12 Mrt. Boven Marseille.
Door: Maarten
18 Maart 2008 | Frankrijk, Parijs
Het afscheid van de familie Toth is hartelijk en vol met gekkigheid van de kinderen. We zetten ze bovenop en in de tractor wat ze nog drukker maakt. Ze krijgen allemaal een dikke kus en dan ben ik weg.
Ik vind het moeilijk om over de zeventig km die ik nu door de Camargue toer iets te schrijven. Het landschap prikkelt niet. De uitgestrektheid en de troosteloosheid van de grauwe bruine vlakten begroeid met spaarzaam gras en daarin de grote meren en kleine watertjes maken neerslachtig. De flamingo’s zijn heel boeiende vogels door hun prachtige witrode veren pak en de statige gang bij het wandelen of de driftige Ali-shuffle als ze voedsel zoeken. Vliegend zijn ze echt uit model, de nek is net zolang als de poten die erachteraan bungelen. Dat alles, met de kop met de grote kromme snavel, maken hem tot de clown van de Camargue. De verrekijker van Hans komt weer goed van pas.
De oversteek van de Grote Rhône is zo gepiept. Dan rijd ik van de natuur achter mij in de industriegebieden binnen vóór mij. Lange slierten containerwagens racen af en aan naar de docks, de wegen zijn weer dubbelbaans als de snelwegen en na alle kilometers op dit soort wegen kan ik er maar niet aan wennen. Het snelheidsverschil is veel te groot, dat geldt niet alleen voor mij maar ook voor de fietsers en bromfietsers. We plakken onszelf tegen de vangrail aan om vrijbaan te maken voor de rest.
Ik stuur niet door Marseille heen, de stad is me te groot. Ik probeer noordelijk van Marseille door de heuvels mijn weg te vinden. Als het niet te koud is, blijf ik zolang als mogelijk parallel aan de kust rijden over slingerende, klimmende en dalende wegen met mooie vergezichten. Vannacht sta ik bij een boer op het land in Gignac le Nerthe ingeklemd tussen de snelweg en de D 368.
Ik vind het moeilijk om over de zeventig km die ik nu door de Camargue toer iets te schrijven. Het landschap prikkelt niet. De uitgestrektheid en de troosteloosheid van de grauwe bruine vlakten begroeid met spaarzaam gras en daarin de grote meren en kleine watertjes maken neerslachtig. De flamingo’s zijn heel boeiende vogels door hun prachtige witrode veren pak en de statige gang bij het wandelen of de driftige Ali-shuffle als ze voedsel zoeken. Vliegend zijn ze echt uit model, de nek is net zolang als de poten die erachteraan bungelen. Dat alles, met de kop met de grote kromme snavel, maken hem tot de clown van de Camargue. De verrekijker van Hans komt weer goed van pas.
De oversteek van de Grote Rhône is zo gepiept. Dan rijd ik van de natuur achter mij in de industriegebieden binnen vóór mij. Lange slierten containerwagens racen af en aan naar de docks, de wegen zijn weer dubbelbaans als de snelwegen en na alle kilometers op dit soort wegen kan ik er maar niet aan wennen. Het snelheidsverschil is veel te groot, dat geldt niet alleen voor mij maar ook voor de fietsers en bromfietsers. We plakken onszelf tegen de vangrail aan om vrijbaan te maken voor de rest.
Ik stuur niet door Marseille heen, de stad is me te groot. Ik probeer noordelijk van Marseille door de heuvels mijn weg te vinden. Als het niet te koud is, blijf ik zolang als mogelijk parallel aan de kust rijden over slingerende, klimmende en dalende wegen met mooie vergezichten. Vannacht sta ik bij een boer op het land in Gignac le Nerthe ingeklemd tussen de snelweg en de D 368.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
