11 Dec. Een lange weg.
Door: Maarten
12 December 2007 | Portugal, Aljustrel
De markt, waarvoor ik in Évora gebleven ben, is half aan de gang. De parkeerplaats voor 1.000 auto’s staat tjokvol met kraampjes. De een is al ingericht, de ander bouwt de kraam nog op. Achter de kraampjes prijzen de zigeuners hun waar luidkeels aan. Enkele moderne mannen hebben een microfoon met versterker en boxen. Vrouwen met hun harde keelgeluid komen daar gemakkelijk overheen. Eén heeft goed begrepen wat adverteren inhoudt. Het zwangere vrouwtje in een roze pakje staat boven op de tafel tussen de spullen. Zij wordt gezien en gehoord. De Indiërs met hun bling-bling zijn stil en steken beschaafd af tegen de luidruchtige zigeuners. Politie is met alle man op de been en patrouilleert tussen de kraampjes. Dat zal wel nodig zijn.
Gisteren, dat ben ik vergeten, ontmoette ik een Hollands stel in de stad. Hij is gek van Zetor tractoren, eigenlijk van alles wat oud is. Zij loopt hele en halve marathons. Petje af voor die dame, want ze is niet piep meer. Ze trekken rond in een zuinig autootje met twee koffers en logeren in hotels of kamer-vrij. Het bevalt hun goed. Geen grote parkeerplaats zoeken voor de camper, altijd midden in de stad, altijd douche en toilet, nooit beddengoed verschonen, ontbijtje erbij en heel mobiel. Er is wat voor te zeggen. Ik heb zelf ook al eens zitten prakkiseren, hoe het anders kan. Ik bedacht om met een heel zuinig motortje, een dieseltje( 1 op 40), hetzelfde te doen. Wat ik nu aan brandstof en banden kwijt ben, zou ik dan aan slapen en eten kunnen uitgeven met alle comfort vandien.
Onderweg tank ik voor de laatste dertig euro. De pompbediende is een guitig type en kletst in het Portugees opgewekt mijn oren van de kop. Hij wil ook binnenkijken en vraagt met ondeugende pretoogjes in zijn bolle snoet honderduit. Dan; als ik het straatje bijna uit ben: “Verdomme. Ik ben de tankdop vergeten erop te draaien!!” Als de wiedeweerga de boel stilgezet en als een speer teruggehold. Daar ligt hij midden op straat. Er komt een begrafenisstoet aan. Die dreigt eroverheen te rijden met het hele gevolg. Ik loop zwaaiend over het midden van de straat de begrafenisauto tegemoet en gebaar hem om te stoppen en wijs naar de tankdop, die nu vlak voor hem ligt. De wagen stopt en het hele gevolg erachter ook. Triomfantelijk en opgelucht bedank ik met de duim omhoog en een brede grijns. Je had die gezichten moeten zien. Geen spier, ook niet een heel kleintje, vertrok.
De weg is lang vandaag met oersaaie, rechte stukken. Het doet me denken aan een Duits liedje: Fahr’n, fahr’n, fahr’n auf der Autobahn. De verveling slaat toe en na het zingen, dat afzwakt naar neuriën, schil ik een sinaasappel, kijk nog eens op de kaart, ga weer een tijdje staan, eet een appel en poets met de zakdoek het dashboard. Zo verstrijken de uren. In een laan met dennenbomen stop ik om joekels van dennenappels te verzamelen voor in de kachel. Die dingen branden als de hel en gloeien daarna een hele poos. Goed spul.
In Aljustrel, slechts 140 km van Faro in het zuiden verwijderd, besluit ik om morgen niet in één dag door te rijden naar het strand. Via een toeristische, groene, mooie omweg doe ik het in twee prettige dagen.
Gisteren, dat ben ik vergeten, ontmoette ik een Hollands stel in de stad. Hij is gek van Zetor tractoren, eigenlijk van alles wat oud is. Zij loopt hele en halve marathons. Petje af voor die dame, want ze is niet piep meer. Ze trekken rond in een zuinig autootje met twee koffers en logeren in hotels of kamer-vrij. Het bevalt hun goed. Geen grote parkeerplaats zoeken voor de camper, altijd midden in de stad, altijd douche en toilet, nooit beddengoed verschonen, ontbijtje erbij en heel mobiel. Er is wat voor te zeggen. Ik heb zelf ook al eens zitten prakkiseren, hoe het anders kan. Ik bedacht om met een heel zuinig motortje, een dieseltje( 1 op 40), hetzelfde te doen. Wat ik nu aan brandstof en banden kwijt ben, zou ik dan aan slapen en eten kunnen uitgeven met alle comfort vandien.
Onderweg tank ik voor de laatste dertig euro. De pompbediende is een guitig type en kletst in het Portugees opgewekt mijn oren van de kop. Hij wil ook binnenkijken en vraagt met ondeugende pretoogjes in zijn bolle snoet honderduit. Dan; als ik het straatje bijna uit ben: “Verdomme. Ik ben de tankdop vergeten erop te draaien!!” Als de wiedeweerga de boel stilgezet en als een speer teruggehold. Daar ligt hij midden op straat. Er komt een begrafenisstoet aan. Die dreigt eroverheen te rijden met het hele gevolg. Ik loop zwaaiend over het midden van de straat de begrafenisauto tegemoet en gebaar hem om te stoppen en wijs naar de tankdop, die nu vlak voor hem ligt. De wagen stopt en het hele gevolg erachter ook. Triomfantelijk en opgelucht bedank ik met de duim omhoog en een brede grijns. Je had die gezichten moeten zien. Geen spier, ook niet een heel kleintje, vertrok.
De weg is lang vandaag met oersaaie, rechte stukken. Het doet me denken aan een Duits liedje: Fahr’n, fahr’n, fahr’n auf der Autobahn. De verveling slaat toe en na het zingen, dat afzwakt naar neuriën, schil ik een sinaasappel, kijk nog eens op de kaart, ga weer een tijdje staan, eet een appel en poets met de zakdoek het dashboard. Zo verstrijken de uren. In een laan met dennenbomen stop ik om joekels van dennenappels te verzamelen voor in de kachel. Die dingen branden als de hel en gloeien daarna een hele poos. Goed spul.
In Aljustrel, slechts 140 km van Faro in het zuiden verwijderd, besluit ik om morgen niet in één dag door te rijden naar het strand. Via een toeristische, groene, mooie omweg doe ik het in twee prettige dagen.
-
12 December 2007 - 21:13
Katelijn:
schitterend hé Maarten,
die plaatselijke markten!
en verder stop jij de appels in je kachel van de bomen die hier nu massaal naar binnen gesleept worden! Hier zie ik overal binnensluipende kerstmannen aan raamkozijnen hangen, of op een arrenslee zitten met bijhorende rendieren en andere overvloedig verlichte dolligheden. De klimaatverwarming geldt niet voor deze dagen, iedereen lijkt te hopen dat de weergoden nu wel een oogske dicht knijpen. Ieder zijn kerstsfeer...
Je een béétje onopvallend gedragen zit er niet in voor jou hé? Begrafenisstoeten dwarsliggen, jij bent me een mooie! Daar hebben we hier in België een mooi gezegde voor: "ge kunt met hem overal komen, maar slechts voor éne keer." Mijn lachspieren kreeg je wél in beweging!
Geniet verder van je trip,
en van je plannen voor alweer een volgende tocht met een zuinig dieseltje?
Katelijn -
13 December 2007 - 06:45
Jeannie:
dat had ik willen zien,,die begrafenisstoet,,en jij bedankte je,,met je duim omhoog,,,hahaha,,ik kwam niet meer bij van het lachen,,toen ik het las,,
ik geloof,,diegene,die in de kist lag,,heeft je stiekum een knipoog gegeven,,off,,hij deed ook zijn duim omhoog,,
geweldig maarten,,,
xxx
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
