16 Mei Telc en Oostenrijk.
Door: Maarten
17 Mei 2008 | Oostenrijk, Dobersberg
De dag start veelbelovend met zonneschijn. In T-shirt en met het dak open stuur ik naar Telc over wegen, die niet op mijn kaart staan. Het is een oude kaart van thuis meegenomen met veel te grote schaal. Alle grote doorgaande wegen staan erop. Het kan niet anders of ik moet veel afstappen en vragen.
Telc heeft een droomplein. Het is zeer groot en omzoomd met huizen met een zuilengalerij. Van de gevels zijn er geen twee hetzelfde en alles is in zachte pasteltinten geverfd. Ongelooflijk dat dit 400 jaar heeft kunnen overleven. Alles hangt tegen elkaar. Haal er één huis tussenuit en de boel stort als dominostenen om. In deze rij prachtige huizen is een galerie met schilderijen(mooi), een Tatraauto, (prachtig)en stationairmotoren (geweldig). Een heet zelfs Pluto!!!
Terug bij de wagen op een grote onverharde parkeerplaats aan de doorgaande weg heb ik er geen zin in om hier te blijven. Het is al vier uur, maar de wetenschap, dat ik erg te kijk sta en dat de inwoners massaal voorbij zullen komen om aapje te kijken, maken dat ik vertrek. Ik heb ruimte nodig. De mensen komen hier veel te dichtbij.
Ik ga richting Oostenrijk. Ik heb zin om weer eens te schateren om flauwekul, moppen en versprekingen. De communicatie in de Oostbloklanden is slechts feiten uitwisselen. Goede gesprekken zijn niet mogelijk. De Alpenlanders staan bekend als een vrolijk volkje; Jodelahiti!!! Ja hoor. Het is een goede beslissing. Dobersberg heeft een Hallenbad met sauna. De badmeester wijst een goede plek bij de ernaast liggende school en bij de sauna kan ik een “Bierchen trinken.”
Het zwemmen doet goed aan de stijve spieren. Het bier doet de rest om goed te ontspannen. Met acht, in badhanddoeken gewikkelde, oude, praatgrage saunagasten is het goed toeven. Ze mogen geen dialect spreken, want dan flapperen mijn oren. We hebben het over taalgevoeligheid van een volk. Zij wijten het aan de vroeger strikt gesloten grens met Tsjechië, dat ze niets anders dan hun moerstaal spreken. Eén van de dames is de directrice van de school en nodigt mij uit om morgen, dan is het zaterdag, haar school te bezichtigen. Zo komt het gesprek op schoolsystemen en orde handhaven. Ik zwelg in het onderwerp; ’t is mijn pakkie an. Dan willen de heren meer weten van de tractor en zo switcht het gesprek van onderwerp. Zoals overal zijn boeren goede monteurs en erg praktisch ingesteld. Zij vormen geen uitzonderingen en er wordt stevig gekletst over olie, snelheid, antiek en modern spul. Deze mensen brachten mij precies wat ik nodig had: lekker ouwehoeren over van alles en nog wat. Om elf uur ben ik “Kaput wie ein Hund” en hobbel naar mijn nest.
Telc heeft een droomplein. Het is zeer groot en omzoomd met huizen met een zuilengalerij. Van de gevels zijn er geen twee hetzelfde en alles is in zachte pasteltinten geverfd. Ongelooflijk dat dit 400 jaar heeft kunnen overleven. Alles hangt tegen elkaar. Haal er één huis tussenuit en de boel stort als dominostenen om. In deze rij prachtige huizen is een galerie met schilderijen(mooi), een Tatraauto, (prachtig)en stationairmotoren (geweldig). Een heet zelfs Pluto!!!
Terug bij de wagen op een grote onverharde parkeerplaats aan de doorgaande weg heb ik er geen zin in om hier te blijven. Het is al vier uur, maar de wetenschap, dat ik erg te kijk sta en dat de inwoners massaal voorbij zullen komen om aapje te kijken, maken dat ik vertrek. Ik heb ruimte nodig. De mensen komen hier veel te dichtbij.
Ik ga richting Oostenrijk. Ik heb zin om weer eens te schateren om flauwekul, moppen en versprekingen. De communicatie in de Oostbloklanden is slechts feiten uitwisselen. Goede gesprekken zijn niet mogelijk. De Alpenlanders staan bekend als een vrolijk volkje; Jodelahiti!!! Ja hoor. Het is een goede beslissing. Dobersberg heeft een Hallenbad met sauna. De badmeester wijst een goede plek bij de ernaast liggende school en bij de sauna kan ik een “Bierchen trinken.”
Het zwemmen doet goed aan de stijve spieren. Het bier doet de rest om goed te ontspannen. Met acht, in badhanddoeken gewikkelde, oude, praatgrage saunagasten is het goed toeven. Ze mogen geen dialect spreken, want dan flapperen mijn oren. We hebben het over taalgevoeligheid van een volk. Zij wijten het aan de vroeger strikt gesloten grens met Tsjechië, dat ze niets anders dan hun moerstaal spreken. Eén van de dames is de directrice van de school en nodigt mij uit om morgen, dan is het zaterdag, haar school te bezichtigen. Zo komt het gesprek op schoolsystemen en orde handhaven. Ik zwelg in het onderwerp; ’t is mijn pakkie an. Dan willen de heren meer weten van de tractor en zo switcht het gesprek van onderwerp. Zoals overal zijn boeren goede monteurs en erg praktisch ingesteld. Zij vormen geen uitzonderingen en er wordt stevig gekletst over olie, snelheid, antiek en modern spul. Deze mensen brachten mij precies wat ik nodig had: lekker ouwehoeren over van alles en nog wat. Om elf uur ben ik “Kaput wie ein Hund” en hobbel naar mijn nest.
-
18 Mei 2008 - 10:04
Bety:
Hi Maarten! I see you are already in Austria. I don't understand what is written on your page, but I see you are doing OK. There is still no article from our joutnalist in newspaper, but he promised me to put it in soon. I'll send you the link.
Well, have a lot of sunny days and enjoy your trip. All the best! Bety -
18 Mei 2008 - 21:01
Katelijn:
hey die Maarten!
wegens drukdrukdruk had ik een maand je website niet meer bijgelezen, dat heb ik op één avond goed gemaakt. En ondertussen heb jij 4 landen (Slovenië, Hongarije, Slowakije en Tsjechië) doorkruist en zit je al in het 5de, Oostenrijk?! Wat een rotvaart! Ruik je de stal?
Heerlijk om nog eens de Hoge Tatra terug te zien, daar hebben wij een prachtige wandelvakantie gehad, drie jaar geleden. Ongelooflijk veel bloemen, goed uitgestippelde wegen, prachtige bergtoppen... Spijtig dat je daar niet bent aan toe gekomen, moet je écht eens doen later, samen met Dory. En van "gevaarlijke mensen" hebben wij nooit last gehad! Alleen van grote families Slowaken of Polen die op de campings gezellig rond een kampvuur zaten, dat soms wel gevaarlijk hoog de lucht in ging tussen de boomkruinen. En maar zingen en muziek maken samen! Wat een sfeertje.
Nog veel plezier en gejodel daar in Oostenrijk, hé lange! Dat vroeg ik me ook nog af: ben jij nu nog een kop groter geworden of zijn die Hongaren op je foto's zo klein?
knussel,
Katelijn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
