25 Okt Geiten, messen, spreuken en eten.
Door: Maarten
27 Oktober 2007 | Frankrijk, Parijs
Als alles vaststaat in de wagen komt Bruno met de winterdiesel. De tank is gauw gevuld. Als ik buiten het dorp ben, merk ik aan mijn koude handen, dat mijn handschoenen ergens gevallen zijn. Op het erf van de boerderij liggen ze nog op de grond.
Ik ga er goed voor zitten. Vandaag worden meters gemaakt.
Dat is ijdele hoop. Na 28 kilometer komt Vincent in zijn flowerpower auto langszij, als ik de kaart bestudeer in Lépaud. Nieuwsgierig vraagt hij er meteen op los. Na enkele minuten nodigt hij mij uit om bij een vriendin een petite café te drinken, om meer te horen over de reis.
Francine weet van niks, maar vindt alles best. Er komt koffie en ….. wijn op tafel. Het is kwart voor twaalf! Francine woont hier zes jaar en dat is erg lang want ze verhuisde al 14 keer met haar vier kinderen. Een onrustig typetje. Vincent is helemaal thuis hier en neemt het initiatief. We gaan naar de geitenstal kijken. Francine melkt ’s morgens en ’s avonds in anderhalf uur 150 geiten voor haar huurbas. Op z’n Frans gaat het deksel van de koeltank en de scheplepel mèt de vliegen gaat in de melk. Een fles wordt gevuld en er wordt tussendoor door alle drie goedkeurend geproefd van de scheplepel. Binnen komt brood en zelfgemaakte geitenkaas op tafel. Heerlijk! Vincent waarschuwt me, dat deze kaas net als knoflook de meisjes wegjaagt. Ik zeg:” Mijn vrouw heeft gezegd, dat ik dat veel moet eten.” Hilariteit alom. Vincent pakt geheel in stijl zijn eigen mes op tafel. Ik blijf niet achter en tover mijn Zwitsers zakmes te voorschijn. Ze zetten allebei grote ogen op en ik vertel, dat ik deze Franse gewoonte om je eigen mes te gebruiken geleerd heb bij vrienden. Vincent vindt het mes van mij maar niks. Dat is niet handig, veel te klein om brood te snijden. Hier, gebruik dat van mij maar. Ik geef toe dat zijn mes geschikter is. Na dit voor hen late ontbijt krijg ik zomaar het mes cadeau. Ik laat me niet onbetuigd en haal in de wagen een oude loodgieterbrander. Zo, nu staan we gelijk. Vincent vindt het prachtig. Hij is in zijn nopjes en draait de brander herhaaldelijk in zijn handen. Francine krijgt een fles wijn. Die gaat er altijd in.
Op de muur staan allerlei spreuken en elke bezoeker moet iets opschrijven. Het kan een citaat zijn of iets persoonlijks. Ik vraag of hij deze kent:” There are no strangers, just friends you have not met.” Hij vraagt van wie dat citaat is. Ik vraag of hij Silvia Beukema kent? Nee, die kent hij niet. Jammer! Hij schrijft de tekst wel meteen op de muur met de naam van Silvia Beukema eronder. Op een stoel staand draag ik ook mijn steentje wijsheid bij. De muur is heel toepasselijk “De Spreukenmuur” gedoopt. Er staat er een van Tolstoi bij:” Quand vous voulez être heureux… sois le.” Wat betekent:”Als je gelukkig wilt zijn… bèn het.” Vincent is heel artistiek. Hij tekent, ontwerpt en declameert zo op rijm het hele verhaal van De la Fontaine; De vos en de raaf. Kunst is lang onderwerp van gesprek. Vincent weet geboeid te vertellen.
Francine wil mij ook iets geven en pakt een stuk geitenkaas in. Ik mag ook douchen en ze wil de was doen voor me. Als ik, als herboren terug ben in de kamer, is de tafel opnieuw gedekt. Of ik mee wil eten? Zo houdt het nooit op! Weigeren kan niet. Mijn plekje is gedekt en een wijnglas wordt gevuld met de woorden: ”Eéntje bij het eten kan geen kwaad.“ Ik zwicht voor de voortvarendheid: ”Eéntje dan!” In no time wordt een boerenomelet gebakken met giga hoeveelheden groenten, kaas, saus, aardappelen, noten, enz. Ik eet er mijn vingers bij op. Dan nog een stuk appeltaart met appelmoes, koffie en fruit na. Het is ondertussen half vijf en Vincent stelt voor dat ik blijf voor de nacht. Dat wil ik niet, dat schept nog meer verplichtingen en aan de inrichting kan ik zien dat Francine het niet breed heeft. Tot slot een gezamenlijke foto bij het afscheid. Dan ben ik weg.
Twintig kilometer verder geef ik er de Breuil aan en parkeer mijn huis bij een vriendelijke, behulpzame bewoner voor de deur.
Ik ga er goed voor zitten. Vandaag worden meters gemaakt.
Dat is ijdele hoop. Na 28 kilometer komt Vincent in zijn flowerpower auto langszij, als ik de kaart bestudeer in Lépaud. Nieuwsgierig vraagt hij er meteen op los. Na enkele minuten nodigt hij mij uit om bij een vriendin een petite café te drinken, om meer te horen over de reis.
Francine weet van niks, maar vindt alles best. Er komt koffie en ….. wijn op tafel. Het is kwart voor twaalf! Francine woont hier zes jaar en dat is erg lang want ze verhuisde al 14 keer met haar vier kinderen. Een onrustig typetje. Vincent is helemaal thuis hier en neemt het initiatief. We gaan naar de geitenstal kijken. Francine melkt ’s morgens en ’s avonds in anderhalf uur 150 geiten voor haar huurbas. Op z’n Frans gaat het deksel van de koeltank en de scheplepel mèt de vliegen gaat in de melk. Een fles wordt gevuld en er wordt tussendoor door alle drie goedkeurend geproefd van de scheplepel. Binnen komt brood en zelfgemaakte geitenkaas op tafel. Heerlijk! Vincent waarschuwt me, dat deze kaas net als knoflook de meisjes wegjaagt. Ik zeg:” Mijn vrouw heeft gezegd, dat ik dat veel moet eten.” Hilariteit alom. Vincent pakt geheel in stijl zijn eigen mes op tafel. Ik blijf niet achter en tover mijn Zwitsers zakmes te voorschijn. Ze zetten allebei grote ogen op en ik vertel, dat ik deze Franse gewoonte om je eigen mes te gebruiken geleerd heb bij vrienden. Vincent vindt het mes van mij maar niks. Dat is niet handig, veel te klein om brood te snijden. Hier, gebruik dat van mij maar. Ik geef toe dat zijn mes geschikter is. Na dit voor hen late ontbijt krijg ik zomaar het mes cadeau. Ik laat me niet onbetuigd en haal in de wagen een oude loodgieterbrander. Zo, nu staan we gelijk. Vincent vindt het prachtig. Hij is in zijn nopjes en draait de brander herhaaldelijk in zijn handen. Francine krijgt een fles wijn. Die gaat er altijd in.
Op de muur staan allerlei spreuken en elke bezoeker moet iets opschrijven. Het kan een citaat zijn of iets persoonlijks. Ik vraag of hij deze kent:” There are no strangers, just friends you have not met.” Hij vraagt van wie dat citaat is. Ik vraag of hij Silvia Beukema kent? Nee, die kent hij niet. Jammer! Hij schrijft de tekst wel meteen op de muur met de naam van Silvia Beukema eronder. Op een stoel staand draag ik ook mijn steentje wijsheid bij. De muur is heel toepasselijk “De Spreukenmuur” gedoopt. Er staat er een van Tolstoi bij:” Quand vous voulez être heureux… sois le.” Wat betekent:”Als je gelukkig wilt zijn… bèn het.” Vincent is heel artistiek. Hij tekent, ontwerpt en declameert zo op rijm het hele verhaal van De la Fontaine; De vos en de raaf. Kunst is lang onderwerp van gesprek. Vincent weet geboeid te vertellen.
Francine wil mij ook iets geven en pakt een stuk geitenkaas in. Ik mag ook douchen en ze wil de was doen voor me. Als ik, als herboren terug ben in de kamer, is de tafel opnieuw gedekt. Of ik mee wil eten? Zo houdt het nooit op! Weigeren kan niet. Mijn plekje is gedekt en een wijnglas wordt gevuld met de woorden: ”Eéntje bij het eten kan geen kwaad.“ Ik zwicht voor de voortvarendheid: ”Eéntje dan!” In no time wordt een boerenomelet gebakken met giga hoeveelheden groenten, kaas, saus, aardappelen, noten, enz. Ik eet er mijn vingers bij op. Dan nog een stuk appeltaart met appelmoes, koffie en fruit na. Het is ondertussen half vijf en Vincent stelt voor dat ik blijf voor de nacht. Dat wil ik niet, dat schept nog meer verplichtingen en aan de inrichting kan ik zien dat Francine het niet breed heeft. Tot slot een gezamenlijke foto bij het afscheid. Dan ben ik weg.
Twintig kilometer verder geef ik er de Breuil aan en parkeer mijn huis bij een vriendelijke, behulpzame bewoner voor de deur.
-
27 Oktober 2007 - 16:01
Leon :
Beste Marten,
ik ben op zoek naar je banden. ik mailde met Firestone in the States en ze seinden mij dat het nu 12.4- 38 heet wat op je machien zit (11-38 is de oude aanduiding). Maandag daat een bevriende wijnboer hier op zoek naar prijs en leverancier. De eerste berichten daarover (oude maat) waren licht verontrustend. Zal nu wel beter gaan denk ik. Ik zal nadat ik de prijs weet met je bellen alvorens te bestellen. OK?
Hou je haaks,
Leon en Mieke speetjens. -
06 November 2007 - 12:40
Francine:
Bonjour Marteen,
j'espère pour toi que ta quête vers le bonheur à travers les voyages se poursuit bien. Je garde un très bon souvenir de ton passage en Creuse, inattendu, mais fort enrichissant. Que le vente pousse encore ton tracteur et ta roulotte pour que tu pose encore des tournesols dans plein d'autres maison ! Bonne route ! Francine
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
