25 Dec. Eerste Kerstdag.
Door: Maarten
28 December 2007 | Portugal, Alvor
Schoon en met een wetlookkapsel word ik staande gehouden door Fré en Gré. “Heb je zin in een kopje koffie? We zitten dadelijk met een paar man bij elkaar. Kom maar als je zin hebt!” Ik sla alleen vliegen af. Dus ben ik even later met een bakje chocoladebrokken van de partij. De gezelligheid gonst als bijen rondom de tafel. Moppen en oude verhalen plonsen in geschater. Gré en Fré hebben erg hun best gedaan met gebakjes, kaas en pili-pili. Na de koffie komen de ontkurkte flessen op tafel. Samen zingen we staande een bekende Duitse aubade aan het kostbare nat. Dan groept de club samen voor de wagen en worden foto’s genomen. Het zijn net kleine kinderen. De grappige opmerkingen, de vrolijkheid en het gelach doen me denken aan de dag dat de schoolfotograaf komt. Daarna verplaatsen we ons ginnegappend terug naar het terras van de Grunningers. De warme belangstelling voor elkaar stroomt in golven door de groep. Denise en Marko met de kinderen komen de groep een Zalig Kerstfeest wensen en gaan dan weer naar hun wagen.
Na het opruimen gaat ieder naar zijn eigen stek, behalve Cor en Gré. Die willen nog een aparte foto van de wagen met “Maarten met hoed”. Meteen wordt er een plannetje gesmeed om een Nieuwjaarsborrel te organiseren bij hen. Gré is ’n echte lieverd, ze maakt zich ongerust om mijn gezondheid. Ik weeg nu nog 86 kg en ze vindt dat dit echt niet minder mag worden. “Eet je wel genoeg? Je mag niet meer afvallen hoor! Je hebt nu al van die dunne benen.” Lief hè? “Nee hoor meid, let maar op mij bij de Chinees, dan laat je jouw zorgen wel varen!” Waarop Cor zegt: “Gré had je d’r nou niet mee bemoeid, nu heb je poppen aan het dansen. Straks moeten we ons nog schamen voor hem!” Lachend lopen ze naar hun caravan.
Piene komt bij Denise aan de hand naar de wagen. Ze zegt, verlegen naar beneden kijkend:”Hier! Dan ben je niet zo alleen!” Ze geeft mij een gekleurde prikplaat van kabouter Plop. Mijn Kerst kan niet meer stuk. Mijn geluk zit in een prikplaat.
Nog meer geluk komt mijn kant op via het deuntje van mijn mobiele telefoon. Dory sms-t, Fonnie en later ook Lex bellen mij. Die drie en die drie alleen vullen het gat van de afstand moeiteloos met hun stem en hun belangstelling. Ze bevestigen: ik ben nog steeds deel van het gezin, waarmee ik me zo verbonden voel. Een ontiegelijk, belangrijke zekerheid voor mij. Ik reken op hen. Zij kunnen op mij rekenen.
Om kwart voor zeven is de club verzameld om te gaan chinezen. Opgewonden als jonge honden lachend en praatjes makend klimmen de vitale knakkers tegen de berg op. Er is een ronde tafel gereserveerd. Het eten is puik. Cor houdt het hele gezelschap bezig als entertainer. Sommigen komen niet meer bij van de rake Amsterdamse humor. De pret viert hoogtij en iedereen draagt zijn steentje bij om de stemming vast te houden. Dat kost geen moeite, we zijn los en niet meer te stoppen. Elke opmerking is goed voor geschater, waar Toon Hermans jaloers op zou zijn geweest. Arm in arm lopen we, luidruchtig als tieners, terug naar huis. Om elf uur keert de rust over camping Dourada terug. Een onvergetelijke dag is ten einde.
Na het opruimen gaat ieder naar zijn eigen stek, behalve Cor en Gré. Die willen nog een aparte foto van de wagen met “Maarten met hoed”. Meteen wordt er een plannetje gesmeed om een Nieuwjaarsborrel te organiseren bij hen. Gré is ’n echte lieverd, ze maakt zich ongerust om mijn gezondheid. Ik weeg nu nog 86 kg en ze vindt dat dit echt niet minder mag worden. “Eet je wel genoeg? Je mag niet meer afvallen hoor! Je hebt nu al van die dunne benen.” Lief hè? “Nee hoor meid, let maar op mij bij de Chinees, dan laat je jouw zorgen wel varen!” Waarop Cor zegt: “Gré had je d’r nou niet mee bemoeid, nu heb je poppen aan het dansen. Straks moeten we ons nog schamen voor hem!” Lachend lopen ze naar hun caravan.
Piene komt bij Denise aan de hand naar de wagen. Ze zegt, verlegen naar beneden kijkend:”Hier! Dan ben je niet zo alleen!” Ze geeft mij een gekleurde prikplaat van kabouter Plop. Mijn Kerst kan niet meer stuk. Mijn geluk zit in een prikplaat.
Nog meer geluk komt mijn kant op via het deuntje van mijn mobiele telefoon. Dory sms-t, Fonnie en later ook Lex bellen mij. Die drie en die drie alleen vullen het gat van de afstand moeiteloos met hun stem en hun belangstelling. Ze bevestigen: ik ben nog steeds deel van het gezin, waarmee ik me zo verbonden voel. Een ontiegelijk, belangrijke zekerheid voor mij. Ik reken op hen. Zij kunnen op mij rekenen.
Om kwart voor zeven is de club verzameld om te gaan chinezen. Opgewonden als jonge honden lachend en praatjes makend klimmen de vitale knakkers tegen de berg op. Er is een ronde tafel gereserveerd. Het eten is puik. Cor houdt het hele gezelschap bezig als entertainer. Sommigen komen niet meer bij van de rake Amsterdamse humor. De pret viert hoogtij en iedereen draagt zijn steentje bij om de stemming vast te houden. Dat kost geen moeite, we zijn los en niet meer te stoppen. Elke opmerking is goed voor geschater, waar Toon Hermans jaloers op zou zijn geweest. Arm in arm lopen we, luidruchtig als tieners, terug naar huis. Om elf uur keert de rust over camping Dourada terug. Een onvergetelijke dag is ten einde.
-
28 December 2007 - 19:40
Jeannie:
heerlijk maarten,,,als ik je foto's zie,,komt er vanzelf een lach op me gezicht,,,
ik ben blij,,dat je toch een paar leuke dagen hebt,,rond deze kersttijd,,
houden zo,,,,xxx -
30 December 2007 - 14:30
Albert:
Leuk je verslag vasn 1e kerstdag en vooral de foto's, zo zie ik mijn ouders (Gre & Fre)ook nog eens effe
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
