16 Apr. Bohinski Bistrica.
Door: Maarten
17 April 2008 | Slovenië, Ljubljana
Mijn maat 46 bloot op de steenkoude vloer geeft een onaangename reactie aan de hersenen. Een soort van alarmteken. Ik schrik wakker. Vijf graden in de wagen houdt niet over.
Tegen de adviezen in, van de waard in Crni Vrh, neem ik de kleine binnenwegen om, wie weet, een beer te verrassen, die misschien net met een slaperige kop uit de winterslaap komt.
De visser in het ijskoude kristalheldere smeltwater houdt de moed erin. Terwijl hij de vis langs en onder zijn benen door ziet flitsen, moet hij wachten tot er eentje bijt. Volgens mij als leek, een frustrerende hobby.
Kilometers achter elkaar dreunt de onvermoeibare driecilinder tegen de bergen tussen dertienhonderd en zeventienhonderd meter omhoog. Als de tractor en bestuurder pauzeren hoor je de stilte. De wereld van de Sloveense bossen is zachte zalf voor de ogen en een streling van de oren en de neus. Ik ga niet ver van de tractor vandaan. Ik verwacht hier echt een beer of ander groot wild te zien.
Het is koud als de met oude sneeuw omzoomde weg over de bergpas wipt en aan de andere kant zwiepend in scherpe bochten omlaag gaat. Er ligt een groot dal voor me met daarin een stadje, verspreide boerderijen en een meer. Het dal van Bohinski Bistrica ligt op een hoogte van 500 meter. Als een piramideachtige kerstversiering liggen de bergen boven 2000 meter er in een stevige gesloten omarming omheen. Het is na verschillende onbevredigende pogingen voor mij onmogelijk om de grootsheid vast te leggen.
Een volkomen onverwachte verrassing is een recreatiegebouw met zwemparadijs, sauna, massage, fitness, solarium, restaurant, bar en internetpunt. Die luxe gun ik me. Na drie uur badderen in een heetwaterbubbelbad, drijven door de stroomversnelling, kijken naar een klasje kleuters op zwemles, een cappuccino en gratis internetten ben ik te relaxed om verder te rijden.
Bij de wagen spreekt ene Andrej Bohinj me aan, die uit frustratie zijn boeltje aan het verkopen is om een grote reis te gaan maken om nooit meer hier terug te komen. Hij heeft geen baan meer, geen ziektekostenverzekering noch een vervoermiddel. Hij ziet overal beren op de weg (figuurlijk) en vindt de wereld heel gemeen. Lachen is een grimas. Hij is een vluchter zonder plan. In mijn ogen een arme donder, op drift en negatief. Ik heb met hem te doen.
Tegen de adviezen in, van de waard in Crni Vrh, neem ik de kleine binnenwegen om, wie weet, een beer te verrassen, die misschien net met een slaperige kop uit de winterslaap komt.
De visser in het ijskoude kristalheldere smeltwater houdt de moed erin. Terwijl hij de vis langs en onder zijn benen door ziet flitsen, moet hij wachten tot er eentje bijt. Volgens mij als leek, een frustrerende hobby.
Kilometers achter elkaar dreunt de onvermoeibare driecilinder tegen de bergen tussen dertienhonderd en zeventienhonderd meter omhoog. Als de tractor en bestuurder pauzeren hoor je de stilte. De wereld van de Sloveense bossen is zachte zalf voor de ogen en een streling van de oren en de neus. Ik ga niet ver van de tractor vandaan. Ik verwacht hier echt een beer of ander groot wild te zien.
Het is koud als de met oude sneeuw omzoomde weg over de bergpas wipt en aan de andere kant zwiepend in scherpe bochten omlaag gaat. Er ligt een groot dal voor me met daarin een stadje, verspreide boerderijen en een meer. Het dal van Bohinski Bistrica ligt op een hoogte van 500 meter. Als een piramideachtige kerstversiering liggen de bergen boven 2000 meter er in een stevige gesloten omarming omheen. Het is na verschillende onbevredigende pogingen voor mij onmogelijk om de grootsheid vast te leggen.
Een volkomen onverwachte verrassing is een recreatiegebouw met zwemparadijs, sauna, massage, fitness, solarium, restaurant, bar en internetpunt. Die luxe gun ik me. Na drie uur badderen in een heetwaterbubbelbad, drijven door de stroomversnelling, kijken naar een klasje kleuters op zwemles, een cappuccino en gratis internetten ben ik te relaxed om verder te rijden.
Bij de wagen spreekt ene Andrej Bohinj me aan, die uit frustratie zijn boeltje aan het verkopen is om een grote reis te gaan maken om nooit meer hier terug te komen. Hij heeft geen baan meer, geen ziektekostenverzekering noch een vervoermiddel. Hij ziet overal beren op de weg (figuurlijk) en vindt de wereld heel gemeen. Lachen is een grimas. Hij is een vluchter zonder plan. In mijn ogen een arme donder, op drift en negatief. Ik heb met hem te doen.
-
17 April 2008 - 15:42
Silvia:
Ha die Maarten,
je bent een echte schrijver hoor...!
groetje Silvia -
17 April 2008 - 16:42
Jan Sevink:
Hallo Maarten,
Ik ben inmiddels even thuis bij vrouw en (klein)kinderen en even tijd genomen naar jouw berichten te kijken. Ik heb jouw verhaal en onze belevenissen inmiddels vele malen verteld. Ik denk nog wel eens even aan je. Hoe zou het toch gaan met die peer? Inmiddels zijn er steeds meer Nederlande gasten gekomen. Nu ben ik echter even thuis om een aantal zaken te kunnen doen. De vlucht van Rome naar Weeze was schitterend. Vrij zonnig weer en veel kunnen zien. Eerst wel een beetje met gemengde gevoelens in de vlieger gezeten, maar gelukkig wende dat. En als je dan aankomt en je lieve vrouw staat al met schoondochter en 2 kleinzonen te wachten dan is er niets mooiers dan thuiskomen. Zo ver is het voor jou nog niet maar ik wens je nog een goede verdere reis en hopelijk geen gekke kunsten van die groene metgezel meer.
Ik ga weer een eind aan mijn verhaaltje breien met de mededeling dat ik mijn expositie met mijn houtkameraden heb ingericht en hoop op een goede belangstelling in het weekend.
Groeten ook namens Mariette,
Jan Assisi Sevink. -
17 April 2008 - 19:28
Jan Rusman:
Hoi Maarten,
Heb je even niet gevolgd (er zijn ook nog andere leuke dingen in de wereld), maar zo te zien pruttelt de traktor nog lekker en zit je nu in de Balkan.
Ik zag ook op photo's dat xxl niet meer je maatje is en dat je nu een riempje nodig hebt.
Tis behelpen hé dat zelf koken, en vooral op een tweepitter, bij Dorie was dat zeker niet gebeurd :-).
Het zal wel weer wennen worden als je starks weer in de Bachstraat zit, of maak je de overstap richting Rusland?
Afijn....we zien het wel.
Laat je niet kapen!
Groetjes Jan.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
