23 Mrt. Florence: Arrivederci.
Door: Maarten
25 Maart 2008 | Italië, Firenze
Ik maak me op om naar Palazzo Pitti te gaan. De regen valt gestaag uit de hemel. Een mistroostige dag. Paraplu’s haasten zich over straat. Broekspijpen zijn nat vanonder de knie. Mensen lopen gebogen en staren bedrukt naar de blinkende grond. Ondanks dat staat er een behoorlijke rij om binnen te mogen. Eenmaal in de verwarmde ruimtes dampt alle kleding.
Het Pittipaleis biedt twee mogelijkheden. Ik kies: zilver, kleding, porselein en de tuin. Dit laatste voor als de regen hopelijk ophoudt. Met de grote zeef geïnstalleerd boven mijn wenkbrauwen, dwaal ik door het paleis met zijn onvoorstelbaar knap in reliëf geschilderde plafonds. Het zilver, de schilderijen, de beeldhouwwerken, de kleding ooit gedragen door de familie De Medici, het goud, het ivoor en de mozaïeken maken me stil. Het is het fijnste van het fijnste en haast doorschijnend van schoonheid. Dit was een goede keuze. Buiten klettert de regen, dus ik maak nog een rondje door de warme zalen. Op een bankje in het grote trappenhuis plan ik mijn volgende doel.
In de brochures staat niet dat Santa Croce gesloten is op 1ste Paasdag. Dus daar ga ik heen. Hélaas.
Ik verleg dan mijn aandacht naar Palazzo Strozzi, waar ik gisteren voorbij ging en waarvoor toen de tijd ontbrak. De Chinese tentoonstelling daar is een verademing na alle Europese blote borsten en blote plassers, wandkleden, Madonna’s met Kind, engelen, Romeinen, Grieken, geestelijken, koningen en regenten. De Chinese vormgeving is compleet anders en daarom al bijzonder en de moeite waard. In de kelders van het paleis tonen moderne Chinese filmers hun kunnen op het witte doek. Dat vind ik minder. Schreeuwerige, flitsende, indringende en schokkende beelden worden geserveerd.
Het is ondertussen vijf uur en daarmee wordt het tijd om afscheid te nemen van opwindend, boeiend, verrassend Florence: een stad met ongekende rijkdom in de breedste zin van het woord. Hier kom ik zeker terug. Er is nog zoveel te doen, zoveel te zien.
Het Pittipaleis biedt twee mogelijkheden. Ik kies: zilver, kleding, porselein en de tuin. Dit laatste voor als de regen hopelijk ophoudt. Met de grote zeef geïnstalleerd boven mijn wenkbrauwen, dwaal ik door het paleis met zijn onvoorstelbaar knap in reliëf geschilderde plafonds. Het zilver, de schilderijen, de beeldhouwwerken, de kleding ooit gedragen door de familie De Medici, het goud, het ivoor en de mozaïeken maken me stil. Het is het fijnste van het fijnste en haast doorschijnend van schoonheid. Dit was een goede keuze. Buiten klettert de regen, dus ik maak nog een rondje door de warme zalen. Op een bankje in het grote trappenhuis plan ik mijn volgende doel.
In de brochures staat niet dat Santa Croce gesloten is op 1ste Paasdag. Dus daar ga ik heen. Hélaas.
Ik verleg dan mijn aandacht naar Palazzo Strozzi, waar ik gisteren voorbij ging en waarvoor toen de tijd ontbrak. De Chinese tentoonstelling daar is een verademing na alle Europese blote borsten en blote plassers, wandkleden, Madonna’s met Kind, engelen, Romeinen, Grieken, geestelijken, koningen en regenten. De Chinese vormgeving is compleet anders en daarom al bijzonder en de moeite waard. In de kelders van het paleis tonen moderne Chinese filmers hun kunnen op het witte doek. Dat vind ik minder. Schreeuwerige, flitsende, indringende en schokkende beelden worden geserveerd.
Het is ondertussen vijf uur en daarmee wordt het tijd om afscheid te nemen van opwindend, boeiend, verrassend Florence: een stad met ongekende rijkdom in de breedste zin van het woord. Hier kom ik zeker terug. Er is nog zoveel te doen, zoveel te zien.
-
25 Maart 2008 - 22:31
Marion.:
foto 12.
He isssssssssssss a beautifullllllllll.
Dikke knuf. -
26 Maart 2008 - 05:40
Leon:
Beste Maarten,
goed dat je zo mooi kunt schrijven over de kunst en de schoonheid! En Italië zit er vol mee. Want de schatrijken van toen haalden enorm veel geld op en staken dat in de schone kunsten. En gelukkig werden die nationale schatten op tijd gered om ons nu nog te tonen. Steeds meer lijkt het dat we weer zijn aangekomen in een wereld waarin puissant rijken toenemen en ook de "have-nots". In westerse landen komen nu al vaak 1-0-20% van de mensen "niet rond". Dat is (nog) geen hongersnood natuurlijkj, maar de armoe is in opmars. Terwijl de vroegere armen in opkomende landen ons nadoen en dus ook schatrijk naast straatarm kennen. SCHAT (zie musea)rijk dus en STRAAT (zonder dak!)arm. Oftewel: l'histoire se repète, maar nu zijn de petjes gewisseld. De eeuwige swing in onze wereld.
Geniet van het schone en, probeer niet arm te worden. Want met honger kun je niet genieten. Dan is het vechttijd.
Na deze prediking, die je story over de verblindende schoonheid opriep, wens ik je alle goeds. Mieke komt over een week uit Californië terug en laat je ook groeten!
leon
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
