4. Apr. Assisië.
Door: Maarten
06 April 2008 | Italië, Assisi
Ik was drie en een half jaar oud, toen mijn moeder na de geboorte van mijn broer (-tje) Frank het verhaal van de H. Martinus en dat van de Heilige Fransiscus van Assisië vertelde. Ik vond die Martinus wel ruig. Die durfde! Als ik mijn jas al vuil maakte, moest ik met mijn blote knietjes op de Jabo. Als ik nu goed kijk zie ik de ribbeltjes nog. Ik moet er niet aan denken, wat er zou gebeuren met mij, als ik een stuk van mijn jas afsneed. Helaas voor Martinus heb ik hem alweer snel van zijn voetstuk gehaald. Die ene goede daad om de bedelaar een stuk van zijn mantel te geven, stelde niets voor, bij wat Franciscus kon: Praten met de dieren. Met álle dieren nog wel en met een riviertje, dat hem stoorde. Ieder in zijn eigen taal.
Ik zag het helemaal voor me. Fransiscus zit te mediteren en een wolf sluipt uit de bosjes, die van Roodkapje natuurlijk, andere wolven kende ik nog niet. Het bloeddorstige monster wil Fransiscus opeten. Zegt Fransiscus in wolventaal: “Beste wolf. Je moet mij niet opeten, anders zal ik de olifant vragen om boven op jou te gaan zitten. Kom met mij mee en ik zal je een pizza geven!” Zegt die wolf:”O ja, sorry, ik zal het nooit meer doen.” Probleem opgelost.
Kijk. Toen ik drie was, had ik de broek al vol, als ik langs de altijd lelijk blaffende kettinghond van de tegenoverliggende boerderij moest. Het zou geweldig zijn, als ik met hem had kunnen praten. Ik zou hem stijf gescholden hebben, tot hij z’n kop hield. Hadden ze mij maar Frank of Frans genoemd. Sinds mijn vroege jeugd staat Fransiscus dus hoog aangeschreven, als Heilige die een listig trucje kende en nooit bang hoefde te zijn. Daarom rijd ik nu een halve eeuw later naar Assisië om te kijken, waar die talenknobbel heeft rondgelopen.
Op de camping spreekt Jan Sevink mij aan. Enfin, een gezellig uur en enkele koppen koffie later hebben de twee onderwijzers elkaar gevonden hoor. School is, hoe kan het ook anders hoofdthema. Jan zit hier niet zomaar. Gepensioneerd en wel is hij hier zo’n twee maanden bezig om de info voor Nederlandse gasten te verzorgen. Info over de camping, Assisië en de omgeving. Hij zet wandel en fietsroutes uit en probeert de camping naar Europese maatstaven effectiever te laten functioneren. Zijn vrouw is er nu niet. Ze is even naar Nederland teruggevlogen voor dringende zaken. Jan is praatgraag, gastvrij en vrijgevig; een echte onderwijsman. Hij biedt mij zijn auto aan en nodigt me uit om pizza te gaan eten. Met een heerlijk glas donkerrood bier verorberen we de pizza en toppen dit met een Suppa Anglese. Dit laatste is een stuk cake gedoopt in een likeur, versierd met chocolade, overgoten met vruchten in een zachtzoet sausje. Na afloop een Italiaans minikopje koffie, waarvan ik de smaak lekkerder begin te vinden, dan de zelfgezette Hollandse koffie. Vandaag is het Jan’s dag, morgen revancheer ik me. Ik hoop nog veel met hem samen te doen. Boeit niet wat.
Ik zag het helemaal voor me. Fransiscus zit te mediteren en een wolf sluipt uit de bosjes, die van Roodkapje natuurlijk, andere wolven kende ik nog niet. Het bloeddorstige monster wil Fransiscus opeten. Zegt Fransiscus in wolventaal: “Beste wolf. Je moet mij niet opeten, anders zal ik de olifant vragen om boven op jou te gaan zitten. Kom met mij mee en ik zal je een pizza geven!” Zegt die wolf:”O ja, sorry, ik zal het nooit meer doen.” Probleem opgelost.
Kijk. Toen ik drie was, had ik de broek al vol, als ik langs de altijd lelijk blaffende kettinghond van de tegenoverliggende boerderij moest. Het zou geweldig zijn, als ik met hem had kunnen praten. Ik zou hem stijf gescholden hebben, tot hij z’n kop hield. Hadden ze mij maar Frank of Frans genoemd. Sinds mijn vroege jeugd staat Fransiscus dus hoog aangeschreven, als Heilige die een listig trucje kende en nooit bang hoefde te zijn. Daarom rijd ik nu een halve eeuw later naar Assisië om te kijken, waar die talenknobbel heeft rondgelopen.
Op de camping spreekt Jan Sevink mij aan. Enfin, een gezellig uur en enkele koppen koffie later hebben de twee onderwijzers elkaar gevonden hoor. School is, hoe kan het ook anders hoofdthema. Jan zit hier niet zomaar. Gepensioneerd en wel is hij hier zo’n twee maanden bezig om de info voor Nederlandse gasten te verzorgen. Info over de camping, Assisië en de omgeving. Hij zet wandel en fietsroutes uit en probeert de camping naar Europese maatstaven effectiever te laten functioneren. Zijn vrouw is er nu niet. Ze is even naar Nederland teruggevlogen voor dringende zaken. Jan is praatgraag, gastvrij en vrijgevig; een echte onderwijsman. Hij biedt mij zijn auto aan en nodigt me uit om pizza te gaan eten. Met een heerlijk glas donkerrood bier verorberen we de pizza en toppen dit met een Suppa Anglese. Dit laatste is een stuk cake gedoopt in een likeur, versierd met chocolade, overgoten met vruchten in een zachtzoet sausje. Na afloop een Italiaans minikopje koffie, waarvan ik de smaak lekkerder begin te vinden, dan de zelfgezette Hollandse koffie. Vandaag is het Jan’s dag, morgen revancheer ik me. Ik hoop nog veel met hem samen te doen. Boeit niet wat.
-
06 April 2008 - 16:11
Jansleutels:
Bofkont: alleen al vanwege het toevallig ontmoeten van zoveel inerrresante
mensen van alllerlei pluimage.
Ga zo door, en een compliment voor de prachtige foto's, kkasse.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
