16 Dec. Camping gevonden.
Door: Maarten
18 December 2007 | Portugal, Alvor
Niet bewegen! Stil blijven liggen, dan wordt het in ieder geval niet erger. Toch maak ik één oogje open en dat zoekt de thermometer. Ik zie niks. Omzichtig tast een onwillige hand naar mijn bril. Wat? Net boven het vriespunt? Dat verklaart de koude neus en de koude wangen. Doet me denken aan het kerstlied: “Rudolf the red nose reindeer.” Het opstaan wordt definitief een poos uitgesteld. Het is half acht. Op de wekkerradio heeft iedereen de mond vol met “frio”. Nachtvorst in de Algarve zal wel heel bijzonder zijn.
Om tien uur is het buiten weer lekker opgewarmd en binnen is de kachel gedoofd. Alles staat weer vast en de “quest” van de camping kan vervolgd worden.
Het is een eitje vandaag. Na koud negen kilometer dient zich Camping da Dourada in Alvor aan. De hartverwarmende, verlegen, innemende receptioniste met veel belangstelling naar mijn burgerlijke staat geeft korting. Die laatste eigenschap doet mijn twijfels wegnemen. Ik blijf.
Het dorpje Alvor is klein, toeristisch, heeft winkeltjes, een internetcafé, een bus- en treinstation, een mooi zandstrand en een camping met Nederlanders. Hier zit ik gebeiteld tot na de feestdagen. Dan zie ik weer verder.
Amsterdamse Cor en zijn vrouw Gré zijn mij vóór en nodigen uit om bij hun een kop koffie te drinken. Dat loopt uit in een hele middag vertellen. Dit laatste kan Cor, een slager van beroep, met zijn Amsterdamse humor geweldig. Hij heeft al snel door, dat deze Limlander smult van de droge opmerkingen en hij doet er een schepje bovenop. Twee voorbeelden zijn blijven hangen. Dit is er een van de bovenste plank: Een schreeuwende klant krijgt te horen: “Kijk je wel uit. Je krijgt zo een kou op je hart.”
De volgende is een juweeltje. Een aangeschoten klant bestelt moeizaam een pond gehakt en vraagt er achteraan:” Slager, mag ik ook een liedje zingen?” Tuurlijk mag dat. Na het eerste liedje aangemoedigd, vraagt hij:” Slager, mag ik nog een liedje zingen?” “Tuurlijk, als je een pond gehakt bestelt.” is het antwoord. Enfin de man gaat met zeven en een halve kilo gehakt de deur uit. Zo garneert hij de vakantieverhalen over Polen, over zijn werk, over de pech met de DKW 200, over de avonturen met de Isabella scooter en het getob met de eerste auto’s, die ze kochten. De tijd is omgevlogen.
Ik heb, volgens de kenners hier, een goede plek met vroeg veel zon. Dit is, met de laatste nacht nog vers in het geheugen, een niet te versmaden voordeel.
Om tien uur is het buiten weer lekker opgewarmd en binnen is de kachel gedoofd. Alles staat weer vast en de “quest” van de camping kan vervolgd worden.
Het is een eitje vandaag. Na koud negen kilometer dient zich Camping da Dourada in Alvor aan. De hartverwarmende, verlegen, innemende receptioniste met veel belangstelling naar mijn burgerlijke staat geeft korting. Die laatste eigenschap doet mijn twijfels wegnemen. Ik blijf.
Het dorpje Alvor is klein, toeristisch, heeft winkeltjes, een internetcafé, een bus- en treinstation, een mooi zandstrand en een camping met Nederlanders. Hier zit ik gebeiteld tot na de feestdagen. Dan zie ik weer verder.
Amsterdamse Cor en zijn vrouw Gré zijn mij vóór en nodigen uit om bij hun een kop koffie te drinken. Dat loopt uit in een hele middag vertellen. Dit laatste kan Cor, een slager van beroep, met zijn Amsterdamse humor geweldig. Hij heeft al snel door, dat deze Limlander smult van de droge opmerkingen en hij doet er een schepje bovenop. Twee voorbeelden zijn blijven hangen. Dit is er een van de bovenste plank: Een schreeuwende klant krijgt te horen: “Kijk je wel uit. Je krijgt zo een kou op je hart.”
De volgende is een juweeltje. Een aangeschoten klant bestelt moeizaam een pond gehakt en vraagt er achteraan:” Slager, mag ik ook een liedje zingen?” Tuurlijk mag dat. Na het eerste liedje aangemoedigd, vraagt hij:” Slager, mag ik nog een liedje zingen?” “Tuurlijk, als je een pond gehakt bestelt.” is het antwoord. Enfin de man gaat met zeven en een halve kilo gehakt de deur uit. Zo garneert hij de vakantieverhalen over Polen, over zijn werk, over de pech met de DKW 200, over de avonturen met de Isabella scooter en het getob met de eerste auto’s, die ze kochten. De tijd is omgevlogen.
Ik heb, volgens de kenners hier, een goede plek met vroeg veel zon. Dit is, met de laatste nacht nog vers in het geheugen, een niet te versmaden voordeel.
-
18 December 2007 - 17:30
Petra:
Hoi Maarten,
Ik heb zojuist weer met veel plezier,je verhalen en belevenissen gelezen.
Geweldig toch,wat je allemaal ziet en mee maakt,en dan al die vriendelijke mensen,die je tegen komt,en je op de koffie uitnodigen.
Wat ik je vragen wou,heb je nu toch een beetje kerstgevoel daar in dat warme land,waar je heerlijk buiten de was kunt drogen,bij ons zou de was nu buiten stijf staan van de vorst.
Fijne feestdagen
Groetjes van
Petra Spies Plum uit Landgraaf
-
21 December 2007 - 14:51
Henri Van Proosdij:
Met veel plezier heb ik je website bekeken.Leuk om mijn ouders te zien op je foto.
Ik heb een aantal jaren geleden 2 weken in een tentje geslapen in alvor met de electrische deken op het luchtbed want koud is het er zeker snachts
De groeten aan mijn ouders en hele fijne feestdagen gewenst
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
