24 Febr. Stormschade.
Door: Maarten
26 Februari 2008 | Spanje, Torrox
Het stormde en kletterde de hele nacht met een verdwaald hagelbuitje. ‘t Klaart nu op. De zon glimlacht bescheiden, alsof ze wil zeggen:”Ik kan er niets aan doen. Ik was het niet.” De wagen moet aan de stroom na 8 dagen. De accu is leeg tot op de bodem. Keith, de bareigenaar helpt waar hij kan, ondanks dat de storm zijn halve gebouw zonder spanning heeft gezet. De accu wordt opgeladen en ik wandel naar het stadje Torrox del Costa.
Het strand aan de boulevard is beschadigd en ramptoerisme vult de kassa’s. Het één meter hoog opgespoten zandstrand is goeddeels weggespoeld met alles wat daarop stond. Douchepalen op een betonnen voet liggen er verslagen bij, zich vastklampend aan de waterleiding als was het een navelstreng. Enkele strandhouders hebben hun kassahokje met touw aan de reling van de boulevard opgebonden. Marmeren wandplaten liggen opgestapeld te wachten op recycling. De waterleidingen ligt als aders van een opengereten arm zichtbaar op de rotsig ondergrond.
Een internetcafé verlost mij van de dagen, die ik achterop geraakt ben. Als de website up-geload is ben ik up-gelucht.
Het is zondag en de Jamsession lokt met luide tonen. Een Nederlands koppel en een tweede dame staan bij de tractor en vragen zich hardop af wat de chauffeur er toe gebracht heeft om hierheen te rijden. We raken in gesprek. Heel gezellig en er wordt veel gelachen. Even later, binnen in de bar, biedt Jan mij een glas wijn aan. Dat is het begin van een bijzondere avond. Jan Hogenkamp en Hennie dreven een Opelgarage in Staphorst. Jan gaat op vakantie in Moskou en komt hoteldebotel terug. Iedereen vraagt zich af of het nog wel goed gaat met hem. Jan bedacht, dat het goed mogelijk moest zijn om nieuwe Opels in Moskou te verkopen. In 1990 begint hij als eerste westerling in Moskou met de verkoop van auto’s. De eerste twee verkoopt hij aan een hotel. Op het Rode Plein wordt de overdracht gefilmd en dat zien 275 miljoen Russen. Alleen al in Moskou wonen 12 miljoen mensen en dat is een gigantisch potentieel. Al gauw kan hij de auto’s nauwelijks aangesleept krijgen. Het gaat goed met de business. Als Hennie zes jaar geleden ziek wordt stoppen ze met werken. Jan verkoopt de autohandel. Samen leven ze nu zoals Jan het mooi uitdrukt, als twee paradijsvogels in de Campo bij Frigiliana niet ver van hier. Dan is er ook Ancy, de zus van Jan. Een boeiende vrouw met een prachtige man aan haar zijde: Jean Pierre de Franse mondharmonicaspeler. Er is geen grotere charmeur en originelere danser. Hij entertaint, swingt en lacht voortdurend. In Limburg zou hij de eretitel krijgen: ein lekker jonk. De man heeft een bewogen leven achter de rug. Jan verwoordt het zo: “Ons leven is vergeleken bij het levensboek van Jean Pierre slechts één pagina.” Zo zitten vanavond aan één tafel vijf paradijsvogels met allen hun interessante verhalen. Ik bof, dat ik hen leer kennen. Aan het einde van de avond word ik uitgenodigd om woensdag naar het verjaardagsfeest van Jean Pierre te komen in zijn woning in de Campo. Ik ben vereerd.
Het strand aan de boulevard is beschadigd en ramptoerisme vult de kassa’s. Het één meter hoog opgespoten zandstrand is goeddeels weggespoeld met alles wat daarop stond. Douchepalen op een betonnen voet liggen er verslagen bij, zich vastklampend aan de waterleiding als was het een navelstreng. Enkele strandhouders hebben hun kassahokje met touw aan de reling van de boulevard opgebonden. Marmeren wandplaten liggen opgestapeld te wachten op recycling. De waterleidingen ligt als aders van een opengereten arm zichtbaar op de rotsig ondergrond.
Een internetcafé verlost mij van de dagen, die ik achterop geraakt ben. Als de website up-geload is ben ik up-gelucht.
Het is zondag en de Jamsession lokt met luide tonen. Een Nederlands koppel en een tweede dame staan bij de tractor en vragen zich hardop af wat de chauffeur er toe gebracht heeft om hierheen te rijden. We raken in gesprek. Heel gezellig en er wordt veel gelachen. Even later, binnen in de bar, biedt Jan mij een glas wijn aan. Dat is het begin van een bijzondere avond. Jan Hogenkamp en Hennie dreven een Opelgarage in Staphorst. Jan gaat op vakantie in Moskou en komt hoteldebotel terug. Iedereen vraagt zich af of het nog wel goed gaat met hem. Jan bedacht, dat het goed mogelijk moest zijn om nieuwe Opels in Moskou te verkopen. In 1990 begint hij als eerste westerling in Moskou met de verkoop van auto’s. De eerste twee verkoopt hij aan een hotel. Op het Rode Plein wordt de overdracht gefilmd en dat zien 275 miljoen Russen. Alleen al in Moskou wonen 12 miljoen mensen en dat is een gigantisch potentieel. Al gauw kan hij de auto’s nauwelijks aangesleept krijgen. Het gaat goed met de business. Als Hennie zes jaar geleden ziek wordt stoppen ze met werken. Jan verkoopt de autohandel. Samen leven ze nu zoals Jan het mooi uitdrukt, als twee paradijsvogels in de Campo bij Frigiliana niet ver van hier. Dan is er ook Ancy, de zus van Jan. Een boeiende vrouw met een prachtige man aan haar zijde: Jean Pierre de Franse mondharmonicaspeler. Er is geen grotere charmeur en originelere danser. Hij entertaint, swingt en lacht voortdurend. In Limburg zou hij de eretitel krijgen: ein lekker jonk. De man heeft een bewogen leven achter de rug. Jan verwoordt het zo: “Ons leven is vergeleken bij het levensboek van Jean Pierre slechts één pagina.” Zo zitten vanavond aan één tafel vijf paradijsvogels met allen hun interessante verhalen. Ik bof, dat ik hen leer kennen. Aan het einde van de avond word ik uitgenodigd om woensdag naar het verjaardagsfeest van Jean Pierre te komen in zijn woning in de Campo. Ik ben vereerd.
-
26 Februari 2008 - 17:20
Ancy En Henny:
wel gedaan jochie!!!
Tot morgen?
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
