19 Jan. Wandelen en uiteten.
Door: Maarten
20 Januari 2008 | Spanje, Lucena
Om half twaalf pikken Antonio en Maria met de kinderen mij op. Enkele kilometers verderop sluiten Pablo, Nieves, Pablo junior en Alberto zich aan. We gaan met z’n negenen wandelen in een bergdal, dat op grotere hoogte ligt. Dus eerst veel bergop rijden om daarna een dal in te rijden. Er vloeit een klein stroompje en dat gaan we volgen tot het als een waterval over de rand verdwijnt. De lucht is zuiver, de zon schijnt, Paula en Cintia stoeien, de jongens spelen met een bal en de volwassenen kuieren kalmpjes kletsend op het pad. Onder een boom in de schaduw wordt een korte pauze ingelast. Antonio deelt walnoten uit en de waterfles gaat rond. De jongens voetballen een partijtje. Geen wangeluid verstoort deze idylle.
De waterval bereiken we niet, want een afgesloten hek doet ons omkeren. Onderweg wordt in het Spaans overlegd, waar we gaan eten.
In een restaurant langs de weg zitten we met z’n allen aan een lange tafel. Maria zit heel strategisch naast mij. Ze mag voor mij bestellen. Het moet een verrassing zijn. Een bruine pittige worst en een bloedworst met frietjes en brood zijn mijn deel. Het is lekker en vult de lege maag goed. Heel relaxed en veel pratend zitten we aan tafel. Het eerste moet ik nog iets beter leren, of beter gezegd; het laaien moet ik afleren. Net als gisteren verkassen we nu ook weer. Enkele kilometers verderop in Lucena gaan we koffie drinken in een oud treinstation, de kinderen krijgen een ijsje. Zo sluiten we, allemaal loom en moe van gisterenavond, de wandeling en het eten, deze zonnige, relaxte dag af. Om zes uur, met de laptop op mijn schoot, glijdt de zon weg achter de gebouwen en floepen de lampen van de parkeerplaats aan. Tijd om de dag vast te leggen in bits en bytes.
De waterval bereiken we niet, want een afgesloten hek doet ons omkeren. Onderweg wordt in het Spaans overlegd, waar we gaan eten.
In een restaurant langs de weg zitten we met z’n allen aan een lange tafel. Maria zit heel strategisch naast mij. Ze mag voor mij bestellen. Het moet een verrassing zijn. Een bruine pittige worst en een bloedworst met frietjes en brood zijn mijn deel. Het is lekker en vult de lege maag goed. Heel relaxed en veel pratend zitten we aan tafel. Het eerste moet ik nog iets beter leren, of beter gezegd; het laaien moet ik afleren. Net als gisteren verkassen we nu ook weer. Enkele kilometers verderop in Lucena gaan we koffie drinken in een oud treinstation, de kinderen krijgen een ijsje. Zo sluiten we, allemaal loom en moe van gisterenavond, de wandeling en het eten, deze zonnige, relaxte dag af. Om zes uur, met de laptop op mijn schoot, glijdt de zon weg achter de gebouwen en floepen de lampen van de parkeerplaats aan. Tijd om de dag vast te leggen in bits en bytes.
-
21 Januari 2008 - 07:44
Mechelien:
Ha Maarten,
Genieten van het goede leven lees ik. Lucena is geweldig. Geniet er maar van. De verhalen zijn redelijk herkenbaar hihi. Doe de groetjes aan iedereen op school en we blijven je volgen.
Groetjes Mechelien
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
