3 Jan. Silves.
Door: Maarten
05 Januari 2008 | Portugal, Alvor
Het heeft vannacht en vanochtend geregend als een gek. We wagen het er toch op, onder het motto: We krijgen wat we verdienen. En dat valt niet tegen.
Hans vertelt als een volleerd reisgids wetenswaardigheden over Silves. De ruïne van het Moorse kasteel bezoeken we puffend en steunend, want kastelen plegen hoog te liggen. Deze ruïne vormt geen uitzondering. De uitzichten zijn mooi en er wordt hard gewerkt om alles te restaureren. We drinken koffie op een terrasje, bekijken een overdekte groentemarkt, lopen een antiekzaakje binnen en slenteren als echte toeristen door de straatjes. Een hond ligt helemaal ontspannen te soezen op de trappen voor de kerk. Als ik foto’s maak tilt hij een ogenblik zijn kop op, maar vindt mij absoluut oninteressant, ongevaarlijk en doezelt onmiddellijk verder.
Het magazijn met rommelmarktspullen ligt bij Brabantse Chris van Casteren. Hij handelt in antiek, caravans en campers. Als hij hoort dat ik met de tractor onderweg ben, wil hij het eerst niet geloven. Dan gaat het gesprek over met een tractor zo’n reis maken. Chris ziet het wel zitten voor enkele maanden. Zijn vrouw vindt het helemaal niets. Hans heeft een hekel aan het trage tempo. Hij drukt het als volgt uit:”Ik moet er niet aan denken, dat ik een hele dag gereden heb, dan omkijk en het punt van vertrek nog kan zien.” Chris’ vrouw maakt minipizza’s en lekkere koffie staat in no time op tafel. Brabantse gezelligheid is troef. Ik vraag of Chris misschien een dop van 32 mm heeft. Die heeft hij zelfs twéé. Ik mag er zomaar een voor niets meenemen. “Een nieuwjaarscadeautje,” zegt Chris. Bedankt!
In het magazijn van Hans heb je een polstok nodig om binnen te komen. Fietsen, schilderijen, serviesgoed en nog duizend andere dingen liggen metershoog opgestapeld in dozen. Hans grijpt in een doos en geeft mij een nagelnieuwe verrekijker: “Die mag je hebben!” bedankt! Het lijkt verdorie wel Kerstmis!
Op de camping komt Nelleke naar me toe. Nelleke is eergisteren aangekomen uit Nederland. Ze woont, als ze maar even de kans heeft, hier in haar caravan. We troffen elkaar gisteren bij Wim en Marian. Het gesprek kwam op het doucheavontuur achter de wagen op de Engelse camping bij York. Daar is hartelijk om gelachen. Vandaag stapt Nelleke op mij af met een zwarte waterzak van twintig liter met kraantje en heus douchekopje. De zon verwarmt het water en voilá een weldadige, warme douche. “Ik heb er twee. Jij mag deze wel hebben.” Nelleke, je bent een schat.
Niet te geloven: Het is feest en ik ben helemaal niet jarig!
’s Avonds komt Marko buurten. Denise komt niet mee. Zij zit tot over haar oren in de reisverslagen en –foto’s, die afmoeten vóór ze verder trekken. Af en toe serieus en dan weer lachen zo wisselt de gesprekstof zich af. De avond verloopt heel soepeltjes met koffie, waar ik niet van kan slapen, en een alcoholische versnapering, die dat effect teniet moet doen. Lekker luisteren naar verhalen uit een andere wereld van iemand met een andere kijk op dingen. Dit gaat heel relaxed. We vullen de ander aan en bevestigen elkaar. Als Marko weg is blijft een goed gevoel over. Ik schuif met een glimlach onder het dekbed.
Hans vertelt als een volleerd reisgids wetenswaardigheden over Silves. De ruïne van het Moorse kasteel bezoeken we puffend en steunend, want kastelen plegen hoog te liggen. Deze ruïne vormt geen uitzondering. De uitzichten zijn mooi en er wordt hard gewerkt om alles te restaureren. We drinken koffie op een terrasje, bekijken een overdekte groentemarkt, lopen een antiekzaakje binnen en slenteren als echte toeristen door de straatjes. Een hond ligt helemaal ontspannen te soezen op de trappen voor de kerk. Als ik foto’s maak tilt hij een ogenblik zijn kop op, maar vindt mij absoluut oninteressant, ongevaarlijk en doezelt onmiddellijk verder.
Het magazijn met rommelmarktspullen ligt bij Brabantse Chris van Casteren. Hij handelt in antiek, caravans en campers. Als hij hoort dat ik met de tractor onderweg ben, wil hij het eerst niet geloven. Dan gaat het gesprek over met een tractor zo’n reis maken. Chris ziet het wel zitten voor enkele maanden. Zijn vrouw vindt het helemaal niets. Hans heeft een hekel aan het trage tempo. Hij drukt het als volgt uit:”Ik moet er niet aan denken, dat ik een hele dag gereden heb, dan omkijk en het punt van vertrek nog kan zien.” Chris’ vrouw maakt minipizza’s en lekkere koffie staat in no time op tafel. Brabantse gezelligheid is troef. Ik vraag of Chris misschien een dop van 32 mm heeft. Die heeft hij zelfs twéé. Ik mag er zomaar een voor niets meenemen. “Een nieuwjaarscadeautje,” zegt Chris. Bedankt!
In het magazijn van Hans heb je een polstok nodig om binnen te komen. Fietsen, schilderijen, serviesgoed en nog duizend andere dingen liggen metershoog opgestapeld in dozen. Hans grijpt in een doos en geeft mij een nagelnieuwe verrekijker: “Die mag je hebben!” bedankt! Het lijkt verdorie wel Kerstmis!
Op de camping komt Nelleke naar me toe. Nelleke is eergisteren aangekomen uit Nederland. Ze woont, als ze maar even de kans heeft, hier in haar caravan. We troffen elkaar gisteren bij Wim en Marian. Het gesprek kwam op het doucheavontuur achter de wagen op de Engelse camping bij York. Daar is hartelijk om gelachen. Vandaag stapt Nelleke op mij af met een zwarte waterzak van twintig liter met kraantje en heus douchekopje. De zon verwarmt het water en voilá een weldadige, warme douche. “Ik heb er twee. Jij mag deze wel hebben.” Nelleke, je bent een schat.
Niet te geloven: Het is feest en ik ben helemaal niet jarig!
’s Avonds komt Marko buurten. Denise komt niet mee. Zij zit tot over haar oren in de reisverslagen en –foto’s, die afmoeten vóór ze verder trekken. Af en toe serieus en dan weer lachen zo wisselt de gesprekstof zich af. De avond verloopt heel soepeltjes met koffie, waar ik niet van kan slapen, en een alcoholische versnapering, die dat effect teniet moet doen. Lekker luisteren naar verhalen uit een andere wereld van iemand met een andere kijk op dingen. Dit gaat heel relaxed. We vullen de ander aan en bevestigen elkaar. Als Marko weg is blijft een goed gevoel over. Ik schuif met een glimlach onder het dekbed.
-
05 Januari 2008 - 15:42
Melvin:
Hoi meester.
Doei melvin
-
05 Januari 2008 - 16:09
Leon:
Ha die Maarten,
Kerel je bent zelfs in je rustperiode een spannend mens. En zo rol je 2008 in.
Je maakt me jaloers met zo'n bezoek aan een moors kasteel. Dat moet ik even uitpennen nu. Want de moren waren, arabieren (zelfs ook nog uit Bagdad!), die 800 jaar de baas waren in een groot deel van Spanje en ook deels van Portugal dat niet altijd zo "los"bestond. Het "land heette El Andaluz en je zult er nog heel veel van zien in Zuid-Spanje. Weet dan dat hier zer lang een hoge cultuur bestond van arabieren, joden en christenen samen die de basis legden voor de WESTELIJKE beschaving en wetenschappen. Hier is ook de bijbel voor het eerst in het latijn vertaald en kwam ale medische wijsheid vandaan. Dit Al Andaluz bestond nog een klein beetje in de 15e eeuw! Toen werden de arabieren na 700 jaar door de christenen weggejaagd.
Dus eigenlijk was die tijd grotendeels de demonstratie dat drie monotheïstische godsdiensten (Met Allah, Jaweh en God) het samen best wel komnden vinden. Als Al-Qaida over El Andaluz praat bedoelen zij iets heel anbders... nl de overheersing van het Iberische eiland door de arabieren!
Je slaapt en loopt door de meest spannende jaren van ONZE geschiedenis Maarten. Ik had met je mee moeten gaan om het weer eens op te snuiven.
We wensen je, uiut een ook wat natte Provence, alle goeds en prettige dagen.
Ga zo door en amuseer ons!
Leon (en Mieke).
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
