25 Nov Circus in Vilagarcia
Door: Maarten
26 November 2007 | Spanje, Madrid
De zonsopgang bij de vuurtoren “aan het einde van de wereld” verrast me. Hij is nog mooier dan de zonsondergang. Na doorsmeren en oliën controleren wordt de BM gestart om weer de nodige kilometers te bedwingen.
Vandaag ben ik er niet goed bij en pas laat merk ik mijn dwaling, die een extra veertig, ongewilde kilometers toevoegen. Het komt, doordat ik weer alleen ben. Na de geweldig gezellige dagen met de studenten, waarbij ik me helemaal kon uitleven in het vertellen en alles kon verstaan, gaat het hoogst noodzakelijke communiceren met de tankbediende stroef en onbevredigend.
Het zonnetje, dat er hele zeventien graden uitperst, maakt veel goed. De ongewilde omweg gaat door bossen en over heuvels, dat helpt ook. De zee is af en toe dichtbij en dat is weer een heel ander en mooi uitzicht. Als ik zo mijn zegeningen van de dag optel, krik ik het moraal tandje voor tandje op.
Ver voor de avond valt:” Houw ich de pin drin!” Vilagarcia ligt aan het strand, dus wordt er een strandwandelingetje gemaakt en ….. het circus is in de stad. Twintig jaar geleden voor het laatst naar het circus geweest in Amstenrade. Dat was geen succes, want Lex had zó’n allergische reactie, dat na tien minuten de aftocht werd geblazen. Vandaag trakteer ik mezelf op het kleine CIRCO ROMA. Ik bestel een plaats aan de rand van de piste. Hoewel ik niets versta van de grappen en grollen van de stalmeester hangt er een lekker sfeertje, waarbij de kleintjes driftig commentaar geven. De acts zijn voor de ogen van de verwende tv-kijker, die kijkt naar Circus Cannes, niet top of the bill. Maar als je life alles ziet is het toch indrukwekkend en de handjes gaan spontaan op elkaar. Erg ruig vond ik de Argentijnse act met stalen balletjes aan touwtjes, die samen met het tapdansen, een fantastisch ritme op het houten plankier neerzette. Echt: wauw! De wilde dieren zijn ineens erg dichtbij en daarom benauwend. Ik heb de kooiconstructie goed bekeken. Prachtig waren de clowns als ze muziek maakten. Een olifant op één meter bij je vandaan is groter dan je denkt. Kortom, het was zeer de moeite waard.
Terug in de wagen is het al half negen. Ik moet nog wat eten. Koken doe ik nu niet meer. Te veel werk en met een volle maag gaan slapen is niks. Een snelle hap schuif ik naar binnen: een blik haringen in tomatensaus met wat brood. De goede voornemens zijn voor morgen.
Vandaag ben ik er niet goed bij en pas laat merk ik mijn dwaling, die een extra veertig, ongewilde kilometers toevoegen. Het komt, doordat ik weer alleen ben. Na de geweldig gezellige dagen met de studenten, waarbij ik me helemaal kon uitleven in het vertellen en alles kon verstaan, gaat het hoogst noodzakelijke communiceren met de tankbediende stroef en onbevredigend.
Het zonnetje, dat er hele zeventien graden uitperst, maakt veel goed. De ongewilde omweg gaat door bossen en over heuvels, dat helpt ook. De zee is af en toe dichtbij en dat is weer een heel ander en mooi uitzicht. Als ik zo mijn zegeningen van de dag optel, krik ik het moraal tandje voor tandje op.
Ver voor de avond valt:” Houw ich de pin drin!” Vilagarcia ligt aan het strand, dus wordt er een strandwandelingetje gemaakt en ….. het circus is in de stad. Twintig jaar geleden voor het laatst naar het circus geweest in Amstenrade. Dat was geen succes, want Lex had zó’n allergische reactie, dat na tien minuten de aftocht werd geblazen. Vandaag trakteer ik mezelf op het kleine CIRCO ROMA. Ik bestel een plaats aan de rand van de piste. Hoewel ik niets versta van de grappen en grollen van de stalmeester hangt er een lekker sfeertje, waarbij de kleintjes driftig commentaar geven. De acts zijn voor de ogen van de verwende tv-kijker, die kijkt naar Circus Cannes, niet top of the bill. Maar als je life alles ziet is het toch indrukwekkend en de handjes gaan spontaan op elkaar. Erg ruig vond ik de Argentijnse act met stalen balletjes aan touwtjes, die samen met het tapdansen, een fantastisch ritme op het houten plankier neerzette. Echt: wauw! De wilde dieren zijn ineens erg dichtbij en daarom benauwend. Ik heb de kooiconstructie goed bekeken. Prachtig waren de clowns als ze muziek maakten. Een olifant op één meter bij je vandaan is groter dan je denkt. Kortom, het was zeer de moeite waard.
Terug in de wagen is het al half negen. Ik moet nog wat eten. Koken doe ik nu niet meer. Te veel werk en met een volle maag gaan slapen is niks. Een snelle hap schuif ik naar binnen: een blik haringen in tomatensaus met wat brood. De goede voornemens zijn voor morgen.
-
26 November 2007 - 19:35
Theo:
Na Mormoiron schreef je een prachtig gedicht! En nu brengen je foto's ons in een poëtische sfeer. We blijven genieten van je heerlijke verslagen.
Je pagina is inmiddels méér dan 91000 maal bekeken!!!!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
