11 Okt Bois de Boulogne.
Door: Maarten
13 Oktober 2007 | Frankrijk, Parijs
Vanochtend krijg ik van Jef, mijn directeur, een berichtje met de vraag of hij vanavond bij mij kan zijn en dan kan blijven overnachten. Tuurlijk. Gezellig. Ik verheug me erop. Dus vandaag maar eens gaan klussen ipv de stad in. De laatste hand leggen aan de cadeautjes voor Dory. Zij is bijna jarig. Jef neemt de spullen voor mij mee terug. Nog gauw wat kopen voor Fonnie en Lex.
Ik geef Marie-Antoinette, een stevige Française, de opdracht om de was te doen. Dat is niet eenvoudig, want ze wil alles twee keer uitgelegd krijgen. Ze is een beetje traag van begrip. Ondertussen kan ik boodschappen doen en naar de kapper gaan. Ik ontmoet Roemenen op de camping. Daar hoor ik van hoe je hun land moet leren kennen. Heel interessant met de Roemeense kaart op de motorkap en leuk bovendien als Duits, Engels en Frans afwisselend gebruikt worden om iets te verduidelijken.
Dan zie ik bij de ingang een oude Citroën. Ken je ze nog? Met het gegolfde plaatwerk werden ze vroeger vaak als ijscowagen gebruikt. Deze is als camper ingericht. De jonge eigenaar loopt later die avond om mijn tractor heen te draaien. Hij herkent mij ineens als de man, die ’s middags foto’s maakte van zijn oude liefde. Het ijs is gebroken. Bertand Bouret vertelt, dat zijn vader een boerderij heeft en tractors verzamelt. Ja, daar heb je het al, wéér een persoon besmet met het oudijzervirus. Ik krijg meteen een uitnodiging om langs te gaan in Bourges niet ver van Nevers. Zelf verzamelt hij alles van Citroën. Morgen starten honderd van deze oude bussen op de Quai André Citroën om luid toeterend een tour door de stad te maken. Misschien ga ik kijken, want dit is uniek.
Twintig meter verder, heel strategisch met zicht op de ingang, staat de Hollandse familie Kamer. Vragen staat vrij, misschien hebben ze draadloos internet aanboord? Jammer, maar effe bijkletsen in je moerstaal is lekker. Zoon Remko, die in Parijs woont en werkt, bezoekt vader en moeder op de camping. Een uitnodiging om de tractor van dichtbij te bekijken slaan ze niet af. Een enthousiast groepje die familie Kamer. Ze beloven om een berichtje achter te laten op de site.
Om half negen meldt Jef via sms, dat hij in Parijs zit. Hij heeft van alles bij zich. Er komt een fles wijn op tafel, Franse kaas, een worst en pinda’s. We toosten op elkaar en op deze ontmoeting. Ik leer door af te kijken, hoe je een wijn proeft. Jef is gek van wijnen en ik mag vanavond meegenieten. We praten over school, dat mag geen verrassing zijn, dat doen alle onderwijsmensen. Het gaat over idealisme, toekomstvisie en kansen om te veranderen. Tot zover het formele gedeelte. Dit duurde niet al te lang. Wat veel interessanter is en bijna de hele avond in beslag neemt, is het roddelen over de collega’s. We lagen in een deuk. Wees gerust Wim, Douwe, Gerrit en alle anderen, je bent niet overgeslagen. Je bent er hélèmáál doorheen gesjtreupt. Uiteraard hebben we elkaar beloofd, erewoord, dat we het niet doorvertellen. Dat zal moeilijk zijn, want we hebben toch weer een hoop smeuïge anekdotes gehoord. Verder vertellen we de gekste en wildste vakantieverhalen, die we ooit meegemaakt hebben. Later hebben we het over stommiteiten, die we ooit uitgehaald hebben. Geweldig, wat hebben wij stom gedaan. Luisteren, aanvullen, knikken, glimlachen en vertellen wisselen af met schateren, een hap, een slok, slaan op de knieën van pret, als er weer een sterkverhaal passeert.
Als het één uur is gaan we onder zeil. Jef vrijwillig op een self-inflating matje in zijn slaapzak en ik riant in het grote bed. Vóór ik in slaap val, bedenk ik nog hoe bijzonder het is, dat ik: nu, met Jef, in Parijs, op een camping, met een fles wijn achter de kiezen,in een pipowagen lig. Te gek!
Dan roept iemand ergens ver weg:”Gentleman start your engines!!!” We ronken er vandoor.
Ik geef Marie-Antoinette, een stevige Française, de opdracht om de was te doen. Dat is niet eenvoudig, want ze wil alles twee keer uitgelegd krijgen. Ze is een beetje traag van begrip. Ondertussen kan ik boodschappen doen en naar de kapper gaan. Ik ontmoet Roemenen op de camping. Daar hoor ik van hoe je hun land moet leren kennen. Heel interessant met de Roemeense kaart op de motorkap en leuk bovendien als Duits, Engels en Frans afwisselend gebruikt worden om iets te verduidelijken.
Dan zie ik bij de ingang een oude Citroën. Ken je ze nog? Met het gegolfde plaatwerk werden ze vroeger vaak als ijscowagen gebruikt. Deze is als camper ingericht. De jonge eigenaar loopt later die avond om mijn tractor heen te draaien. Hij herkent mij ineens als de man, die ’s middags foto’s maakte van zijn oude liefde. Het ijs is gebroken. Bertand Bouret vertelt, dat zijn vader een boerderij heeft en tractors verzamelt. Ja, daar heb je het al, wéér een persoon besmet met het oudijzervirus. Ik krijg meteen een uitnodiging om langs te gaan in Bourges niet ver van Nevers. Zelf verzamelt hij alles van Citroën. Morgen starten honderd van deze oude bussen op de Quai André Citroën om luid toeterend een tour door de stad te maken. Misschien ga ik kijken, want dit is uniek.
Twintig meter verder, heel strategisch met zicht op de ingang, staat de Hollandse familie Kamer. Vragen staat vrij, misschien hebben ze draadloos internet aanboord? Jammer, maar effe bijkletsen in je moerstaal is lekker. Zoon Remko, die in Parijs woont en werkt, bezoekt vader en moeder op de camping. Een uitnodiging om de tractor van dichtbij te bekijken slaan ze niet af. Een enthousiast groepje die familie Kamer. Ze beloven om een berichtje achter te laten op de site.
Om half negen meldt Jef via sms, dat hij in Parijs zit. Hij heeft van alles bij zich. Er komt een fles wijn op tafel, Franse kaas, een worst en pinda’s. We toosten op elkaar en op deze ontmoeting. Ik leer door af te kijken, hoe je een wijn proeft. Jef is gek van wijnen en ik mag vanavond meegenieten. We praten over school, dat mag geen verrassing zijn, dat doen alle onderwijsmensen. Het gaat over idealisme, toekomstvisie en kansen om te veranderen. Tot zover het formele gedeelte. Dit duurde niet al te lang. Wat veel interessanter is en bijna de hele avond in beslag neemt, is het roddelen over de collega’s. We lagen in een deuk. Wees gerust Wim, Douwe, Gerrit en alle anderen, je bent niet overgeslagen. Je bent er hélèmáál doorheen gesjtreupt. Uiteraard hebben we elkaar beloofd, erewoord, dat we het niet doorvertellen. Dat zal moeilijk zijn, want we hebben toch weer een hoop smeuïge anekdotes gehoord. Verder vertellen we de gekste en wildste vakantieverhalen, die we ooit meegemaakt hebben. Later hebben we het over stommiteiten, die we ooit uitgehaald hebben. Geweldig, wat hebben wij stom gedaan. Luisteren, aanvullen, knikken, glimlachen en vertellen wisselen af met schateren, een hap, een slok, slaan op de knieën van pret, als er weer een sterkverhaal passeert.
Als het één uur is gaan we onder zeil. Jef vrijwillig op een self-inflating matje in zijn slaapzak en ik riant in het grote bed. Vóór ik in slaap val, bedenk ik nog hoe bijzonder het is, dat ik: nu, met Jef, in Parijs, op een camping, met een fles wijn achter de kiezen,in een pipowagen lig. Te gek!
Dan roept iemand ergens ver weg:”Gentleman start your engines!!!” We ronken er vandoor.
-
13 Oktober 2007 - 19:39
Erik En Miranda:
Whaaaaaa die Marie lijkt wel veel op jou hoor maarten!!! (of niet?? oeps)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
