange stammen tot balken, heeft een kloofmachine en afkortzaag voor het kachelhout, dat in lengtes van een meter ligt te drogen. Daarnaast werkt hij nog op de universiteit als voorlichter over rabiës. Zijn vrouw werkt wekelijks zes keer zeven uur in een supermarkt. Het zijn harde werkers van het slag: Boom, roos, vis en niet miepen. (Miepen is Limburgs voor zeuren/ klagen.) Hun jongste dochter Ana van negen wordt door Polona, haar moeder, naar een nonnenklooster gebracht, waar zij met nog twintig kinderen van vrijdagmiddag tot en met zondagmorgen zal zijn om voorbereid te worden op de Eerste Heilige Communie. Ze zal daar enkele keren heengaan. In het voor 85% katholieke Slovenië wordt op de scholen geen godsdienstles gegeven. Kerk en school zijn gescheiden. Zo krijg je dit soort oplossingen. ’s Lands wijs, ’s lands eer.
-
19 April 2008 - 18:20
Francien Bruijstens:
heey lieve maarten je zit weer in een prachtige omgeving nou bij jou regent het ook hier is het ook niet veel beter maar wij blijven je wel volgen je verhalen zijn gewoon geweldig nou lieve groetjes vanuit landgraaf -
20 April 2008 - 07:29
Nella Vrolijk:
Hoi Maarten,
Het blijft geweldig om te lezen dat je zoveel interessante mensen ontmoet, iedereen heeft z'n eigen verhaal.
De natuur is prachtig maar de ontmoetingen zijn de slagroom op de koffie. We blijven je volgen en wensen je nog veel interessante mensen onderweg.
Groetjes,
Nella Vrolijk uit Panningen. -
21 April 2008 - 18:15
Katelijn:
hey Maarten,
dat is watertanden, jong, zo'n mooie natuur! Waar zelfs beren wonen, spannend hoor! Je weet toch dat die jongens (m/v)supersnel kunnen rennen als ze het op je gemunt hebben? Beetje uitkijken hé, geen eten in je rugzak meenemen of op een andere plek houden die beriek- en bereikbaar is voor hen. We zien je graag heelhuids terugkomen!
groetjes,
Katelijn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
