7 Jan. Spanje.
Door: Maarten
09 Januari 2008 | Spanje, Madrid
Het laatste stukje Algarve is troosteloos door rommelige bebouwing, leegstand, verveloze panden, kortom armoede. De weg is geflankeerd met bedrijfjes, zigeuners en reclameborden elke honderd meter.
In Vila Real de Santo António mag ik niet over met het pont. Ik kijk wel heel teleurgesteld, want het meisje achter het loket put zich uit in verontschuldigingen en verklaringen. Te lang; is het verweer. Ik moet omrijden via de autoweg, die ter hoogte van de brug even geen autoweg is. Jammer dat er geen douane meer is, die je controleert of ongeïnteresseerd doorwuift. Nu is de grens overgaan van het ene naar het andere land niets speciaals.
In Spanje krijg ik sinds de provincie Zeeland weer eens de middelvinger uit het autoraam en een claxonserenade; van een meid nota bene. Een prikkelbaar, heetgebakerd, persoontje dat het tractortempo niet erg kan waarderen. Tijdens de lunch fotografeer ik heel toepasselijk cactussen. Wat ook opvalt zijn de magere, grijze, kleine paardjes met grote oren en pluimstaart. Met het hoofd gebogen op drie benen staand en op het vierde been geknikt steunend maken ze een treurige indruk. Geen Spaans temperament.
Dit stukje Spanje tot aan Huelva is eigenlijk nooit ontgonnen vanwege de drie rivierdelta’s van de Rio Guadiana, de Rio Piedras en de Rio Tinto, die hier hemelsbreed op dertig kilometer in zee monden. Het wordt nu met nieuwe, brede wegen ontsloten. Saai rijden, maar goed voor een gemiddelde van 24 km/uur. In Corrales, dat tegen Huelva aanligt, kap ik er na tachtig kilometer mee. In een nieuwbouwbuurt naast een park zet ik om vier uur de handel op een parkeerhaven. Morgen naar de stad van Don Juan en Columbus.
In Vila Real de Santo António mag ik niet over met het pont. Ik kijk wel heel teleurgesteld, want het meisje achter het loket put zich uit in verontschuldigingen en verklaringen. Te lang; is het verweer. Ik moet omrijden via de autoweg, die ter hoogte van de brug even geen autoweg is. Jammer dat er geen douane meer is, die je controleert of ongeïnteresseerd doorwuift. Nu is de grens overgaan van het ene naar het andere land niets speciaals.
In Spanje krijg ik sinds de provincie Zeeland weer eens de middelvinger uit het autoraam en een claxonserenade; van een meid nota bene. Een prikkelbaar, heetgebakerd, persoontje dat het tractortempo niet erg kan waarderen. Tijdens de lunch fotografeer ik heel toepasselijk cactussen. Wat ook opvalt zijn de magere, grijze, kleine paardjes met grote oren en pluimstaart. Met het hoofd gebogen op drie benen staand en op het vierde been geknikt steunend maken ze een treurige indruk. Geen Spaans temperament.
Dit stukje Spanje tot aan Huelva is eigenlijk nooit ontgonnen vanwege de drie rivierdelta’s van de Rio Guadiana, de Rio Piedras en de Rio Tinto, die hier hemelsbreed op dertig kilometer in zee monden. Het wordt nu met nieuwe, brede wegen ontsloten. Saai rijden, maar goed voor een gemiddelde van 24 km/uur. In Corrales, dat tegen Huelva aanligt, kap ik er na tachtig kilometer mee. In een nieuwbouwbuurt naast een park zet ik om vier uur de handel op een parkeerhaven. Morgen naar de stad van Don Juan en Columbus.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
