16 Mrt. Enthousiaste Italianen.
Door: Maarten
18 Maart 2008 | Italië, Rome
De weg en de spoorlijn, wisselend links en rechts, vlechten zich langs de kust. Plots, als ik een bocht hoog tegen een helling omdraai, ligt er een eilandje voor de kust, waar ik het hutje op de hei graag voor inruil. Het is Gallinara bij Albenga. Het is een nationaal reservaat en dus letterlijk en figuurlijk onbereikbaar. Maar het is evengoed erg mooi.
Als het even te saai wordt op de doorgaande weg, duik ik een klein, smal, steigerend weggetje van enkele extra kilometers door het heuvelland in. Dat heb ik geweten. Dat weggetje is éénbaans en dus wordt het in de gehuchten sturen op de decimeter en passeren van tegenliggers op de centimeter. Spiegels van auto’s moeten ingeklapt worden. Ik moet er echt voor gaan zitten, want overhangende takken en gemeen hoge, scherpe stoepranden belagen mijn sleurhut van boven en van onder. Ik vind het geweldig en zittend op het puntje van mijn stoel geniet ik van mijn eigen stuurmanskunsten.
In Bergeggi vlak voor Savona parkeer ik op een camperplek. Een Italiaan komt mij vragen om zijn camper over te starten met kabels. Omdat ik er niet bij kan met trekker en aanhanger besluiten ze om met een hele kluit de camper naar de trekker te duwen. Dan slaat hij aan nog vóór hij bij mij is. Iedereen blij. De hele bubs komt bij mij binnen kijken. Luid Italiaans wordt er getetterd verduidelijkt met armen en benen. De ooh’s en aah’s zijn niet van de lucht. Dan roept Arturo om Maria. Zij is Australische en vertaalt alle vragen en antwoorden. De tractor, de afstand, de acht maanden en de durf maken de meeste indruk. Ondertussen staan er buiten nog meer mensen te wachten op deze tour-de-la-maison. Als iedereen binnen is geweest, staan ze buiten nog aan elkaar vragen te stellen en als Arturo en Maria het niet weten draaien ze zich met grote ogen naar mij toe. Arturo haalt een lekkere zoete likeur. Een tweede volgt al snel. Pas na een uur zijn alle “toeristen” verdwenen en kan ik aan de maaltijd beginnen. Daarna kom ik tot rust in een boek.
Als het even te saai wordt op de doorgaande weg, duik ik een klein, smal, steigerend weggetje van enkele extra kilometers door het heuvelland in. Dat heb ik geweten. Dat weggetje is éénbaans en dus wordt het in de gehuchten sturen op de decimeter en passeren van tegenliggers op de centimeter. Spiegels van auto’s moeten ingeklapt worden. Ik moet er echt voor gaan zitten, want overhangende takken en gemeen hoge, scherpe stoepranden belagen mijn sleurhut van boven en van onder. Ik vind het geweldig en zittend op het puntje van mijn stoel geniet ik van mijn eigen stuurmanskunsten.
In Bergeggi vlak voor Savona parkeer ik op een camperplek. Een Italiaan komt mij vragen om zijn camper over te starten met kabels. Omdat ik er niet bij kan met trekker en aanhanger besluiten ze om met een hele kluit de camper naar de trekker te duwen. Dan slaat hij aan nog vóór hij bij mij is. Iedereen blij. De hele bubs komt bij mij binnen kijken. Luid Italiaans wordt er getetterd verduidelijkt met armen en benen. De ooh’s en aah’s zijn niet van de lucht. Dan roept Arturo om Maria. Zij is Australische en vertaalt alle vragen en antwoorden. De tractor, de afstand, de acht maanden en de durf maken de meeste indruk. Ondertussen staan er buiten nog meer mensen te wachten op deze tour-de-la-maison. Als iedereen binnen is geweest, staan ze buiten nog aan elkaar vragen te stellen en als Arturo en Maria het niet weten draaien ze zich met grote ogen naar mij toe. Arturo haalt een lekkere zoete likeur. Een tweede volgt al snel. Pas na een uur zijn alle “toeristen” verdwenen en kan ik aan de maaltijd beginnen. Daarna kom ik tot rust in een boek.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
