9 Mrt. Mémoires.
Door: Maarten
14 Maart 2008 | Frankrijk, Parijs
Ik loop al vroeg door de straatjes. Het is als de eerste hap uit stokbrood. Zodra de scherpe korst je gehemelte opensnijdt, weet je het weer. Pastis smaakt alleen hier, hier hoor je het tikken van de Jeu de boulesballen en het klapperen van het tentdoek in de wind, voel je de aflandige wind, de Tramontana, je rode velletje zandstralen zoals nergens anders, proef je weer het zweet wanneer twee overmoedige veertigers op het heetst van de dag met mountainbikes door de bergen ploeteren. Mijn hoofd loopt vol. Lees maar.
Lex en Fonnie zijn nog peuters. Lex moedigt Fonnie aan:”Ga merci zeggen!” Samen lopen ze caravans af. Fonnie steekt haar krullenbol om de hoek en roept:” Merci!” Het leverde vaak iets lekkers op.
Lex, Fonnie en Natascha willen, dat is vaste prik, zodra de ijskar gespot is een ijsje. Met alle drie een muntje in de hand en de bestelling in het Frans hardop zingend, lopen de drie naar de haven: ”Trois simples! Trois simples! Trois simples!”
Fonnie, Lex en Natascha gaan lavendel knippen. Na een half uurtje komt Natascha aanhollen en om pleisters vragen. Weg is ze weer. Een kwartiertje later komt Fonnie huilend met haar handje in haar gele T-shirt gewikkeld. Het heeft een grote, vuurrode bloedvlek. Tussen Natascha en Lex in komt ze over het pad naar de caravan. De campingbeheerder, die zijn vinger enkele jaren geleden afgezaagd heeft, fietst hen voorbij en vertelt dat ze een stuk van haar vinger af heeft. Vier stoelen vliegen achteruit en we stormen naar Fonnie toe. Ze wil ons niet laten kijken naar haar handje en houdt dat huilend stevig tegen zich aangedrukt. Dan klinken sirenes. De Pompiers, gewaarschuwd door de campingbeheerder, racen de camping op naar onze plek en rennen, vier man sterk, in hun grote zwarte pakken met helmen op, op Fonnie af. Ze gilt:”Ik wil niet in de helikopter!” We kunnen de mannen geruststellen. Het topje van haar vinger is flink gehavend, maar niet eraf. Het bloedt wel alsof ze geslacht wordt. Als de rust is weer gekeerd en we zijn weer onder ons, dan vraagt Engel:”Waar is Lex?” Na enig zoeken vinden we hem stilletjes huilend verstopt onder de tafel in de caravan: “Ik deed het niet express!”
We komen al enkele jaren op de camping. Ger en Engel staan er al en verwelkomen ons met koffie en bier. Zegt Ger tegen mij:”Die zwarte ettertjes van vorig jaar zijn er weer.” Waarop ik reageer:” Toch niet Henri en Pascal van die grote caravan met die kleine, ellendige keffer aan het eind van ons straatje.” “Nee, ik bedoel die kleine, zwarte steekvliegjes.”
Een ander jaar verrast Lex ons. Om de middag door te komen lopen we langs de bootjes in het haventje. Terug op de camping tekent Lex een boot. Ger ziet dat en zegt:”Maart, die boot ligt daar echt!” Met de tekening in de hand is de boot snel gevonden. Hij is ongelooflijk nauwkeurig getekend. Sindsdien weten we van Lex’ fotografisch geheugen.
Op sommige avonden lopen we op het strand met z’n allen te zeulen met hout. Ger en ik vertillen ons aan halve boomstammen, de dames stallen een halve supermarkt uit en de kinderen sprokkelen het aanmaakhout. Dat wordt aangestoken en met z’n zevenen zitten we om een reuze kampvuur te eten en te drinken. We schuiven eerst verder achteruit en daarna weer dichter naar het vuur, totdat het hout op is en we van voren verbrand en van achteren bevroren zijn. Dan slepen we de halve keukenvoorraad weer mee naar de camping terug.
De kinderen, een jaar of zeven oud, lopen gewapend met een emmertje, een stok, een touw en een verbogen tentharing naar de haven om te vissen. We kijken ze lachend na en besluiten er ééntje te nuttigen op de goede vangst. Als ze terugkomen draagt Natascha trots drie verse vissen in het emmertje. “Krijg nou wat! Hoe kan dat nou?” Eerst houden ze levendig fantaserend vol, dat ze die zelf gevangen hebben met de tentharing. Dan komt de aap uit de mouw. Een visser die met zijn bootje terugkomt van zee geeft de kinderen ieder een vis. ’s Avonds eten de kinderen hun eigen vis.
Een heftig voorval deed zich eens in ons straatje voor. Een Frans koppel met een angstaanjagende, blaffende, grauwende hond aan een ketting neemt de keuter ’s nachts mee de caravan in. Op een nacht is er tumult. In de caravan grauwt en gromt de hond en de man schreeuwt en vloekt. De hond heeft hem aangevallen en in zijn hand gebeten. Dat blijkt de dag erna. Er gaan drie nachten voorbij en nu schreeuwt de vrouw van angst en pijn. Weer gaat de hond lelijk te keer en de man schreeuwt en dondert. De caravan schudt op zijn wielen en er klinkt hevig gebonk. De volgende ochtend, als het koppel terug is van het ziekenhuis, zit één arm van de vrouw volledig ingepakt. Zonder dralen neemt de man zijn hond mee in de auto en even later horen we een droge knal buiten de camping.
Dory en ik komen er altijd helemaal tot rust. De kinderen hebben het soms drie en soms vier weken geweldig naar de zin en dus hebben wij vakantie. Samen met Ger en Engel excursies doen, samen tot laat buiten zitten en kletsen over alles en nog wat. Met z’n vijven bakken en braaien op het strand, terwijl de kinderen in het water spelen met een opblaasbootje.
Zo zit er in dit Franse vissersgehucht een stukje van ons leven.
Voor de laatste keer loop ik een rondje door het dorp en spring van links naar rechts over de kolossale rotsblokken van de strekdam naar het einde, waar l’ Aude in zee uitmondt. Daar verzink ik in gedachten aan toen. Hiermee wil ik deze dag afsluiten. Echter ik heb buiten de waard gerekend. Bij de bootjes in de haven denk ik een oude man te herkennen. Het is de eenentachtig jarige Lou Cabanaïre. Hij vertelt over ééncilinder gloeikop Bolindermotoren in boten, over zijn leven als beroepsvisser en over de veranderingen in Les Cabanes. Hij heeft hier zijn leven lang gewoond. Met vierenveertig beroepsvissers brachten ze de vangst aan wal. Nu zijn het er nog maar drie. Hij heeft nooit in her restaurant gewerkt. Dat restaurant heeft zijn zoon naar hem vernoemd, omdat vader hem van vis voorzag.
Lex en Fonnie zijn nog peuters. Lex moedigt Fonnie aan:”Ga merci zeggen!” Samen lopen ze caravans af. Fonnie steekt haar krullenbol om de hoek en roept:” Merci!” Het leverde vaak iets lekkers op.
Lex, Fonnie en Natascha willen, dat is vaste prik, zodra de ijskar gespot is een ijsje. Met alle drie een muntje in de hand en de bestelling in het Frans hardop zingend, lopen de drie naar de haven: ”Trois simples! Trois simples! Trois simples!”
Fonnie, Lex en Natascha gaan lavendel knippen. Na een half uurtje komt Natascha aanhollen en om pleisters vragen. Weg is ze weer. Een kwartiertje later komt Fonnie huilend met haar handje in haar gele T-shirt gewikkeld. Het heeft een grote, vuurrode bloedvlek. Tussen Natascha en Lex in komt ze over het pad naar de caravan. De campingbeheerder, die zijn vinger enkele jaren geleden afgezaagd heeft, fietst hen voorbij en vertelt dat ze een stuk van haar vinger af heeft. Vier stoelen vliegen achteruit en we stormen naar Fonnie toe. Ze wil ons niet laten kijken naar haar handje en houdt dat huilend stevig tegen zich aangedrukt. Dan klinken sirenes. De Pompiers, gewaarschuwd door de campingbeheerder, racen de camping op naar onze plek en rennen, vier man sterk, in hun grote zwarte pakken met helmen op, op Fonnie af. Ze gilt:”Ik wil niet in de helikopter!” We kunnen de mannen geruststellen. Het topje van haar vinger is flink gehavend, maar niet eraf. Het bloedt wel alsof ze geslacht wordt. Als de rust is weer gekeerd en we zijn weer onder ons, dan vraagt Engel:”Waar is Lex?” Na enig zoeken vinden we hem stilletjes huilend verstopt onder de tafel in de caravan: “Ik deed het niet express!”
We komen al enkele jaren op de camping. Ger en Engel staan er al en verwelkomen ons met koffie en bier. Zegt Ger tegen mij:”Die zwarte ettertjes van vorig jaar zijn er weer.” Waarop ik reageer:” Toch niet Henri en Pascal van die grote caravan met die kleine, ellendige keffer aan het eind van ons straatje.” “Nee, ik bedoel die kleine, zwarte steekvliegjes.”
Een ander jaar verrast Lex ons. Om de middag door te komen lopen we langs de bootjes in het haventje. Terug op de camping tekent Lex een boot. Ger ziet dat en zegt:”Maart, die boot ligt daar echt!” Met de tekening in de hand is de boot snel gevonden. Hij is ongelooflijk nauwkeurig getekend. Sindsdien weten we van Lex’ fotografisch geheugen.
Op sommige avonden lopen we op het strand met z’n allen te zeulen met hout. Ger en ik vertillen ons aan halve boomstammen, de dames stallen een halve supermarkt uit en de kinderen sprokkelen het aanmaakhout. Dat wordt aangestoken en met z’n zevenen zitten we om een reuze kampvuur te eten en te drinken. We schuiven eerst verder achteruit en daarna weer dichter naar het vuur, totdat het hout op is en we van voren verbrand en van achteren bevroren zijn. Dan slepen we de halve keukenvoorraad weer mee naar de camping terug.
De kinderen, een jaar of zeven oud, lopen gewapend met een emmertje, een stok, een touw en een verbogen tentharing naar de haven om te vissen. We kijken ze lachend na en besluiten er ééntje te nuttigen op de goede vangst. Als ze terugkomen draagt Natascha trots drie verse vissen in het emmertje. “Krijg nou wat! Hoe kan dat nou?” Eerst houden ze levendig fantaserend vol, dat ze die zelf gevangen hebben met de tentharing. Dan komt de aap uit de mouw. Een visser die met zijn bootje terugkomt van zee geeft de kinderen ieder een vis. ’s Avonds eten de kinderen hun eigen vis.
Een heftig voorval deed zich eens in ons straatje voor. Een Frans koppel met een angstaanjagende, blaffende, grauwende hond aan een ketting neemt de keuter ’s nachts mee de caravan in. Op een nacht is er tumult. In de caravan grauwt en gromt de hond en de man schreeuwt en vloekt. De hond heeft hem aangevallen en in zijn hand gebeten. Dat blijkt de dag erna. Er gaan drie nachten voorbij en nu schreeuwt de vrouw van angst en pijn. Weer gaat de hond lelijk te keer en de man schreeuwt en dondert. De caravan schudt op zijn wielen en er klinkt hevig gebonk. De volgende ochtend, als het koppel terug is van het ziekenhuis, zit één arm van de vrouw volledig ingepakt. Zonder dralen neemt de man zijn hond mee in de auto en even later horen we een droge knal buiten de camping.
Dory en ik komen er altijd helemaal tot rust. De kinderen hebben het soms drie en soms vier weken geweldig naar de zin en dus hebben wij vakantie. Samen met Ger en Engel excursies doen, samen tot laat buiten zitten en kletsen over alles en nog wat. Met z’n vijven bakken en braaien op het strand, terwijl de kinderen in het water spelen met een opblaasbootje.
Zo zit er in dit Franse vissersgehucht een stukje van ons leven.
Voor de laatste keer loop ik een rondje door het dorp en spring van links naar rechts over de kolossale rotsblokken van de strekdam naar het einde, waar l’ Aude in zee uitmondt. Daar verzink ik in gedachten aan toen. Hiermee wil ik deze dag afsluiten. Echter ik heb buiten de waard gerekend. Bij de bootjes in de haven denk ik een oude man te herkennen. Het is de eenentachtig jarige Lou Cabanaïre. Hij vertelt over ééncilinder gloeikop Bolindermotoren in boten, over zijn leven als beroepsvisser en over de veranderingen in Les Cabanes. Hij heeft hier zijn leven lang gewoond. Met vierenveertig beroepsvissers brachten ze de vangst aan wal. Nu zijn het er nog maar drie. Hij heeft nooit in her restaurant gewerkt. Dat restaurant heeft zijn zoon naar hem vernoemd, omdat vader hem van vis voorzag.
-
14 Maart 2008 - 15:25
MAARTEN HENDRIKS:
Beste mensen,
Ik kan geen berichten en foto's meer plaatsen totdat de webbeheerder het maximum heeft aangepast. Sorry, het ligt dus niet aan mij dat jullie zolang moeten wachten op nieuws.
EUROPAPA -
14 Maart 2008 - 17:35
Theo:
Wat een heerlijk verhaal, Maarten. Daar mis je de foto's niet eens bij. Ik zie het allemaal zo voor me. We krijgen zo alweer jeuk aan de trekhaak. -
14 Maart 2008 - 17:36
Theo:
Wat een heerlijk verhaal, Maarten. Daar mis je de foto's niet eens bij. Ik zie het allemaal zo voor me. We krijgen zo alweer jeuk aan de trekhaak.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
