17 Mei Dobersberg.
Door: Maarten
20 Mei 2008 | Oostenrijk, Dobersberg
Een zaterdag vol verrassingen.
Elfriede toont mij trots één van haar Volksschulen. Het is er zeer netjes, ordelijk en modern, met aparte lokalen voor muziek, handarbeid, tekenen, computers, aparte ruimtes voor jassen en tassen, een moderne van alle materialen voorziene gymzaal, een kooklokaal, een bieb en een zwembad naast de deur. Voor een Nederlandse onderwijsman zijn deze dingen al een lekkernij, maar top of the bill is het leerlingaantal per groep. Schrik niet!!! Tussen 16 en 25 lln. Een waar paradijs, een luilekkerland en het betaalt nog beter ook!!! Dory ga maar alvast pakken. We gaan emigreren naar Dobersberg in Oostenrijk.
Na de rondleiding gaan we koffiedrinken bij haar thuis. daar leer ik de dochter Birgit en haar vriendin Suzanne kennen. Twee intelligente, nieuwsgierige, gevoelige, jonge meiden met een brede kijk op zaken en grote dromen, waarmee ze niet wachten tot ze 55 zijn. Geef ze eens ongelijk. Ze reizen met weinig de wereld rond, zijn tevreden met weinig luxe, maar voeden de geest. Beiden zijn verpleegkundige, Birgit bij psychiatrische patiënten en Suzanne bij neurologie. Ze zijn overtuigd van de kracht van positivisme en van de geest om gezond te blijven of weer gezond te worden. Zelf zijn ze erg gevoelig voor signalen van het lichaam en toestanden in de natuur, die invloed hebben op het welzijn van de mens. Het is prettig om te horen van jonge mensen, dat snijden in het lichaam en pilletjes toedienen niet alleen zaligmakend zijn. Ze zijn niet beroepsblind, dat is heel geruststellend. Dan nodigt Birgit mij uit om mee te gaan uiteten met het personeel van vader. We eten in een restaurant Oostenrijkse of beter gezegd Waldviertel-gerechten. Birgit kiest voor mij een goulash met gefrituurde stukjes aardappel en veel gebakken uitjes. Lekker! Des te lekkerder, omdat ik in vrolijk gezelschap ben. Er wordt flink gedold met mijn reis en het alleen onderweg zijn. De insinuaties over mijn alleen zijn, worden vergezeld van heimelijke knipogen van verstandhouding. De mannen zijn voorstander van de kreet: In elk stadje een ander schatje.
De man van Elfriede, die een transportbedrijf runt, betaalt de rekening voor iedereen. Dan stapt het hele gezelschap in auto’s om de wagen en de tractor te bewonderen.
Als iedereen weer aan ’t werk is (Gniffel! Gniffel!), ga ik de remschoenen van de wagen controleren. Die zijn in perfecte staat. Het voorkomen van oververhitten bij lange afdalingen, door de oplooprem dan tijdelijk buitenwerking te stellen, is een goede remedie. Opgelucht ga ik zwemmen.
Na het zwemmen zie ik twee collega’s uit de school naar buiten komen. Ik stap er op af met de opmerking:”Voor een leraar houdt het werk ook nooit op!” Ze vertellen me, dat er om vijf uur de musical “Mausical” opgevoerd wordt door een groep kinderen. En passant word ik uitgenodigd om die te komen bekijken. De uitvoering is ingestudeerd met vakleerkrachten en loopt als een tierelier met erg knappe zang en goed acteerwerk van de kinderen.
Na de voorstelling wordt op de wagen geklopt en de vijfentwintigjarige Michaela, die tegenover de school woont, nodigt mij uit voor een kop koffie. Samen met de tweeënvijftigjarige Fritz, zorgt zij voor de twee kleintjes van 2 en 3 jaar oud. Fritz is een rustige, sociale, lieve man, die een erg positieve invloed heeft op Michaela. Ze zijn gek op elkaar en wonen al enkele jaren samen. Dat wordt door de wederzijdse families niet gewaardeerd. Ze worden ook niet geaccepteerd. Jammer, want zo ga je voorbij aan het geluk van die twee volwassen mensen en hun kleine kinderen. Ze verdienen een kans, ook al strookt het niet met hun/ons idee van een “ideaal” stel.
Zo vergaat het me deze verrassende zaterdag. Een warme dag, die afsluit met een malse, verkwikkende, luid tikkende regenbui op het stalen dak. Ik zit heel tevreden met de laptop op schoot in de geborgenheid van mijn eigen huisje.
Elfriede toont mij trots één van haar Volksschulen. Het is er zeer netjes, ordelijk en modern, met aparte lokalen voor muziek, handarbeid, tekenen, computers, aparte ruimtes voor jassen en tassen, een moderne van alle materialen voorziene gymzaal, een kooklokaal, een bieb en een zwembad naast de deur. Voor een Nederlandse onderwijsman zijn deze dingen al een lekkernij, maar top of the bill is het leerlingaantal per groep. Schrik niet!!! Tussen 16 en 25 lln. Een waar paradijs, een luilekkerland en het betaalt nog beter ook!!! Dory ga maar alvast pakken. We gaan emigreren naar Dobersberg in Oostenrijk.
Na de rondleiding gaan we koffiedrinken bij haar thuis. daar leer ik de dochter Birgit en haar vriendin Suzanne kennen. Twee intelligente, nieuwsgierige, gevoelige, jonge meiden met een brede kijk op zaken en grote dromen, waarmee ze niet wachten tot ze 55 zijn. Geef ze eens ongelijk. Ze reizen met weinig de wereld rond, zijn tevreden met weinig luxe, maar voeden de geest. Beiden zijn verpleegkundige, Birgit bij psychiatrische patiënten en Suzanne bij neurologie. Ze zijn overtuigd van de kracht van positivisme en van de geest om gezond te blijven of weer gezond te worden. Zelf zijn ze erg gevoelig voor signalen van het lichaam en toestanden in de natuur, die invloed hebben op het welzijn van de mens. Het is prettig om te horen van jonge mensen, dat snijden in het lichaam en pilletjes toedienen niet alleen zaligmakend zijn. Ze zijn niet beroepsblind, dat is heel geruststellend. Dan nodigt Birgit mij uit om mee te gaan uiteten met het personeel van vader. We eten in een restaurant Oostenrijkse of beter gezegd Waldviertel-gerechten. Birgit kiest voor mij een goulash met gefrituurde stukjes aardappel en veel gebakken uitjes. Lekker! Des te lekkerder, omdat ik in vrolijk gezelschap ben. Er wordt flink gedold met mijn reis en het alleen onderweg zijn. De insinuaties over mijn alleen zijn, worden vergezeld van heimelijke knipogen van verstandhouding. De mannen zijn voorstander van de kreet: In elk stadje een ander schatje.
De man van Elfriede, die een transportbedrijf runt, betaalt de rekening voor iedereen. Dan stapt het hele gezelschap in auto’s om de wagen en de tractor te bewonderen.
Als iedereen weer aan ’t werk is (Gniffel! Gniffel!), ga ik de remschoenen van de wagen controleren. Die zijn in perfecte staat. Het voorkomen van oververhitten bij lange afdalingen, door de oplooprem dan tijdelijk buitenwerking te stellen, is een goede remedie. Opgelucht ga ik zwemmen.
Na het zwemmen zie ik twee collega’s uit de school naar buiten komen. Ik stap er op af met de opmerking:”Voor een leraar houdt het werk ook nooit op!” Ze vertellen me, dat er om vijf uur de musical “Mausical” opgevoerd wordt door een groep kinderen. En passant word ik uitgenodigd om die te komen bekijken. De uitvoering is ingestudeerd met vakleerkrachten en loopt als een tierelier met erg knappe zang en goed acteerwerk van de kinderen.
Na de voorstelling wordt op de wagen geklopt en de vijfentwintigjarige Michaela, die tegenover de school woont, nodigt mij uit voor een kop koffie. Samen met de tweeënvijftigjarige Fritz, zorgt zij voor de twee kleintjes van 2 en 3 jaar oud. Fritz is een rustige, sociale, lieve man, die een erg positieve invloed heeft op Michaela. Ze zijn gek op elkaar en wonen al enkele jaren samen. Dat wordt door de wederzijdse families niet gewaardeerd. Ze worden ook niet geaccepteerd. Jammer, want zo ga je voorbij aan het geluk van die twee volwassen mensen en hun kleine kinderen. Ze verdienen een kans, ook al strookt het niet met hun/ons idee van een “ideaal” stel.
Zo vergaat het me deze verrassende zaterdag. Een warme dag, die afsluit met een malse, verkwikkende, luid tikkende regenbui op het stalen dak. Ik zit heel tevreden met de laptop op schoot in de geborgenheid van mijn eigen huisje.
-
24 Mei 2008 - 11:49
Elfriede Koch:
Hallo, wie gehts. Fotos sind recht gut geworden. Wo bist du jetzt?
Alles Liebe und Gute für den Rest der Reise.
Liebe Grüße Elfi Koch
Es war eine Bereicherung, die kennen zu lernen.
Herzliche Grüße
Birgit
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
