6 Jan. On the road again.
Door: Maarten
09 Januari 2008 | Portugal, Lissabon
Na de knuffels, het handen schudden en het uitzwaaien ben ik weg. Gek gevoel! Tussen verdriet en vreugde zit niks. Dat voelt leeg als een vacuüm. Ik ben gereset als een computer. Net alsof alle emoties ineens opnieuw aangestuurd, ingebracht, geprikkeld moeten worden.
De eerste gang is naar een tankstation in Portimao om diesel en na vijf maanden ook LPG te tanken. De LPG valt niet tegen. Slechts twaalf liter vloeibaar gas gaan erbij. Wie weet toevallig hoeveel kubieke meter gas dat is? Wat ik wel weet is; dat ik niet meer hoef in te nemen voor de rest van de reis.
De oost-west wegen in de Algarve zijn hoofdzakelijk de snelweg, dat is verboden terrein voor het BM-etje, en de N 125. Die laatste is voor mij ook als een snelweg. Na de prachtige brug over de Arade met de kolonies flamingo’s op zijn oevers ben ik de grote weg al zat. Jullie kennen mijn hang naar binnenwegen, lekker sturen en veel afwisseling. Niet veel later toer ik over de N 270. Je kunt het lot, toeval of voorbestemming noemen, net wat je wilt. Bij de lunch aan de kant van de weg stopt een busje achter mij. Met haar vriendelijke gezicht en grappige muts verschijnt Helga aan het raam en zegt; “Smakelijk eten!” En zo ben ik weer helemaal terug bij onderweg zijn. “Dankjewel! Kom binnen, dan zet ik Hollandse koffie.” Helga en Herbert wonen in de Algarve in een huurhuisje en zijn al sinds veertig jaar verslingerd aan Portugal. Ze, 59 en 60 jaar oud, maken nu heel bewuste keuzes in hun leven. Soberheid staat voorop. “Méér hebben wij niet nodig.” is hun credo. Wat wij nodig hebben is elkaar, de natuur en een natje en een droogje. Ons huis in Nederland met alle denkbare luxe: bijvoorbeeld kookeiland en elke vier jaar nieuwe meubels, hebben we verkocht. Wat moet je ermee? Het is toch nooit genoeg. Je ben nooit tevreden. Weg ermee! We maakten een nieuwe start in Portugal met een schone lei. Nu zijn we veel gelukkiger dan vroeger. “Wat is dan voor jullie geluk?”, vraag ik. Herbert drukt het zo uit. “Geluk is stilstaan bij de veranderingen van de natuur, zorg besteden aan koken, genieten van eten, kijken naar een boom een roos een dier, Portugees leren, integreren, gezond zijn, mensen ontmoeten.” Dit klinkt als muziek in mijn oren. Na twee uur babbelen rijden ze mij vóór naar een veilige plek om te overnachten in hun dorp; Santa Catarina da Fonte do Bispo. Ik stel voor om er één te drinken. Van drinken krijgen we honger. Helga bestelt iets voor drie personen. “Kijk maar wat je hebt,”zegt ze tegen de olijke kroegbaas, die ze liefkozend Bandito noemt. Even later wordt er brood, sla met tomaten, een schaal frites en een bak met ribjes, koteletten, speklappen en rundvlees geserveerd. Dat laten we ons goed smaken. Herbert en Helga zijn prachtige mensen, die graag en gemakkelijk kletsen met Jan en alleman. De tijd vliegt. Om elf uur rekent Herbert en dat wil hij persé, alles af. Mijn oren geloven niet, wat ze dan horen. Twintig euro voor de hele maaltijd en negen consumpties!!! Nog geen zeven euro per persoon!! Daar kan ik niet eens voor koken!
Dan nemen we afscheid en wensen elkaar welterusten, tot ziens en tot ooit!
De eerste gang is naar een tankstation in Portimao om diesel en na vijf maanden ook LPG te tanken. De LPG valt niet tegen. Slechts twaalf liter vloeibaar gas gaan erbij. Wie weet toevallig hoeveel kubieke meter gas dat is? Wat ik wel weet is; dat ik niet meer hoef in te nemen voor de rest van de reis.
De oost-west wegen in de Algarve zijn hoofdzakelijk de snelweg, dat is verboden terrein voor het BM-etje, en de N 125. Die laatste is voor mij ook als een snelweg. Na de prachtige brug over de Arade met de kolonies flamingo’s op zijn oevers ben ik de grote weg al zat. Jullie kennen mijn hang naar binnenwegen, lekker sturen en veel afwisseling. Niet veel later toer ik over de N 270. Je kunt het lot, toeval of voorbestemming noemen, net wat je wilt. Bij de lunch aan de kant van de weg stopt een busje achter mij. Met haar vriendelijke gezicht en grappige muts verschijnt Helga aan het raam en zegt; “Smakelijk eten!” En zo ben ik weer helemaal terug bij onderweg zijn. “Dankjewel! Kom binnen, dan zet ik Hollandse koffie.” Helga en Herbert wonen in de Algarve in een huurhuisje en zijn al sinds veertig jaar verslingerd aan Portugal. Ze, 59 en 60 jaar oud, maken nu heel bewuste keuzes in hun leven. Soberheid staat voorop. “Méér hebben wij niet nodig.” is hun credo. Wat wij nodig hebben is elkaar, de natuur en een natje en een droogje. Ons huis in Nederland met alle denkbare luxe: bijvoorbeeld kookeiland en elke vier jaar nieuwe meubels, hebben we verkocht. Wat moet je ermee? Het is toch nooit genoeg. Je ben nooit tevreden. Weg ermee! We maakten een nieuwe start in Portugal met een schone lei. Nu zijn we veel gelukkiger dan vroeger. “Wat is dan voor jullie geluk?”, vraag ik. Herbert drukt het zo uit. “Geluk is stilstaan bij de veranderingen van de natuur, zorg besteden aan koken, genieten van eten, kijken naar een boom een roos een dier, Portugees leren, integreren, gezond zijn, mensen ontmoeten.” Dit klinkt als muziek in mijn oren. Na twee uur babbelen rijden ze mij vóór naar een veilige plek om te overnachten in hun dorp; Santa Catarina da Fonte do Bispo. Ik stel voor om er één te drinken. Van drinken krijgen we honger. Helga bestelt iets voor drie personen. “Kijk maar wat je hebt,”zegt ze tegen de olijke kroegbaas, die ze liefkozend Bandito noemt. Even later wordt er brood, sla met tomaten, een schaal frites en een bak met ribjes, koteletten, speklappen en rundvlees geserveerd. Dat laten we ons goed smaken. Herbert en Helga zijn prachtige mensen, die graag en gemakkelijk kletsen met Jan en alleman. De tijd vliegt. Om elf uur rekent Herbert en dat wil hij persé, alles af. Mijn oren geloven niet, wat ze dan horen. Twintig euro voor de hele maaltijd en negen consumpties!!! Nog geen zeven euro per persoon!! Daar kan ik niet eens voor koken!
Dan nemen we afscheid en wensen elkaar welterusten, tot ziens en tot ooit!
-
10 Januari 2008 - 12:59
Jansleutels:
Goede en voorspoedige terugreis gewenst vanuit Sevenum -
26 Januari 2008 - 13:10
Hans Van Buuren:
Enig om mijn zwager en schoonzus Herbert en Helga (hij is de broer van mijn vrouw)eens op een andere manier te beleven.
Wij slingeren zelf al 30 jaar door Portugal, eind maart is onze start weer voor ruim 4 maanden. Complimenten met de zeer leerzame verhalen.
IK zou zo'n reis ook wel aandurven, maar mijn echtgenote nog veel meer.
Goede thuisreis gewenst.
Hans en Elly van Buuren- van 't Hul -
02 Maart 2008 - 22:09
Marga Sporkslede:
wat geweldig om dit te lezen van herbert en helga die jij ontmoet hebt.Het zijn vrienden van ons,wij wonen in eindhoven en vinden t erg jammer dat ze zo ver weg zijn gaan wonen.2 jaar terug zijn we 3 weken naar hun toe gegaan in portugal, en t was als vanouds keigaaf om weer bij hun te zijn,in t land waar zei hun 2e thuis hebben gevonden.Als je ze nog eens mocht ontmoeten dan doe ze de gr van ons Henk en marga.
maar ook voor jullie de verdere reis veel goeds, en een fijne tijd met de pipowagen.Soms ben ik gewoon jaloers dat dit niet voor ons is weggelegd,want wat een rijkdom dat je je dit kunt doen, een reis door europa,
Heel veel geluk verder en en wie weet,ik hou je site goed bij en geniet vanachter de pc.
marga sporkslede
graafschapstraat 18 eindhoven -
20 Juli 2008 - 14:32
Wim Van Der Zanden:
Hallo Meneer, ik ben een kennis van Helga en Herbert. Ik wist dat Helga een adres in Portugal had. Ik heb ook een telnr van haar maar het telnr is niet meer in gebruik. Zou u willen vragen of Helga of Herbert tel kontakt met mij wil opnemen ik heb nieuws voor Helga, ps ze hoeft zich niet ongerust te maken. Doe de groeten aan hun en dank u wel alvast. Groeten Wim van der Zanden. -
20 Juli 2008 - 14:33
Wim Van Der Zanden:
Ik was vergeten het telnr te vermelden 0653280706 dank u wel. -
13 Augustus 2017 - 21:09
Herbert Van T Hul.:
leuk dit te zien.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
