4 Mrt. Ik worstel en …
Door: Maarten
08 Maart 2008 | Spanje, Madrid
Deze ochtend ben ik niet goed wakker. Dat heb je als je iedere keer ergens anders staat. De ene keer is het een wapperende plasticzak. Dan zijn het honden, die de halve nacht blaffen. Soms sta ik te dicht bij een drukke weg of de wind probeert de ruiten eruit te blazen. Je kent de geluiden niet en je schrikt ervan. De plots op een afstandje voorbij denderende trein. Mensen, die in de auto naast je stoppen en blijven kijken met draaiende motor. Een krijsende kat. Zulke omgevingsgeluiden weerhouden je van doorslapen.
De eerste 40 km’s gaan geweldig. Ik zit linea recta in het centrum van Valencia en ben heel trots erop, dat het zo goed gaat. Te vroeg gejuicht. Een omleiding gooit het goed voorbereide lijstje opeenvolgende plaatsnamen op mijn dashboard met een “strike” om. Vloekend en tierend op die stomme Spanjaarden, die het eerste bord plaatsen, maar het vervolg vergeten!? Van hot naar her, door plaatsjes die niet op de kaart staan, vragend aan iedereen, kijkend naar de zon, worstel ik door de buitenwijken van Valencia. Het vreet tijd, diesel en zenuwen. Na een uur vechten, vooral tegen mezelf en mijn gebrekkig Spaans, ben ik weer in mijn plaatsnamenrijtje terug. Hè, hè!
De rust keert weer in de cabine.
Ik vervolg mijn weg over de N 340. Dat is een soort Middenpeelweg. Om het andere verkeer door te laten rijden ga ik op de smalle vluchtstrook rijden. Poeh, dat is opletten. Ik moet niet weer rechts van de asfalt afkukelen, waar boosaardige verkeersborden staan en de vrachtwagens moeten links mijn spiegel er niet af jassen. Het is stress van de bovenste plank. Ik heb geen alternatief. Morgen staan er zelfs doodsaaie, kaarsrechte 180 km’s naar Tarragona op mijn lijstje over deze N 340. Ik ben er niet blij mee.
De eerste 40 km’s gaan geweldig. Ik zit linea recta in het centrum van Valencia en ben heel trots erop, dat het zo goed gaat. Te vroeg gejuicht. Een omleiding gooit het goed voorbereide lijstje opeenvolgende plaatsnamen op mijn dashboard met een “strike” om. Vloekend en tierend op die stomme Spanjaarden, die het eerste bord plaatsen, maar het vervolg vergeten!? Van hot naar her, door plaatsjes die niet op de kaart staan, vragend aan iedereen, kijkend naar de zon, worstel ik door de buitenwijken van Valencia. Het vreet tijd, diesel en zenuwen. Na een uur vechten, vooral tegen mezelf en mijn gebrekkig Spaans, ben ik weer in mijn plaatsnamenrijtje terug. Hè, hè!
De rust keert weer in de cabine.
Ik vervolg mijn weg over de N 340. Dat is een soort Middenpeelweg. Om het andere verkeer door te laten rijden ga ik op de smalle vluchtstrook rijden. Poeh, dat is opletten. Ik moet niet weer rechts van de asfalt afkukelen, waar boosaardige verkeersborden staan en de vrachtwagens moeten links mijn spiegel er niet af jassen. Het is stress van de bovenste plank. Ik heb geen alternatief. Morgen staan er zelfs doodsaaie, kaarsrechte 180 km’s naar Tarragona op mijn lijstje over deze N 340. Ik ben er niet blij mee.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
