13 Jan. Dierendag.
Door: Maarten
14 Januari 2008 | Gibraltar, Gibraltar
Zes graden! Met de vier pitten op affakkelen, als bij DSM, is de kou snel weg. Het opkomende zonnetje doet de rest. Vandaag bolderen we door een groot natuurpark: Cortes de la Frontera. Je gelooft het niet, maar de natuur loopt hier gewoon voor mijn wielen.
Een uurtje aan het sturen, de kou is uit de lucht en in een ooghoek zie ik een groot uitgevallen vogel. Een gier? Op de rem en uit de cabine. Het is er niet één; het zijn er vier! Waarop zitten die te wachten? Dan zie ik een dode koe met daarop het opperhoofd, dat niet van plan is om zijn buit te delen. De rest gaat op de wieken, want ik komt steeds dichterbij. Dan kiest de laatste gier ook eieren voor zijn geld. Weg!!!
Als ik om twaalf uur de laatste restjes Brie asociaal dik op het brood smeer komen er belletjes dichterbij. Wáár is de camera? Daar komen wel vijftig of méér geiten langs de wagen. Ik spied naar een herder. Niks te zien. Ze lopen elkaar na. Achterblijvers staan even stil om te luisteren en dribbelen dan in de richting van het carillon, dat al de heuvel over is. Hè, dat was leuk.
Als ik de afwas doe hoor ik geklepper. Wat krijgen we nou? Weer de camera gepakt en naar buiten. Daar komen drie paarden in draf de bocht om. Ze rennen voor een auto uit. Ik sta hun een beetje in de weg. Ze schieten achter de tractor en de wagen langs voorbij weer de weg op. Terug aan tafel bekijk ik de foto’s. Ik heb het niet gedroomd.
Vijf kilometer verderop staat een stier rechts van de weg met van die grote prikkers op zijn kop. Weer knipt de camera, maar ik houd mesjol wel goed in de gaten. Stel je voor hij maakt van mij een saté-tje.
Na 53 kilometers door een heerlijk slingerend natuurgebied over smalle weggetjes met prachtige vergezichten houdt die mooie wereld op bij Jimena. De grote voorrangsweg wordt vanaf hier mijn zwarte loper naar Gibraltar.
Prachtig dat beleefde Engels te horen aan de douane. Alleen de boodschap is helaas wat minder: ”Sorry sir, you are not allowed in Gibraltar with the trailer.” Wat een teleurstelling. Ik ben vijf minuten binnen en moet er weer uit! Ik reageer met: “I am sorry. I cann’t have it all.” Waarop de Engelse douanier antwoordt met de geweldige, aimabele, Britse beleefdheid: “ No sir. We are sorry that we cann’t welcome you. We would love to have you in Gibraltar.” Het is nog niet gedaan met de Britse wellevendheid. Als ik antwoord met: “ Well at least I have briefly been inside Gibraltar.” Zegt hij:” You can park your tractor here for a few minutes and buy a sticker inside that shop. If you want, you can fill up your tank. Diesel is very cheap here.” Na de starre, harde opstelling van de Spaanse Guardia Civil is dit haast liefde. Ik trek een spurt naar de souvenirshop. Ze hebben geen stickers meer. Tanken hoef ik niet. De tank zit net vol. Als ik gedraaid ben en voor de tweede keer langskom zwaaien ze mij vriendelijk uit.
Weer dertig meter op Spaanse bodem stop ik bij een groetend Nederlands echtpaar met een camper. We staan voor een kantoor met een grote lege parkeerplaats te kletsen. Een bewaker maakt duidelijk, dat we hier niet mogen parkeren. “We willen niet parkeren, we willen even kletsen.” Dat mag van hem, maar niet te lang! Even later klapt hij van op een afstand in zijn handen en wuift zonder een woord te zeggen ons weg. Wat een afknapper na de voortreffelijke Britse manieren.
Nu zoek ik een plek voor de nacht. Morgen is het maandag, dan ga ik te voet Gibraltar in en probeer een sticker en een internetcafé te vinden. Het wordt weer tijd.
Een uurtje aan het sturen, de kou is uit de lucht en in een ooghoek zie ik een groot uitgevallen vogel. Een gier? Op de rem en uit de cabine. Het is er niet één; het zijn er vier! Waarop zitten die te wachten? Dan zie ik een dode koe met daarop het opperhoofd, dat niet van plan is om zijn buit te delen. De rest gaat op de wieken, want ik komt steeds dichterbij. Dan kiest de laatste gier ook eieren voor zijn geld. Weg!!!
Als ik om twaalf uur de laatste restjes Brie asociaal dik op het brood smeer komen er belletjes dichterbij. Wáár is de camera? Daar komen wel vijftig of méér geiten langs de wagen. Ik spied naar een herder. Niks te zien. Ze lopen elkaar na. Achterblijvers staan even stil om te luisteren en dribbelen dan in de richting van het carillon, dat al de heuvel over is. Hè, dat was leuk.
Als ik de afwas doe hoor ik geklepper. Wat krijgen we nou? Weer de camera gepakt en naar buiten. Daar komen drie paarden in draf de bocht om. Ze rennen voor een auto uit. Ik sta hun een beetje in de weg. Ze schieten achter de tractor en de wagen langs voorbij weer de weg op. Terug aan tafel bekijk ik de foto’s. Ik heb het niet gedroomd.
Vijf kilometer verderop staat een stier rechts van de weg met van die grote prikkers op zijn kop. Weer knipt de camera, maar ik houd mesjol wel goed in de gaten. Stel je voor hij maakt van mij een saté-tje.
Na 53 kilometers door een heerlijk slingerend natuurgebied over smalle weggetjes met prachtige vergezichten houdt die mooie wereld op bij Jimena. De grote voorrangsweg wordt vanaf hier mijn zwarte loper naar Gibraltar.
Prachtig dat beleefde Engels te horen aan de douane. Alleen de boodschap is helaas wat minder: ”Sorry sir, you are not allowed in Gibraltar with the trailer.” Wat een teleurstelling. Ik ben vijf minuten binnen en moet er weer uit! Ik reageer met: “I am sorry. I cann’t have it all.” Waarop de Engelse douanier antwoordt met de geweldige, aimabele, Britse beleefdheid: “ No sir. We are sorry that we cann’t welcome you. We would love to have you in Gibraltar.” Het is nog niet gedaan met de Britse wellevendheid. Als ik antwoord met: “ Well at least I have briefly been inside Gibraltar.” Zegt hij:” You can park your tractor here for a few minutes and buy a sticker inside that shop. If you want, you can fill up your tank. Diesel is very cheap here.” Na de starre, harde opstelling van de Spaanse Guardia Civil is dit haast liefde. Ik trek een spurt naar de souvenirshop. Ze hebben geen stickers meer. Tanken hoef ik niet. De tank zit net vol. Als ik gedraaid ben en voor de tweede keer langskom zwaaien ze mij vriendelijk uit.
Weer dertig meter op Spaanse bodem stop ik bij een groetend Nederlands echtpaar met een camper. We staan voor een kantoor met een grote lege parkeerplaats te kletsen. Een bewaker maakt duidelijk, dat we hier niet mogen parkeren. “We willen niet parkeren, we willen even kletsen.” Dat mag van hem, maar niet te lang! Even later klapt hij van op een afstand in zijn handen en wuift zonder een woord te zeggen ons weg. Wat een afknapper na de voortreffelijke Britse manieren.
Nu zoek ik een plek voor de nacht. Morgen is het maandag, dan ga ik te voet Gibraltar in en probeer een sticker en een internetcafé te vinden. Het wordt weer tijd.
-
14 Januari 2008 - 11:28
Theo:
Geweldig Maarten, je bent weer helemaal op dreef. 't Is weer smullen van verhaal met plaat! -
14 Januari 2008 - 16:38
Cayleigh:
Eey meester
leeuuukkk in gibraltar ik ben daar ook geweest wel een raar taaltje spaans en engels doormekaar(dat heb ii teminsten gehoor van zo'n man)en ii vondt het welheel bijzonder dat dei apen boven op de berg wonen
maar ik ga maar weer eens doei doei -
14 Januari 2008 - 18:34
Jansleutels:
goed getroffen, en mooie foto's
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
