28 Mrt. Toerrit via Volterra naar Montieri.
Door: Maarten
30 Maart 2008 | Italië, Montieri
Volterra staat op het programma. Daar komt niet veel van. Voor de foto’s en verhalen van de maand maart heeft de computer vier uur nodig om ze te branden. Ik sta op de camping aan 220 en daarom doe ik het nu.
Om twaalf uur gaat de slagboom open om mij eruit te laten. In Volterra stop ik wel en loop door het stadje, maar alles is dicht tijdens de siësta en dus slinger ik de tractor weer aan en kachel verder.
De route van vandaag is er om méér Toscane te ontdekken. De zachtglooiende, groene heuvels strekken zich ver uit en zijn bedekt met grasland afgewisseld met loofbossen, olijfboomgaarden, wijngaarden, kleine groepjes schapen en de zo kenmerkende cipressen. De huizen met hun in zachte tinten geverfde muren vlekken niet, maar passen zoetjes in het geheel. Hier is het ideaal om in een oude Mercedes, of beter nog een Eendje met het dak eraf, over de uitnodigende slingerweggetjes rond te toeren. Als ik vertel, dat in deze provincie geen vierkante motorbanden voor komen, dan weet je het wel. De Toscane is een vreedzaam, open land met ontiegelijk veel ruimte.
Naar het zuiden keutelend richting Massa verandert de omgeving. Bossen nemen het over, want we komen steeds hoger. De bergen van de Colline Metallifere varieren tussen 750 en 1.100 meter. Dat voel ik: de jas over het vest aan en de kraag tot boven dicht. Ik weet niet hoe koud het hier nu nog kan worden, maar ik heb nog een strooiwagen met zout beladen in een dorpje langs de weg zien staan.
Montieri ligt op de weg naar Siena op 953 meter hoogte en daar houd ik halt voor de nacht op een grote parkeerplaats. Als de pannen op het fornuis staan, stopt een auto. Een vrouw met haar dochter spreekt me aan in het Duits. Ze vertelt, dat er een Duitse kunst- en huisschilder zeven kilometer verderop woont. Hij heeft een oude trekker en daarachter een oude houten woonwagen. Hij is er al mee tot op Sicilië geweest. Of ik hem wil ontmoeten. “Ja, natuurlijk!” Ze belt en maakt een afspraak voor morgenvroeg om tien uur. Ik ben benieuwd. De koffie slaan moeder en dochter af. Dochterlief moet nog een koek bakken voor morgen, voor haar jarige vriend. Misschien treffen ze mij morgen bij de schilder. Met veel Tsjüss, Ciao en Vielleicht bis Morgen nemen ze afscheid.
Om twaalf uur gaat de slagboom open om mij eruit te laten. In Volterra stop ik wel en loop door het stadje, maar alles is dicht tijdens de siësta en dus slinger ik de tractor weer aan en kachel verder.
De route van vandaag is er om méér Toscane te ontdekken. De zachtglooiende, groene heuvels strekken zich ver uit en zijn bedekt met grasland afgewisseld met loofbossen, olijfboomgaarden, wijngaarden, kleine groepjes schapen en de zo kenmerkende cipressen. De huizen met hun in zachte tinten geverfde muren vlekken niet, maar passen zoetjes in het geheel. Hier is het ideaal om in een oude Mercedes, of beter nog een Eendje met het dak eraf, over de uitnodigende slingerweggetjes rond te toeren. Als ik vertel, dat in deze provincie geen vierkante motorbanden voor komen, dan weet je het wel. De Toscane is een vreedzaam, open land met ontiegelijk veel ruimte.
Naar het zuiden keutelend richting Massa verandert de omgeving. Bossen nemen het over, want we komen steeds hoger. De bergen van de Colline Metallifere varieren tussen 750 en 1.100 meter. Dat voel ik: de jas over het vest aan en de kraag tot boven dicht. Ik weet niet hoe koud het hier nu nog kan worden, maar ik heb nog een strooiwagen met zout beladen in een dorpje langs de weg zien staan.
Montieri ligt op de weg naar Siena op 953 meter hoogte en daar houd ik halt voor de nacht op een grote parkeerplaats. Als de pannen op het fornuis staan, stopt een auto. Een vrouw met haar dochter spreekt me aan in het Duits. Ze vertelt, dat er een Duitse kunst- en huisschilder zeven kilometer verderop woont. Hij heeft een oude trekker en daarachter een oude houten woonwagen. Hij is er al mee tot op Sicilië geweest. Of ik hem wil ontmoeten. “Ja, natuurlijk!” Ze belt en maakt een afspraak voor morgenvroeg om tien uur. Ik ben benieuwd. De koffie slaan moeder en dochter af. Dochterlief moet nog een koek bakken voor morgen, voor haar jarige vriend. Misschien treffen ze mij morgen bij de schilder. Met veel Tsjüss, Ciao en Vielleicht bis Morgen nemen ze afscheid.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
