20 Jan. Politie en muziek.
Door: Maarten
21 Januari 2008 | Spanje, Lucena
Ik wacht tot één uur. Angel en Monica zullen me komen ophalen voor een vlucht met hun Ultra Light Vliegtuig. Op telefoontjes en sms hebben ze niet gereageerd. Er is iets misgegaan. Jammer.
Ik wandel door de stad om de tijd te doden. In een parkje kan ik mensen kijken. Altijd leuk. Ze paraderen, heel netjes en modern gekleed, op z’n ’s zondags door het centrum en bevolken de terrasjes en parkbanken. Daarbij valt ook op hoe luidruchtig Spanjaarden zijn. Ze schreeuwen in de mobiel, toeteren naar alle bekenden, hebben herriepijpen op motoren en brommers, praten hard tegen elkaar, vrouwen hebben harde schelle stemmen, autoradio’s overstemmen met gemak de installatie van een kleine discotheek en kinderen schreeuwen overal dwars doorheen. Na een Cola op een terrasje keer ik terug naar de rust van de wagen. Van lezen komt niet veel. De warmte velt me en ik ga op bed liggen.
BOEM, BOEM!!! Met een ruk schiet ik geschrokken overeind en zie twee politiepetten voor het raam. Shit! Ik haast me naar buiten stel me voor en geef ze een hand. Een hand geven is nieuw voor hen. Ze aarzelen voor ze reageren op mijn open hand. Ik versta ze niet. Engels of Frans spreken ze geen woord. Dat is echter in mijn voordeel. Ik begrijp, dat ze me hier weg willen hebben. Met de camera tover ik de foto’s van de school en de collega’s tevoorschijn en zeg in koeterwaals Spaans, dat ik gast ben van de school, zelf profesore ben en dat morgen een interview gegeven wordt voor Radio Lucena. Deze wapenfeiten maken indruk. Ze twijfelen! Ze hebben het met elkaar over het interview. Ja, ja, Bromsnor. Je overweegt nu of ik voor de radio vertel, dat je mij wegjaagt. De macht der media! Ik help ze over de schreef door uit mezelf aan te bieden om morgen om drie uur hier weg te zijn. Dat geeft de doorslag. Nu kunnen ze mij “matsen” zonder gezichtsverlies vertrekken.
Om zes uur start een countryband uit Tennessee met livemuziek in een bar vlakbij de markt. Dat lijkt me een mooie afsluiting van de dag. Het Limburgs kwartiertje kennen de muzikanten niet; wel Amerikaanse driekwartier. Met een pils in de hand, zittend in een zachte bank, neem ik me voor om te genieten. Dat lukt helaas niet. Ik vertrek na vier nummers. Elk Zaat Hermenieke klinkt minder vals.
Dit bringt mich in gedachte noa de Limburgse Carnaval. “Ich zal de Revue, de Zitting Zonger Moere, de optoch en de drei dol daag mit vrung same zinge en sjpringe misse. Leef luuj, drink eine op mich, dan doan ich dat hie auch op uch. Limburg Alaaf!”
Ik wandel door de stad om de tijd te doden. In een parkje kan ik mensen kijken. Altijd leuk. Ze paraderen, heel netjes en modern gekleed, op z’n ’s zondags door het centrum en bevolken de terrasjes en parkbanken. Daarbij valt ook op hoe luidruchtig Spanjaarden zijn. Ze schreeuwen in de mobiel, toeteren naar alle bekenden, hebben herriepijpen op motoren en brommers, praten hard tegen elkaar, vrouwen hebben harde schelle stemmen, autoradio’s overstemmen met gemak de installatie van een kleine discotheek en kinderen schreeuwen overal dwars doorheen. Na een Cola op een terrasje keer ik terug naar de rust van de wagen. Van lezen komt niet veel. De warmte velt me en ik ga op bed liggen.
BOEM, BOEM!!! Met een ruk schiet ik geschrokken overeind en zie twee politiepetten voor het raam. Shit! Ik haast me naar buiten stel me voor en geef ze een hand. Een hand geven is nieuw voor hen. Ze aarzelen voor ze reageren op mijn open hand. Ik versta ze niet. Engels of Frans spreken ze geen woord. Dat is echter in mijn voordeel. Ik begrijp, dat ze me hier weg willen hebben. Met de camera tover ik de foto’s van de school en de collega’s tevoorschijn en zeg in koeterwaals Spaans, dat ik gast ben van de school, zelf profesore ben en dat morgen een interview gegeven wordt voor Radio Lucena. Deze wapenfeiten maken indruk. Ze twijfelen! Ze hebben het met elkaar over het interview. Ja, ja, Bromsnor. Je overweegt nu of ik voor de radio vertel, dat je mij wegjaagt. De macht der media! Ik help ze over de schreef door uit mezelf aan te bieden om morgen om drie uur hier weg te zijn. Dat geeft de doorslag. Nu kunnen ze mij “matsen” zonder gezichtsverlies vertrekken.
Om zes uur start een countryband uit Tennessee met livemuziek in een bar vlakbij de markt. Dat lijkt me een mooie afsluiting van de dag. Het Limburgs kwartiertje kennen de muzikanten niet; wel Amerikaanse driekwartier. Met een pils in de hand, zittend in een zachte bank, neem ik me voor om te genieten. Dat lukt helaas niet. Ik vertrek na vier nummers. Elk Zaat Hermenieke klinkt minder vals.
Dit bringt mich in gedachte noa de Limburgse Carnaval. “Ich zal de Revue, de Zitting Zonger Moere, de optoch en de drei dol daag mit vrung same zinge en sjpringe misse. Leef luuj, drink eine op mich, dan doan ich dat hie auch op uch. Limburg Alaaf!”
-
21 Januari 2008 - 10:14
Jan Sleutels:
jammer dat je de ultra light vlucht miste. -
21 Januari 2008 - 14:04
Kim:
Ik ben jaloers op je ik zit hier en jij bent bij mijn vrienden uit Spanje. Doe de groeten van mij aan Pablo Maria Jose en de andere van het uitwisselingsproject.
Mijn moeder volgt je verhalen.En op school gaat het ook goed.
Van dat vervelende kind uit groep 7 -
21 Januari 2008 - 15:58
Jan Sleutels:
zo zie je maar weer, de politie te vriend houden kan nooit kwaad -
21 Januari 2008 - 19:58
Lourdes:
Hi Maarten:
I hope you have a very good trip to Rute and Malaga. Knowing you has been a fantastic experience. Best of luck and of course, congratulations for your second honeymoon.
Ha sido una extraordinaria experiencia el conocerte.
Que siga tal como va el resto del viaje.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
