11 Mrt. La Camargue.
Door: Maarten
18 Maart 2008 | Frankrijk, Parijs
Aigues-Mortes met zijn hoge ommuring maakt mij nieuwsgierig. Nog vóór de winkels open zijn, kuier ik rond door straatjes waar de opkomende zon harde schaduwen maakt. Een vrouwtje veegt de stoep, een ober dekt de terrastafeltjes. Het doet me denken aan het lied: “Paris s’éveille.”
Een kop koffie verjaagt de ochtendkilte. De stad komt tot leven. Het is puur sfeer inhaleren.
Om elf uur klop ik op de deur van buurman’s camper. In het Frans vraag ik of hij weet of een pontje geschikt is voor mijn combinatie. Ik wil dat nu weten, want het bespaart 80 km omrijden. Ik heb alle geluk van de wereld. De goede man Gérard Mérieau is vrachtwagenchauffeur geweest en weet dat ik met dat pont gerust over kan. Zijn vrouw Madeleine biedt aan om een aperitief te drinken. Dat kan ik helaas niet aannemen, want ik moet nog rijden. Vlak voor mijn vertrek, de tractor draait al warm, stopt Gérard mij een zelfgeschreven kaart in de handen:
“ Gezien vanuit het reizen en de ontmoetingen kun je degenen waarvan je houdt vertellen
en dan kracht halen uit het opnieuw beleven.
Het is zeker een manier van leven en een manier om het leven levend te houden
en te leren om het leven te continueren.”
Wijze woorden, prachtig geformuleerd.
De Camargue ontvouwt zich als een moeras, waarvan veel ontgonnen is met wijnbouw en zelfs rijst. Hier en daar staan zwarte runderen te grazen op afgezette percelen. De “wilde” Camargue paarden staan braaf te wachten op klanten voor een rondritje op hun rug door de omgeving. Alleen het watergebeuren is echt wild. De meren zijn dichtbevolkt met het eigenaren van een waterdicht verenpak. Ik doe mijn best om ongemerkt dichterbij te komen voor een foto, maar dat is ijdele hoop. Ze gaan op de wieken voordat de motor uitstaat.
Aan zes uitbundige Fransozen, die net aan de maaltijd zijn, vraag ik de weg. Ze zijn enthousiast en willen alles weten en bekijken. Als ik antwoord op mijn vraag heb en wil vertrekken, stopt Jean mij een fles Les Saintes Maries de la Mer in de handen. De vijf anderen joelen luidruchtig, dat ik hem niet alleen moet drinken, maar met voorkeur met een mooie vrouw. Ik bewaar hem dus voor Dory, dan drinken we hem samen bij de kachel in de tuin.
Les Saintes-Maries-de-la-Mer, het is een mond vol voor een aardig stadje aan de rand van het beschermde, beroemde moerasgebied in de Rhône-delta, waar jaarlijks op 24, 25 en 26 mei een bedevaart plaatsvindt. In de tweede eeuw na Christus zijn hier twee nauwe verwanten van Jezus en Maria aan land gegaan. Ze zijn op de vlucht voor de christenvervolging in Palestina. Deze vrouwen zijn Marie Jacobé en Marie Salomé. Het familiehoofd Sarah van de toenmalige zigeuners heeft, volgens de overlevering, die twee Marie’s welkom geheten en dat laatste maakt het tot een bijzonder bedevaartsoord voor de zigeuners.
De politie is behulpzaam met het vinden van een staplaats. Ik mag, terwijl het in de hele stad verboden is voor campers om te parkeren, op de parkeerplaats voor bussen staan. Even later kom ik één van de agenten in het stadje tegen en hij vraagt of ik het goed heb kunnen vinden. Dat bedoel ik nou met verschil in politiemensen.
Dan ontmoet ik de sympathieke Peter Toth uit Zwitserland. Hij heeft theologie, pedagogiek en filosofie gestudeerd. Nu is hij bezig een boek te schrijven over een gemeenschap die, gebaseerd op individualiteit, samenleeft in een ecologisch, sociaal dorp. Hij heeft een studiehoofd en ik moet hem vaker afremmen om mij iets te verklaren met “gewone” woorden. Hij is met zijn vrouw Judith en de kinderen Ronja, Anatoul en Manoush onderweg naar de Canarische Eilanden om daar te wonen en te schrijven. Hij is een bereisd man met idealen. Hij vertelt heel aanstekelijk over op zijn reizen beleefde alledaagse dingen. De ervaringen, die hij opdoet, hebben wel veel meer diepgang dan die van mij. Hij ziet relaties en oorzaken en gevolgen, die ik niet eens zie als ze me voorgezegd worden. Ik heb hem in mijn hart gesloten vanwege zijn ongecompliceerdheid, vriendelijkheid, geduldigheid en zijn zachte aard. We kletsen wat af en ik schrik me kapot, als het half vier is, als Peter naar zijn camper teruggaat. Ik hoop dat hij, wanneer zijn boek uitgegeven wordt, mensen bereid vindt om het experiment uit te voeren. Dat zou de kroon op zijn werk zijn.
Een kop koffie verjaagt de ochtendkilte. De stad komt tot leven. Het is puur sfeer inhaleren.
Om elf uur klop ik op de deur van buurman’s camper. In het Frans vraag ik of hij weet of een pontje geschikt is voor mijn combinatie. Ik wil dat nu weten, want het bespaart 80 km omrijden. Ik heb alle geluk van de wereld. De goede man Gérard Mérieau is vrachtwagenchauffeur geweest en weet dat ik met dat pont gerust over kan. Zijn vrouw Madeleine biedt aan om een aperitief te drinken. Dat kan ik helaas niet aannemen, want ik moet nog rijden. Vlak voor mijn vertrek, de tractor draait al warm, stopt Gérard mij een zelfgeschreven kaart in de handen:
“ Gezien vanuit het reizen en de ontmoetingen kun je degenen waarvan je houdt vertellen
en dan kracht halen uit het opnieuw beleven.
Het is zeker een manier van leven en een manier om het leven levend te houden
en te leren om het leven te continueren.”
Wijze woorden, prachtig geformuleerd.
De Camargue ontvouwt zich als een moeras, waarvan veel ontgonnen is met wijnbouw en zelfs rijst. Hier en daar staan zwarte runderen te grazen op afgezette percelen. De “wilde” Camargue paarden staan braaf te wachten op klanten voor een rondritje op hun rug door de omgeving. Alleen het watergebeuren is echt wild. De meren zijn dichtbevolkt met het eigenaren van een waterdicht verenpak. Ik doe mijn best om ongemerkt dichterbij te komen voor een foto, maar dat is ijdele hoop. Ze gaan op de wieken voordat de motor uitstaat.
Aan zes uitbundige Fransozen, die net aan de maaltijd zijn, vraag ik de weg. Ze zijn enthousiast en willen alles weten en bekijken. Als ik antwoord op mijn vraag heb en wil vertrekken, stopt Jean mij een fles Les Saintes Maries de la Mer in de handen. De vijf anderen joelen luidruchtig, dat ik hem niet alleen moet drinken, maar met voorkeur met een mooie vrouw. Ik bewaar hem dus voor Dory, dan drinken we hem samen bij de kachel in de tuin.
Les Saintes-Maries-de-la-Mer, het is een mond vol voor een aardig stadje aan de rand van het beschermde, beroemde moerasgebied in de Rhône-delta, waar jaarlijks op 24, 25 en 26 mei een bedevaart plaatsvindt. In de tweede eeuw na Christus zijn hier twee nauwe verwanten van Jezus en Maria aan land gegaan. Ze zijn op de vlucht voor de christenvervolging in Palestina. Deze vrouwen zijn Marie Jacobé en Marie Salomé. Het familiehoofd Sarah van de toenmalige zigeuners heeft, volgens de overlevering, die twee Marie’s welkom geheten en dat laatste maakt het tot een bijzonder bedevaartsoord voor de zigeuners.
De politie is behulpzaam met het vinden van een staplaats. Ik mag, terwijl het in de hele stad verboden is voor campers om te parkeren, op de parkeerplaats voor bussen staan. Even later kom ik één van de agenten in het stadje tegen en hij vraagt of ik het goed heb kunnen vinden. Dat bedoel ik nou met verschil in politiemensen.
Dan ontmoet ik de sympathieke Peter Toth uit Zwitserland. Hij heeft theologie, pedagogiek en filosofie gestudeerd. Nu is hij bezig een boek te schrijven over een gemeenschap die, gebaseerd op individualiteit, samenleeft in een ecologisch, sociaal dorp. Hij heeft een studiehoofd en ik moet hem vaker afremmen om mij iets te verklaren met “gewone” woorden. Hij is met zijn vrouw Judith en de kinderen Ronja, Anatoul en Manoush onderweg naar de Canarische Eilanden om daar te wonen en te schrijven. Hij is een bereisd man met idealen. Hij vertelt heel aanstekelijk over op zijn reizen beleefde alledaagse dingen. De ervaringen, die hij opdoet, hebben wel veel meer diepgang dan die van mij. Hij ziet relaties en oorzaken en gevolgen, die ik niet eens zie als ze me voorgezegd worden. Ik heb hem in mijn hart gesloten vanwege zijn ongecompliceerdheid, vriendelijkheid, geduldigheid en zijn zachte aard. We kletsen wat af en ik schrik me kapot, als het half vier is, als Peter naar zijn camper teruggaat. Ik hoop dat hij, wanneer zijn boek uitgegeven wordt, mensen bereid vindt om het experiment uit te voeren. Dat zou de kroon op zijn werk zijn.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
