21 Mrt. Een Goede Vrijdag.
Door: Maarten
22 Maart 2008 | Italië, San Romano
De dag begint al goed met 3 graden Celsius. Jullie zijn nu vast niet meer jaloers.
In Florence klim ik in de toren naast de kathedraal om over de stad te kunnen kijken. Ongeveer halverwege wordt de rest van mijn dag bepaald. Hevig snuivend en hijgend puf ik op een tussenverdieping uit. Ik zie tegen de buitenkant van de kathedraal net onder de top van de voorgevel op zo’n dertig meter hoogte, dus slecht zichtbaar vanaf de straat, een prachtige buste van een vast zeer belangrijk persoon. Het zet me aan het denken. Wat een prachtig stuk werk op die weggestopte plek. De beeldhouwer heeft zich uit de naad gewerkt. Beitelen, hakken, schuren, polijsten met de hand. Misschien wel drie of meer jaren werk zitten daarin. Een stuk van zijn leven; een levenswerk!? Wie zou de dag van vandaag zoveel energie stoppen in een beeltenis op dertig meter hoogte? De rest van de toren beklimmend laat dit beeld mij niet meer los.
Boven kijk ik over de tussen heuvels liggende stad met zijn rode daken en rechte zwarte aders daartussen, terwijl er soms een spatje regen voelbaar is.
Aan mijn voeten ligt de Johannes de Doperkerk. Hij heeft drie ingangen. Poorten in brons en de derde, de mooiste, ook nog verguld. Wat bezielde Lorenzo Ghiberti om zo perfectionistisch te zijn? Ik vraag me af of er nu ook kunstwerken gemaakt worden, die over 500 jaar bejubeld worden.
Een onbekende maker heeft zitten werken met klei en schept een Madonna met Kind dankzei ongelooflijk vakmanschap. De gezichten zijn zo in-lief, zo sprekend, zo uit het leven gegrepen.
Wat te denken van de vier zittende, mannelijke figuren. Stel je een ruw rotsblok voor, dat manshoog is en van marmer. Bedenk dat je een fout niet kunt herstellen door er iets aan te plakken. Weg is weg. Er zijn geen mallen voor marmer alleen beitels, je meestersoog en vakmanschap. Nog vóór je één houw op het marmer gegeven heb sta je in de marmergroeve uit de blokken het geschikte blok uit te zoeken, zoals een diamantair de grote diamant, die hij gaat splijten, eerst dagen bestudeert. Hebben wij tegenwoordig ook vaklui, die zoiets kunnen maken uit “niets”?
Het hoofd van Santa Reparata uit 1340, door Andrea Pisano “getoverd” uit marmer, is van een heerlijke, eerlijke vrouwelijkheid.
Is er iemand, die mij iets wijzer kan maken? Hebben we tegenwoordig nog vaklui van zulk kaliber? Schilders? Bouwmeesters? Architecten? Kunnen wij ook gebouwen neerzetten, die vijfhonderd jaar staan? Ik weet wel het kost ongekend veel geld. Bill Gates heeft ongeteld, wat schept hij ermee? De oliesjeiks zwemmen erin, wat scheppen zij?
Zijn wij zo ver weg van de ons omringende natuur dat we zijn materialen niet meer voelen, niet meer proeven, niet meer zien? Dat we niet meer weten, wat we ermee kunnen? Vervlakken we tot waardering voor glimmende massaproducten of een poppetje met een lange neus?
In Florence klim ik in de toren naast de kathedraal om over de stad te kunnen kijken. Ongeveer halverwege wordt de rest van mijn dag bepaald. Hevig snuivend en hijgend puf ik op een tussenverdieping uit. Ik zie tegen de buitenkant van de kathedraal net onder de top van de voorgevel op zo’n dertig meter hoogte, dus slecht zichtbaar vanaf de straat, een prachtige buste van een vast zeer belangrijk persoon. Het zet me aan het denken. Wat een prachtig stuk werk op die weggestopte plek. De beeldhouwer heeft zich uit de naad gewerkt. Beitelen, hakken, schuren, polijsten met de hand. Misschien wel drie of meer jaren werk zitten daarin. Een stuk van zijn leven; een levenswerk!? Wie zou de dag van vandaag zoveel energie stoppen in een beeltenis op dertig meter hoogte? De rest van de toren beklimmend laat dit beeld mij niet meer los.
Boven kijk ik over de tussen heuvels liggende stad met zijn rode daken en rechte zwarte aders daartussen, terwijl er soms een spatje regen voelbaar is.
Aan mijn voeten ligt de Johannes de Doperkerk. Hij heeft drie ingangen. Poorten in brons en de derde, de mooiste, ook nog verguld. Wat bezielde Lorenzo Ghiberti om zo perfectionistisch te zijn? Ik vraag me af of er nu ook kunstwerken gemaakt worden, die over 500 jaar bejubeld worden.
Een onbekende maker heeft zitten werken met klei en schept een Madonna met Kind dankzei ongelooflijk vakmanschap. De gezichten zijn zo in-lief, zo sprekend, zo uit het leven gegrepen.
Wat te denken van de vier zittende, mannelijke figuren. Stel je een ruw rotsblok voor, dat manshoog is en van marmer. Bedenk dat je een fout niet kunt herstellen door er iets aan te plakken. Weg is weg. Er zijn geen mallen voor marmer alleen beitels, je meestersoog en vakmanschap. Nog vóór je één houw op het marmer gegeven heb sta je in de marmergroeve uit de blokken het geschikte blok uit te zoeken, zoals een diamantair de grote diamant, die hij gaat splijten, eerst dagen bestudeert. Hebben wij tegenwoordig ook vaklui, die zoiets kunnen maken uit “niets”?
Het hoofd van Santa Reparata uit 1340, door Andrea Pisano “getoverd” uit marmer, is van een heerlijke, eerlijke vrouwelijkheid.
Is er iemand, die mij iets wijzer kan maken? Hebben we tegenwoordig nog vaklui van zulk kaliber? Schilders? Bouwmeesters? Architecten? Kunnen wij ook gebouwen neerzetten, die vijfhonderd jaar staan? Ik weet wel het kost ongekend veel geld. Bill Gates heeft ongeteld, wat schept hij ermee? De oliesjeiks zwemmen erin, wat scheppen zij?
Zijn wij zo ver weg van de ons omringende natuur dat we zijn materialen niet meer voelen, niet meer proeven, niet meer zien? Dat we niet meer weten, wat we ermee kunnen? Vervlakken we tot waardering voor glimmende massaproducten of een poppetje met een lange neus?
-
22 Maart 2008 - 13:36
Leon:
Beste Maarten,
al in Italië en ook nog kpoud. De Provence is ook stevig frisjes, troost je! Inderdaad die vakmensen heben we NIET meer want:
- de huidige vakken zijn hoogtechnologisch dat ziijn de vakken warvan onze achterkleinkinderen de helden ook zullen kennen. Tol der vooruitgang. Jij wil ook geen dokter meer die om je heen danst toch?
-en "onze kids"willen allemaal (BIJNA dan) schone handen houden, dus Administratief/advocaat etc. worden Gelijk hebben ze , toch? wij hebben ze dat aangeraden veelal.
Bill Gates besteedt overigens miljarden aan noodlijdenden in de derde wereld; er zijn nederlanders die RELATIEF gezien minder doen dan hij, helaas. Maar die wel de mond vol hebben van die lastige immigranten, die hun welvaart KOMEN HALEN... Ai dit is politiek dus.
Wel Wilders en Verdonk betalen niet zo veel aan s'werelds armoede vrees ik, maar ze laten ons vermnogens betalen voor veiligheid.
Tensloote als er NU de oliesheiks en de chinezen/indiërs niet waren was het westen nu al failliet en in zijn geldgier verzopen. De realiteit is, helaas, ernstig gewijzigd. Dat noemt men, vreemd genoeg vooruitgang, en wie hebben die wewg ingezet? Wel WIJ of zij die WIJ kozen als bestuurders. Democratisch foutje misschien?
Ach dat deert je niet in de sch9oonheid van Florence, toen de Kerk alle geld afpakte om die mooie dingen te betalen...
Want TOEN was het ook STERVENSDUUR. En zie hoe wij genieten na honderden jaren. Zo lastig ligt het helaas...
Sorry, dit was geen groet maar een reactie, En, jij bent begonnen, en ik vond het, als altijd erg leuk!
Groeten ook van Mieke in Californië,
Leon uit de Provence.
-
22 Maart 2008 - 21:33
Fam. Vrolijk:
Beste Maarten,
We wensen je hele gezellige paasdagen!
Groetjes,
Fam. Vrolijk uit Panningen. -
23 Maart 2008 - 07:27
Fonnie C:
Nou Maarten.
Allereerst fijne Paasdagen, Gelukkig niet te warm anders zouden de eieren maar bederven ahahaha.
Ook hier is t niet al te warm, maar met de verwarming aan is t natuurlijk wel te doen.
Peter is werken, ik ga vanmiddag nog even, jaja het kan ook anders met de pasen er zijn ook nog mensen die moeten werken.
Ga zo ff met t eten beginnen want dat vind de rest van de fam toch wel belangrijk.
Inderdaad zullen er niet veel mensen meer zijn die zoveel tijd en energie steken in t maken van zoveel moois, maar iedere generatie is weer anders dat hebben we nu zo langzamerhand wel in de gaten.
Ook deze generatie zal dingen achterlaten waar straks weer met verwondering over gesproken word.
Of het dan mooi of niet mooi word gevonden kunnen we nu nog niet zeggen, maar in de toekomst kunnen we nog steeds niet kijken.
Nou geniet nog maar even, maak van iedere dag een klein feestje probeer ik ook.
Groetjes
Fonnie.
-
23 Maart 2008 - 09:37
Frans En Marion:
Je avontuurlijke verhalen en foto's blijven nog steeds interessant om te lezen en te bekijken.Geniet ervan!
Vrolijk Pasen!!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
