24 Apr. Relaxdag.
Door: Maarten
25 April 2008 | Slovenië, Ptuj
Corrie en Aagje maken een toer met de auto door de omgeving. Margrit rijdt Peter naar huis. Ik houd me koest vandaag. Een zogezegde relaxdag. Dat betekent uitslapen, matig ontbijten en naar het Thermenbad, dat bij de camping hoort. In de sauna en het Turkse stoombad gaan de poriën open en de ogen dicht. Traag baantjes trekken en bruisen in een bubbelbad, waar je zwembroek van bol gaat staan.
Van de honger keer ik naar de wagen terug. Daarna een eindje wandelen voor de spijsvertering en gratis internetten in het hotel, dat ook deel uitmaakt van het zwembad en de camping. Bety, een vriendelijke pr-medewerkster van het hotel vraagt of ze de tractor en de wagen mag fotograferen om op hun website te zetten. Geen probleem. Dan vraagt ze ook of een journalist morgenvroeg een interview mag afnemen. Ook geen probleem. Als klap op de vuurpijl vertelt ze dat er een Australisch echtpaar met de motor op de camping staat. Of ik even meeloop,want ze gaat voorstellen dat de journalist hen ook wil interviewen. Zo maak ik kennis met de piloot Hilton en de onderwijzeres Rena. Ze woonden dertig jaar in Hongkong. Hebben de BMW R1250 RT aangeschaft met een aanhanger, die ze in Amerika zijn gaan kopen. Australië, hun thuisland, was twee jaar geleden hun eerste doel. Ondertussen reizen ze al een jaar door Europa. Hun reis heeft GEEN einddatum. Ze denken in termen van vijf à tien jaar. Ze zijn onderweg, zolang als dat leuk is. In de winter zijn er geen campings open en dan logeren ze in hotels. Beiden zijn 54 jaar en na dertig jaar en drie kinderen nog verliefd als op de eerste dag. De jeugd heeft aan diverse universiteiten in Amerika en Europa gestudeerd en zijn al onder de pannen. Hilton heeft een spraakwaterval en een beregoed geheugen. De reisanekdotes rollen over de tafel en zijn boeiend om naar te luisteren. Na de koffie komt er wijn op tafel, worst en kaas draag ik bij. Zo vliegen de uren voorbij, totdat het te koud wordt om buiten te zitten.
Nog effe bij Corrie en Aagje binnenwippen loopt uit tot elf uur met foto’s kijken en de verhalen van de dag. De relaxdag is ten einde.
Van de honger keer ik naar de wagen terug. Daarna een eindje wandelen voor de spijsvertering en gratis internetten in het hotel, dat ook deel uitmaakt van het zwembad en de camping. Bety, een vriendelijke pr-medewerkster van het hotel vraagt of ze de tractor en de wagen mag fotograferen om op hun website te zetten. Geen probleem. Dan vraagt ze ook of een journalist morgenvroeg een interview mag afnemen. Ook geen probleem. Als klap op de vuurpijl vertelt ze dat er een Australisch echtpaar met de motor op de camping staat. Of ik even meeloop,want ze gaat voorstellen dat de journalist hen ook wil interviewen. Zo maak ik kennis met de piloot Hilton en de onderwijzeres Rena. Ze woonden dertig jaar in Hongkong. Hebben de BMW R1250 RT aangeschaft met een aanhanger, die ze in Amerika zijn gaan kopen. Australië, hun thuisland, was twee jaar geleden hun eerste doel. Ondertussen reizen ze al een jaar door Europa. Hun reis heeft GEEN einddatum. Ze denken in termen van vijf à tien jaar. Ze zijn onderweg, zolang als dat leuk is. In de winter zijn er geen campings open en dan logeren ze in hotels. Beiden zijn 54 jaar en na dertig jaar en drie kinderen nog verliefd als op de eerste dag. De jeugd heeft aan diverse universiteiten in Amerika en Europa gestudeerd en zijn al onder de pannen. Hilton heeft een spraakwaterval en een beregoed geheugen. De reisanekdotes rollen over de tafel en zijn boeiend om naar te luisteren. Na de koffie komt er wijn op tafel, worst en kaas draag ik bij. Zo vliegen de uren voorbij, totdat het te koud wordt om buiten te zitten.
Nog effe bij Corrie en Aagje binnenwippen loopt uit tot elf uur met foto’s kijken en de verhalen van de dag. De relaxdag is ten einde.
-
25 April 2008 - 10:36
Leon:
Beste Maarten,
jij toont ons dat MIJN (?) generatie , althans een deel ervan, het avontuur niet schuwt. Wij zijn ook de laatsten (jij bent TE vroeg dus!), die dat nog kunnen doen.... vrees ik! De jaren 50 staan voor de deur, sommigen weten dat niet, maar het is al begonnen. Het begint altijd onderaan en kruipt naar boven.
Nou dus, de jaren 50 dan! Veel lol, niks heel ergs aan de hand, iedereen helpt elkaar en pret gaat boven "flouze"( pecunia). Niks verkeerd mee!
Helaas, wij voedden onze kids op met het adagium: morgen gaat het NOG beter... en daat zit het probleem. Niet voor oins, maar voor hen! Onze pedagogiek was altijd TOMORROW en nooit YESTERDAY, en dat is ernaast als Yesterday plots volgt op Tomorrow. In de achteruit dus!
Zie de prijs van eten en brandstof uitgedrukt in een deel van ons salaris: dat lijkt wel 1960! Zo bedoel ik het dus!
Dus: er gaat niks fout, het geluk blijft hetzelfde maar met veel minder "flouze"(is arabisch voor geld).
So what toch? Of niet?
Dit was het avondgebed van pater Leon.
Bonne nuit!
Leon. -
27 April 2008 - 09:25
Bob:
Dag Maarten!!,
Zonet even lekker "bijgelezen' tot je relaxdag. Het klinkt en ziet er nog steeds prima uit! Ik denk dat je na thuiskomst nog wel minstens een jaar kan schrijven over het verschil tussen dezelfde dingen in andere landen zoals: mensen, drank, camperplaatsen, vriendelijkheid, wegen enz. Je moet er veel over kunnen vertellen.
Gisteren was het hier de eerste lentedag
(met lentetemperaturen bedoel ik) Komt goed uit want er zijn hier nogal wat vrije dagen en veel mensen (ca 3.5 mln) met voorjaarsvacantie. Het mooie weer hier moet jou toch ook (ondermeer) gaan aanmoedigen langzaam deze kant op te rijden. Zoals die Australiers, 5 - 10 jaar "onderweg" lijkt mooi maar volgens mij moet je dan een druppeltje "zigeunerbloed" hebben om het vol te houden.
Geniet en veel plezier voor "de laatste kms".
Blijf voorzichtig!
Hermie en Bob -
27 April 2008 - 16:59
Rienk:
binnoe echt bie mien ouders ewest ? in vonyarcvasdhasjhasjhasjhei ?
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
