30 Apr. Szentendre.
Door: Maarten
01 Mei 2008 | Hongarije, Szentendre
Ik plak al, voordat ik uit bed ben. De zon verandert mijn Böhmerkarretje in een sauna. Ik spring in m’n broek en zet alles open. Hè, da’s lekker. Ik sta op camping Pap-Sziget. Szentendre is een kunstenaarsstad en ook beroemd om zijn authentieke centrum, de twee marsepeinmusea en het openluchtmuseum. Wat is nu wijsheid? Eerst Budapest of eerst Szentendre? Eerst Szentendre, want Budapest kan nooit tegenvallen, andersom wel. In vijftien minuten sta ik in het oude centrum met lage huisjes tegen een kleine helling. Het lijkt wel het stuk Efteling van Anton Pieck. Ik mis alleen Hollebolle Gijs. De straatjes zijn beklinkerd met basaltblokken, de lage huizen hebben lekkere kleurtjes en het is er knus van kneuterigheid. Het hééft wat. In het Marsepeinmuseum is het leuk om te zien, wat er mogelijk is met de zoete lekkernij: schilderijen, het complete House of Parliaments, een locomotief van 35 kg, een Lodewijk de 14de eethoek op ware grootte en nog veel meer.
’s Middags loop ik, voor de grap liftend, naar het Openluchtmuseum en waarachtig er stopt een vrouw en neemt mij mee. Dat had ik nooit verwacht met het Nederlandse denkmodel in mijn hoofd. Ze zet me af voor de deur. Het museum is in vijf landsdelen met hun specifieke bouw en werktuigen ingedeeld. Wie mij kent, weet dat ik me hieraan echt kan vergapen. Ik ben een dromer, een romanticus, die terug wil in de tijd; toen het gras nog groen was en de lucht nog blauw. Val me niet te hard. Ik weet dat de mensen niet oud werden, medische zorg niet bestond, enz, enz. Maar toch. Hier tref ik vier te gekke Hongaren, waarvan Lea Engels spreekt. De meiden zijn giebels, die mijn verhalen amper geloven. Barna is ook onder de indruk en vraagt via Lea of hij mij bloemen mag geven. Ik krijg een prachtige bos bedwelmend geurende seringen in blauwe, witte en lila kleuren. Hij krijgt een kus. Wat zal het lekker ruiken in de wagen.
Op de camping komt János de eigenaar op me af om foto’s te maken, die hij op zijn site www.pap-sziget.hu zet. We maken een praatje, terwijl zijn vrouw de plaatjes maakt. Hij blijkt in 2000 Wereldkampioen Senior Judo te zijn geweest. Toen woog hij 60 kg en nu, bekent hij met een frons op zijn voorhoofd, 100 kg. Anton Geesink heeft hem de gouden plak omgehangen. Dat was de enige keer, dat hij Anton recht in de ogen kon kijken. Wim Ruska is hem ook goed bekend. Hij heeft respect voor de Nederlandse judoka’s, die veel goodwill kweken voor zijn sport. Als János aan het woord is, is hij ook een waardige ambassadeur van zijn geliefde judo. Zo’n sportman moet toch bulken van het zelfvertrouwen. Je denkt, dat moet hij dan ook uitstralen! Hij maakt echter een opgewekte, vriendelijke, bescheiden indruk, die geenszins een mannetjesputter doet vermoeden. János is een puike kerel.
Vannacht slaap ik in een seringentuin. Zo zalig zoet geurt het.
’s Middags loop ik, voor de grap liftend, naar het Openluchtmuseum en waarachtig er stopt een vrouw en neemt mij mee. Dat had ik nooit verwacht met het Nederlandse denkmodel in mijn hoofd. Ze zet me af voor de deur. Het museum is in vijf landsdelen met hun specifieke bouw en werktuigen ingedeeld. Wie mij kent, weet dat ik me hieraan echt kan vergapen. Ik ben een dromer, een romanticus, die terug wil in de tijd; toen het gras nog groen was en de lucht nog blauw. Val me niet te hard. Ik weet dat de mensen niet oud werden, medische zorg niet bestond, enz, enz. Maar toch. Hier tref ik vier te gekke Hongaren, waarvan Lea Engels spreekt. De meiden zijn giebels, die mijn verhalen amper geloven. Barna is ook onder de indruk en vraagt via Lea of hij mij bloemen mag geven. Ik krijg een prachtige bos bedwelmend geurende seringen in blauwe, witte en lila kleuren. Hij krijgt een kus. Wat zal het lekker ruiken in de wagen.
Op de camping komt János de eigenaar op me af om foto’s te maken, die hij op zijn site www.pap-sziget.hu zet. We maken een praatje, terwijl zijn vrouw de plaatjes maakt. Hij blijkt in 2000 Wereldkampioen Senior Judo te zijn geweest. Toen woog hij 60 kg en nu, bekent hij met een frons op zijn voorhoofd, 100 kg. Anton Geesink heeft hem de gouden plak omgehangen. Dat was de enige keer, dat hij Anton recht in de ogen kon kijken. Wim Ruska is hem ook goed bekend. Hij heeft respect voor de Nederlandse judoka’s, die veel goodwill kweken voor zijn sport. Als János aan het woord is, is hij ook een waardige ambassadeur van zijn geliefde judo. Zo’n sportman moet toch bulken van het zelfvertrouwen. Je denkt, dat moet hij dan ook uitstralen! Hij maakt echter een opgewekte, vriendelijke, bescheiden indruk, die geenszins een mannetjesputter doet vermoeden. János is een puike kerel.
Vannacht slaap ik in een seringentuin. Zo zalig zoet geurt het.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
