18 Jan. School en Tapas.
Door: Maarten
20 Januari 2008 | Spanje, Lucena
Het is elf uur gisterenavond. Tot dan heeft een café voor mij twee pils getapt, koffie gezet en ik heb tussendoor Dory ge-sms-t. De bewuste parkeerplaats heeft wel een gaatje om de tien meter netjes langs de muur te zetten. Ik besluit om de wagen te gaan halen. Om half twaalf begin ik met achterwaarts in parkeren en om kwart voor twaalf staat ie naar tevredenheid. Hier kan hij blijven. Overdag is het zelfs bewaakt door een oude parkeerwachter. Ik hoor jullie denken: “Daar wordt hij vast weggejaagd.” Mis! De oude baas heeft mijn treintje op de camera bekeken, hij weet dat het 10 meter lang is en hij heeft er geen problemen mee. Wel: “Pagare señor”, gebaart hij met duim en wijsvinger.
Een beetje onwennig en onzeker over hoe ik ontvangen zal worden stap ik de school binnen en meld me bij de directeur. Een big smile en een stevige handdruk van hem nemen de onzekerheid weg. Hij brengt me naar Maria José, die me meteen herkent en me spontaan kust. Ze vraagt honderduit over de reis. Ik weet nu zeker, dat ik welkom ben, ook al gooi ik het hele dagprogramma ondersteboven. Maria neemt me mee naar verschillende groepen en overal beantwoord ik enkele vragen van de kinderen. Als ik mijn website op het bord schrijf besluit Maria met de hele kluit naar het computerlokaal te gaan om allemaal iets op mijn site te zetten. Maria neemt mij onvermoeibaar mee op sleeptouw. Ik ben weer in mijn element voor de klas en leef me uit met simpele anekdotes over mijn reis. De kinderen smullen. Een moeder stapt op mij af en vraagt in het Engels of ik, met Maria als tolk, een interview wil geven voor de plaatselijke radio. Dat is goed. Maandag zullen we om twaalf uur in de studio zijn.
Na school om half vier komt het zwaarste deel van de dag, maar dat weet ik dan nog niet. Maria’s man, Antonio, wacht op ons in een tapasbar. Nog enkele van hun vrienden treffen we daar. Helaas spreken er slechts twee mensen Engels: Maria en Monica. Het mag de pret niet drukken, want de foto’s op de camera lokken enthousiaste reacties uit bij Nino, Pablo, en Angel. Ze uiten voor mij onverstaanbare Spaanse uitroepen en knikken daarbij vriendelijk lachend. Er hangt een uitgelaten sfeer in de lucht, iedereen is vrolijk. De tapas is geweldig: vers gesneden ham, oude pittige kaas, warme sardines, aardappelen met ei en ham, een soort zigeunersaus en een vleessaus volgen elkaar op en wedijveren om de lekkerste. Ik kan niet kiezen en proef overal van. ’t Is héérlijk. Als we om vijf uur opstappen, denk ik naar de wagen terug te kunnen. “Foutje!” We gaan naar een café om koffie te drinken. Dat kan ik wel gebruiken om een beetje bij te komen. Na de koffie schakelen de Spaanse vrienden over van wijn naar een hogere versnelling; de mixdrankjes. Daar doe ik niet aan mee. Ik blijf bij pils. Als we om zeven uur daar naar buiten gaan, gaan we nòg niet naar huis. Nee, ze gaan naar de bar van José, een neef van Maria. Ik laat me niet kennen; snuif een paar keer diep de frisse buitenlucht in en bereid me geestelijk voor op nog enkele alcoholische versnaperingen. De avond is gevuld met lachende gezichten en bonte verhalen. Ik spreek vloeiend Spaans aan het einde van de avond en merk niet, dat mijn vrienden steeds vaker een gezicht als een vraagteken hebben. Opnieuw uitleggen kan ik niet, want ik ben aan het einde van de zin al vergeten, wat ik wilde zeggen. “Espagna (hik)!! Olé (hik)!!
Een beetje onwennig en onzeker over hoe ik ontvangen zal worden stap ik de school binnen en meld me bij de directeur. Een big smile en een stevige handdruk van hem nemen de onzekerheid weg. Hij brengt me naar Maria José, die me meteen herkent en me spontaan kust. Ze vraagt honderduit over de reis. Ik weet nu zeker, dat ik welkom ben, ook al gooi ik het hele dagprogramma ondersteboven. Maria neemt me mee naar verschillende groepen en overal beantwoord ik enkele vragen van de kinderen. Als ik mijn website op het bord schrijf besluit Maria met de hele kluit naar het computerlokaal te gaan om allemaal iets op mijn site te zetten. Maria neemt mij onvermoeibaar mee op sleeptouw. Ik ben weer in mijn element voor de klas en leef me uit met simpele anekdotes over mijn reis. De kinderen smullen. Een moeder stapt op mij af en vraagt in het Engels of ik, met Maria als tolk, een interview wil geven voor de plaatselijke radio. Dat is goed. Maandag zullen we om twaalf uur in de studio zijn.
Na school om half vier komt het zwaarste deel van de dag, maar dat weet ik dan nog niet. Maria’s man, Antonio, wacht op ons in een tapasbar. Nog enkele van hun vrienden treffen we daar. Helaas spreken er slechts twee mensen Engels: Maria en Monica. Het mag de pret niet drukken, want de foto’s op de camera lokken enthousiaste reacties uit bij Nino, Pablo, en Angel. Ze uiten voor mij onverstaanbare Spaanse uitroepen en knikken daarbij vriendelijk lachend. Er hangt een uitgelaten sfeer in de lucht, iedereen is vrolijk. De tapas is geweldig: vers gesneden ham, oude pittige kaas, warme sardines, aardappelen met ei en ham, een soort zigeunersaus en een vleessaus volgen elkaar op en wedijveren om de lekkerste. Ik kan niet kiezen en proef overal van. ’t Is héérlijk. Als we om vijf uur opstappen, denk ik naar de wagen terug te kunnen. “Foutje!” We gaan naar een café om koffie te drinken. Dat kan ik wel gebruiken om een beetje bij te komen. Na de koffie schakelen de Spaanse vrienden over van wijn naar een hogere versnelling; de mixdrankjes. Daar doe ik niet aan mee. Ik blijf bij pils. Als we om zeven uur daar naar buiten gaan, gaan we nòg niet naar huis. Nee, ze gaan naar de bar van José, een neef van Maria. Ik laat me niet kennen; snuif een paar keer diep de frisse buitenlucht in en bereid me geestelijk voor op nog enkele alcoholische versnaperingen. De avond is gevuld met lachende gezichten en bonte verhalen. Ik spreek vloeiend Spaans aan het einde van de avond en merk niet, dat mijn vrienden steeds vaker een gezicht als een vraagteken hebben. Opnieuw uitleggen kan ik niet, want ik ben aan het einde van de zin al vergeten, wat ik wilde zeggen. “Espagna (hik)!! Olé (hik)!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
