6 Apr. In ’t spoor van Fransiscus.
Door: Maarten
08 April 2008 | Italië, Assisi
Met de fiets van Jan denk ik, dat ik alles kan.
Vierentwintig versnellingen zullen mij overal brengen. Over een soort jaagpad langs een snelstromend riviertje, dat metershoge, steile oevers heeft, scheert de zwaluw naar buit. De geluidloze raketjes zwenken op hoge snelheid met messcherpe blik om een insect te vangen in zijn vlucht. Mooi om ze van bovenaf aan het werk te zien.
Dan doemt het eerste obstakel op. Assisië ligt hoog en de toegangsweg onder de stadspoort door is de Italiaanse Keutenberg. Zo bereik ik lopend met allerlei vreemde bijgeluiden het plein van de kathedraal van Sint Fransiscus, leg de fiets vast aan een stalen ring in de muur en slof nahijgend met de meute mee naar binnen. Als eerste naar de crypte. Zeer sober en moeilijk herkenbaar door de zwakke verlichting zie je de plaats waar Fransiscus begraven ligt. Er zijn twee kerken bovenop gebouwd, die allebei het bekijken waard zijn. Fietsend, waar dat kan, verken ik de stad. Meer kerken wil ik niet zien, de souvenirwinkeltjes sla ik sowieso over en in musea heb ik geen zin, dus een cafeetje met fontein op het pleintje is rustpunt. Na de koffie besluit ik om de berg achter Assisië te bedwingen, om de plek te bekijken waar Fransiscus geleefd en gemediteerd heeft. Jan heeft de 4 ½ km gelopen in ongeveer anderhalf uur. Ik schat het met de fiets in op drie kwartier. Direct buiten de stadsmuren buigt een verhard pad tussen een bomenlaan naar links. Dat moet ik hebben. Na honderd meter stop ik voor een foto en dan zet ik de pedalen in de op één na kleinste versnelling weer in beweging. Na nog eens honderd meter moet ik lopend en duwend verder. Het pad is nu zo breed als een voetpad, zo steil als een trap en bezaaid met scherpe, losse stenen. Het zal dadelijk wel beter worden. Na een uur martelen is het honderd passen duwen en zestig tellen ademhappen. Er zijn geen andere mensen op het pad. De gedachte, dat ik hier wel eens zou kunnen omkiepen met een hartaanval, dringt zich op. Ik ben na 75 minuten op een kruising, waar op een steen staat dat het in 25 minuten teruggaat naar Assisië en dat er nog 20 minuten te gaan zijn. Drijfnat met overal pijn zie ik het pad lichtelijk glooiend verder gaan. Als ik maar kan fietsen, als ik maar niet meer hoef te duwen. Vol goede moed en in het zadel gaat de reis gezwind verder. Na tweehonderd meter sta ik voor een trap met treden van wel dertig cm hoog, scheefgezakt en weggespoeld door de regen. Ik ben er bijna houd ik me voor en de onderhand loodzware fiets wordt omhoog gezeuld. De lucht schiet als een schuurpapiertje door mijn keel heen en weer. Als ik weer eens, als een vis op het droge, naar adem sta te happen, steekt een vaalgrijze hinde het pad over. Met de camera in de aanslag blijf ik een kwartier wachten op eventuele familie. Er komt niets meer. Als ik op sterven na dood ben, doemt een parkeerplaats op. Ik ben er!! Twee uur van afzien en twijfel zijn voorbij. De fiets wordt vastgelegd aan een verkeersbord. Het heiligdom ligt, dat mag duidelijk zijn uit mijn verhaal, hoog tegen de berg. Fransiscus heeft hier 800 jaar geleden geleefd en gebeden. Het uitzicht is geweldig. Een bronzen, uitrustende, liggende Fransiscus is voor mij reden om ernaast te gaan liggen. Ik moet ook nog terug. Zijn driekamerhuisje met piepkleine deuropeningen en ruimtes van drie bij twee is ingekapseld door grote gebouwen van de kerk. Dat is jammer, want het doet afbreuk aan de ruimtelijkheid van de plek. Niet instaat te smijten, met wat er overgebleven is van mijn krachten, zoek ik de fiets op en laat de rest van de bezienswaardigheden voor wat ze zijn. Ik verheug me op de afdaling. De ontnuchtering en teleurstelling is groot na twee kontenwippers. Als ik de voorrem bedien, sla ik bijna over de kop. Het is duidelijk dat ik het hele pokkeneind te voet naar beneden moet, want één ding is zeker: met de mooie fiets gebeurt niets! Bij de stadsmuur zwaai ik onvast mijn been over het zadel en laat me over het mooiste asfalt ter wereld naar de camping rollen. Uit de natte, stinkende kleren en het pijnlijke lijf onder de hete douche, dat is wat ik wil. Ik kwam vandaag mezelf tegen!?
Al in de voortent ruik ik aardappeltjes met gebakken spek en ui. Jan is druk in de weer, als ik aanklop. Tot elf uur kletsen we over godsdienst, onze kinderen en onze levens met z’n teleurstellingen en hoogtepunten. Dan gaat bij mij het licht uit. Ik kruip onder de wol.
Vierentwintig versnellingen zullen mij overal brengen. Over een soort jaagpad langs een snelstromend riviertje, dat metershoge, steile oevers heeft, scheert de zwaluw naar buit. De geluidloze raketjes zwenken op hoge snelheid met messcherpe blik om een insect te vangen in zijn vlucht. Mooi om ze van bovenaf aan het werk te zien.
Dan doemt het eerste obstakel op. Assisië ligt hoog en de toegangsweg onder de stadspoort door is de Italiaanse Keutenberg. Zo bereik ik lopend met allerlei vreemde bijgeluiden het plein van de kathedraal van Sint Fransiscus, leg de fiets vast aan een stalen ring in de muur en slof nahijgend met de meute mee naar binnen. Als eerste naar de crypte. Zeer sober en moeilijk herkenbaar door de zwakke verlichting zie je de plaats waar Fransiscus begraven ligt. Er zijn twee kerken bovenop gebouwd, die allebei het bekijken waard zijn. Fietsend, waar dat kan, verken ik de stad. Meer kerken wil ik niet zien, de souvenirwinkeltjes sla ik sowieso over en in musea heb ik geen zin, dus een cafeetje met fontein op het pleintje is rustpunt. Na de koffie besluit ik om de berg achter Assisië te bedwingen, om de plek te bekijken waar Fransiscus geleefd en gemediteerd heeft. Jan heeft de 4 ½ km gelopen in ongeveer anderhalf uur. Ik schat het met de fiets in op drie kwartier. Direct buiten de stadsmuren buigt een verhard pad tussen een bomenlaan naar links. Dat moet ik hebben. Na honderd meter stop ik voor een foto en dan zet ik de pedalen in de op één na kleinste versnelling weer in beweging. Na nog eens honderd meter moet ik lopend en duwend verder. Het pad is nu zo breed als een voetpad, zo steil als een trap en bezaaid met scherpe, losse stenen. Het zal dadelijk wel beter worden. Na een uur martelen is het honderd passen duwen en zestig tellen ademhappen. Er zijn geen andere mensen op het pad. De gedachte, dat ik hier wel eens zou kunnen omkiepen met een hartaanval, dringt zich op. Ik ben na 75 minuten op een kruising, waar op een steen staat dat het in 25 minuten teruggaat naar Assisië en dat er nog 20 minuten te gaan zijn. Drijfnat met overal pijn zie ik het pad lichtelijk glooiend verder gaan. Als ik maar kan fietsen, als ik maar niet meer hoef te duwen. Vol goede moed en in het zadel gaat de reis gezwind verder. Na tweehonderd meter sta ik voor een trap met treden van wel dertig cm hoog, scheefgezakt en weggespoeld door de regen. Ik ben er bijna houd ik me voor en de onderhand loodzware fiets wordt omhoog gezeuld. De lucht schiet als een schuurpapiertje door mijn keel heen en weer. Als ik weer eens, als een vis op het droge, naar adem sta te happen, steekt een vaalgrijze hinde het pad over. Met de camera in de aanslag blijf ik een kwartier wachten op eventuele familie. Er komt niets meer. Als ik op sterven na dood ben, doemt een parkeerplaats op. Ik ben er!! Twee uur van afzien en twijfel zijn voorbij. De fiets wordt vastgelegd aan een verkeersbord. Het heiligdom ligt, dat mag duidelijk zijn uit mijn verhaal, hoog tegen de berg. Fransiscus heeft hier 800 jaar geleden geleefd en gebeden. Het uitzicht is geweldig. Een bronzen, uitrustende, liggende Fransiscus is voor mij reden om ernaast te gaan liggen. Ik moet ook nog terug. Zijn driekamerhuisje met piepkleine deuropeningen en ruimtes van drie bij twee is ingekapseld door grote gebouwen van de kerk. Dat is jammer, want het doet afbreuk aan de ruimtelijkheid van de plek. Niet instaat te smijten, met wat er overgebleven is van mijn krachten, zoek ik de fiets op en laat de rest van de bezienswaardigheden voor wat ze zijn. Ik verheug me op de afdaling. De ontnuchtering en teleurstelling is groot na twee kontenwippers. Als ik de voorrem bedien, sla ik bijna over de kop. Het is duidelijk dat ik het hele pokkeneind te voet naar beneden moet, want één ding is zeker: met de mooie fiets gebeurt niets! Bij de stadsmuur zwaai ik onvast mijn been over het zadel en laat me over het mooiste asfalt ter wereld naar de camping rollen. Uit de natte, stinkende kleren en het pijnlijke lijf onder de hete douche, dat is wat ik wil. Ik kwam vandaag mezelf tegen!?
Al in de voortent ruik ik aardappeltjes met gebakken spek en ui. Jan is druk in de weer, als ik aanklop. Tot elf uur kletsen we over godsdienst, onze kinderen en onze levens met z’n teleurstellingen en hoogtepunten. Dan gaat bij mij het licht uit. Ik kruip onder de wol.
-
08 April 2008 - 12:23
Ed:
Mooi, mooi daar. Ik dacht bij foto 7 dat je het woordje "met" voor epo was vergeten......maar nu zie ik op foto 8 dat het opa moest zijn, dus toch geen doping gebruikt daar de berg op.....
We zijn daar ook geweest maar wel met de auto de berg op. Erg mooi daar en ook de omgeving. Zo te zien aan de donkere bewolking valt er af en toe nog wel een bui. Hier is het al bijna 2 dagen zonnig, dus het begint hier op voorjaar te lijken, maar 's nachts nog veel te koud.
Nog veel fijne dagen en goede reis verder. Ik ga nog even golfen.......
Ed uit Venray
-
09 April 2008 - 18:17
May (nuijenhage):
Man!!!
Wat moet jij genieten! Als ik die foto's zie krijg ik de ongelooflijkste kriebels. Vooral bij het zien van die fiets, een Koga, mijn fiets in míjn kleur.
Alleen dat traject: dat is geen fietsen meer... in het Duits zou je het kunnen karakteriseren als: "wandern mit Fahrradbehinderung" of zoiets. Je zult je ongetwijfeld vaker afgevraagd hebben waarom je dat ding 'in Gods naam' eigenlijk meegenomen had.
Maar alle gekheid op een stokje: het lijkt me bijzonder imponerend om op deze manier in het spoor van Franciscus te 'stappen'(híj heeft het ook zonder fiets moeten doen, en nu begrijp je pas waarom) en een bovendien de landschappelijke schoonheid en een bepaalde sacrale sfeer te mogen inhaleren ... tot op zekere hoogte, nee, zeker niet te ver, want we hebben al een 'Sint' Maarten!
Maarten, geniet verder en laat ons nog een paar maanden met je meegenieten. De ultieme apotheose komt er aan.
Dory, Fonnie en Lex (jullie zullen dit ook wel lezen), de groeten van ons uit 'het verre' Nieuwenhagen.
May
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
