5 Dec. In het Sanctuário te Fatima.
Door: Maarten
06 December 2007 | Portugal, Fátima
Na het ontbijt, de boodschapjes en het pingelen om de was voor € 20,- te laten wassen, ga ik naar het Sanctoário; het Heiligdom. Wat meteen opvalt is het gigantische plein waar 500.000 mensen terecht kunnen met in het midden een bron in het groen. Dan trekt de witte kerk met zijn “armen” links en rechts gespreid de aandacht. Ze wil je ontvangen. In deze kerk liggen de drie kinderen, waaraan Maria verschenen is, begraven. De laatste van de kinderen is op 97 jarige leeftijd in 2005 gestorven. Het Wonder van Fatima is dus nog niet zo oud. Er is een H. Mis aan de gang. Ik blijf achteraan staan en bedenk wat er in deze mensen mag omgaan: onzekerheid, zekerheid, hoop, schuldbewustzijn, vergiffenis, blijdschap, verdriet, overgave, angsten, dankbaarheid. Ieder heeft zo zijn eigen redenen en geheimen om hier te zijn. Buiten zijn brievenbussen in de muren, waar je geld in kunt stoppen. Er kan gebiecht worden in vele talen. In andere brievenbussen kun je je geschreven voornemens/ beloften stoppen. Mensen lopen met bossen kaarsen rond. Wat bezielt de mens om al deze dingen te doen? Wat stuurt deze mensen aan? Vragen en nog meer vragen. Sommige antwoorden kan ik zelf bedenken. Andere dingen snap ik echt niet. Soms denk ik dat ik iets snap. Een vrouw met gebogen schouders en het hoofd gebogen knielt moeizaam bij een beeltenis van Maria. Ik zie haar stilletjes huilend bidden met een witte doek over haar gestrekte armen. Als ze opstaat veegt ze haar ogen droog en ziet mij dan staan. Haar glimlach is dankbaar en ze is zichtbaar gelukkig. Er is iets veranderd in haar. Het heeft haar goed gedaan.
De nieuwe basiliek, waar 9.000 mensen in kunnen, is nog maar twee maanden klaar. Het is marmer, goud, koper en massief hout wat de klok slaat. Er is fors met geld gesmeten! De kerk is giga rijk door de gulle giften van de pelgrims. Vanbuiten valt deze kerk niet op en vanbinnen ook niet. Het plafond is laag gehouden, de vloer loopt naar beneden en de wanden lopen diagonaal naar het altaar. Dat ontneemt je het gevoel voor de enorme afmetingen. De buitendeuren zijn bekleed met koper. De pelgrim is een mens, net als alle anderen en laat hierop zijn hand-“tekening” achter.
Buiten het Heiligdom ligt de commercie en kitsch klaar om de goedgelovige bedevaartganger te strikken. Voor veel geld is hier alles, gerelateerd aan Maria en de drie kinderen, te koop in alle talen. Ik kan me zulke Heiligenbeelden herinneren bij mijn opa en oma in hun huisje in Deurne. Ze stonden onder een stolp in de kamer op een dressoir en op een kast. Je mocht ze nooit aanraken, dat was heiligschennis. Voor opa en oma hadden deze beelden grote waarde; geldelijk en geestelijk.
Het Heiligdom is een oord van rust en vrede. Het is een bijzondere plek met vriendelijke, ingetogen mensen.
Moe gelopen keer ik terug naar huis en houd met de oordoppen in siësta. Daarna ga ik de was ophalen en weer in de kratten opbergen. Na heel veel navragen heb ik nu DE tip om me te douchen. Een zwembad van een college is ’s avonds open voor niet-studenten. Het is me drie kilometer lopen waard. In een lokaal zitten mensen te vergaderen, hier vraag ik de weg. Gelukkig voor mij is het een hele club Engelse leraren. Eentje loopt met mij mee naar het zwembad. Helaas er is geen baan vrij. Douchen gaat wel maar niet zonder badslippers. Regels zijn regels! Dat gaat dus niet door. Ik krijg van één van de mensen een lift naar Fatima terug en die vraagt in een klooster of ik daar mag douchen. Uit dankbaarheid bied ik de leerkracht aan om morgen een gastles te geven in het Engels over mijn reis. Ik krijg het telefoonnummer van de directeur, die ik morgen eerst om toestemming moet vragen. Ik ben benieuwd. In het klooster douchen gaat niet, maar ze weten er wel een ander adres. Na een telefoontje kan ik daar heen wandelen. Gelukkig niet ver. De eigenaar maakt open en loopt zonder veel omhaal naar een douche. Na gebruik even moppen en de lichten uitmaken aub. Zeker weinig tijd! Nou, dan nu lekker poedelen. Heerlijk warm water. Da’s een weldaad, da’s genieten. De apotheose komt erna, als blijkt dat het afvoerputje verstopt zit, het water over de douchebak stroomt en mijn schoenen al naar de deur drijven. Het water staat tot op de gang. Nu begrijp ik de hint van het moppen pas.
De nieuwe basiliek, waar 9.000 mensen in kunnen, is nog maar twee maanden klaar. Het is marmer, goud, koper en massief hout wat de klok slaat. Er is fors met geld gesmeten! De kerk is giga rijk door de gulle giften van de pelgrims. Vanbuiten valt deze kerk niet op en vanbinnen ook niet. Het plafond is laag gehouden, de vloer loopt naar beneden en de wanden lopen diagonaal naar het altaar. Dat ontneemt je het gevoel voor de enorme afmetingen. De buitendeuren zijn bekleed met koper. De pelgrim is een mens, net als alle anderen en laat hierop zijn hand-“tekening” achter.
Buiten het Heiligdom ligt de commercie en kitsch klaar om de goedgelovige bedevaartganger te strikken. Voor veel geld is hier alles, gerelateerd aan Maria en de drie kinderen, te koop in alle talen. Ik kan me zulke Heiligenbeelden herinneren bij mijn opa en oma in hun huisje in Deurne. Ze stonden onder een stolp in de kamer op een dressoir en op een kast. Je mocht ze nooit aanraken, dat was heiligschennis. Voor opa en oma hadden deze beelden grote waarde; geldelijk en geestelijk.
Het Heiligdom is een oord van rust en vrede. Het is een bijzondere plek met vriendelijke, ingetogen mensen.
Moe gelopen keer ik terug naar huis en houd met de oordoppen in siësta. Daarna ga ik de was ophalen en weer in de kratten opbergen. Na heel veel navragen heb ik nu DE tip om me te douchen. Een zwembad van een college is ’s avonds open voor niet-studenten. Het is me drie kilometer lopen waard. In een lokaal zitten mensen te vergaderen, hier vraag ik de weg. Gelukkig voor mij is het een hele club Engelse leraren. Eentje loopt met mij mee naar het zwembad. Helaas er is geen baan vrij. Douchen gaat wel maar niet zonder badslippers. Regels zijn regels! Dat gaat dus niet door. Ik krijg van één van de mensen een lift naar Fatima terug en die vraagt in een klooster of ik daar mag douchen. Uit dankbaarheid bied ik de leerkracht aan om morgen een gastles te geven in het Engels over mijn reis. Ik krijg het telefoonnummer van de directeur, die ik morgen eerst om toestemming moet vragen. Ik ben benieuwd. In het klooster douchen gaat niet, maar ze weten er wel een ander adres. Na een telefoontje kan ik daar heen wandelen. Gelukkig niet ver. De eigenaar maakt open en loopt zonder veel omhaal naar een douche. Na gebruik even moppen en de lichten uitmaken aub. Zeker weinig tijd! Nou, dan nu lekker poedelen. Heerlijk warm water. Da’s een weldaad, da’s genieten. De apotheose komt erna, als blijkt dat het afvoerputje verstopt zit, het water over de douchebak stroomt en mijn schoenen al naar de deur drijven. Het water staat tot op de gang. Nu begrijp ik de hint van het moppen pas.
-
06 December 2007 - 01:17
Bert En Marijke:
Hey Maarten.
Nou, dat was wel even slikken zeg, Kerst alleen.
Maar zie het maar zo "een alternatieve Kerst" in februari is toch ook niks mis mee,anders had je het al lang gehad.
Het duurt wat langer, maar dan ook wel super genieten!
We zullen aan jullie allebei denken en wensen Dory bij deze sterkte toe.
En we kijken elke dag nog steeds een beetje over je schouder mee hoor ( zoals belofd)
Poot, knuffel van Pluto staan nog steeds bij ons de op computer dus...
In Les Hermites is het koud, storm, en regen, dus we zijn een beetje jaloers op het mooie weer bij jou nu.
Lieve Maaren we reizen op afstand met je mee en genieten elke dag weer van je verhalen en je prachtige foto's
P.S. een warme groet van Guy en Georgette, we hebben we vanavond de foto's laten zien, ze hebben genoten.
P.S toen je ons was zei je"in Limburg dronk ik af en toe een pilsje" daar is toch wel iets in veranderd toch!!
Maar.... C'est la Vie.
Liefs,
Bert en Marijke. -
06 December 2007 - 06:15
Jeannie:
ieder doet het op zijn eigen wijze,,,en heeft er baat bij,,,innerlijke rust achteraf,,,
mooi geschreven maarten,,
knuff,,,veel plezier,,,, -
06 December 2007 - 07:01
Leon:
Beste Maarten,
jij wordt nog kerkelijk expert in bedevaartsoorden. Het is fascinerend om te zien hoe mensen troost vinden in deze dingen. Er is niks verkeerd mee; maar voor velen psychologisch te verklaren.En de Kerk van Rome heeft altijd haar macht en gelijk in grote praal en tpracht laten zien, betaald door de gelovigen. Die kregen daar aflaten voor en een snellere toiegang tot de hemel. Waaruit blijkt dat er soms ook elementen van angst-exploitatie/"chantage" in de leer zaten. Als limburgers met een Rijk Rooms verleden zegt dit mij (jou ook?) erg veel; de wortels worden dan geraakt.
Succes met je college in het engels!
En nu schoongewassen er weer tegen aan. Heb je overigens gebaad in wijwater?
groeten,
Leon. -
06 December 2007 - 07:29
Fonnie C:
Hallo Maarten.
Nou t gaat je goed zo te lezen, allen af en toe wat "stinkend" door t leven.
Maar door het bezoek aan de kerk ben je in ieder geval van binnen weer helemaal "gereinigd" . Ben blij dat je voor de buitenkant ook nog iets gevonden hebt hahahaha.
Weet je zeker dat het probleem met t putje al vantevoren was of is t een hint om toch iets eerder een badlokaal te vinden ?
Jammer dat Do niet kan komen met de kerst maar we zullen voor jou een kaarsje opsteken en een extra hapje eten.
Tot nu toe gaat t je goed ik hoop dat het zo blijft.
Gr Fonnie. -
06 December 2007 - 08:42
Katelijn:
Wat een mop!
Na jouw bedevaart om te kunnen douchen,
kreeg jij als toemaatje een doop voor je schoenen!?
-
06 December 2007 - 10:28
Nelly:
Hallo Maarten,
Indrukwekkend wat je schrijft...
Je krijgt veel gedachten te verwerken tussen alle pracht en praal en franjes van de kerk.
In JEZUS'dagen was het wel anders denk ik, Hij kwam om te dienen en maakte voor ons de weg vrij tot de Vader.
Dan worden onze gedachten gebeden!
Wens je veel zegen, ook voor Dory speciaal in deze tijd.
Liefs,
Nelly. -
06 December 2007 - 15:33
Romy:
Hoi Maarten,
Het moet inderdaad een teleurstelling zijn geweest om Do niet te kunnen ontmoeten met kerst, maar we zullen proberen om je erdoorheen te trekken, door regelmatig iets van ons te laten horen!
Mooie indrukken heb je gegeven van de kerk, zowel schrftelijk als visueel! En dan ik denk, wat zou er door Maarten heen zijn gegaan, behalve de herinnering aan thuis. Ik zie je staan en met ingehouden nieuwsgierigheid proberen te achterhalen welke verhalen achter deze mensen zitten!Gelukkig weet je ons, ondanks de afstand heel dicht bij te krijgen.
En Maarten, wat zal het wennen zijn als je ooit weer zomaar even je badkamer op kunt lopen om je te gaan douchen! Het is dit keer bijna een dagtaak geweest om weer okselfris verder te toeren. Dan misschien nog een kleine tip? De volgende keer moet je eens met je ogen open douchen, dan zie je op tijd wanneer het putje het water niet meer aan kan!
Ik wens je heel veel plezier tijdens het geven van de gastles en ik weet zeker dat ze geboeid naar je verhalen zullen luisteren! Keep on moving en een dikke hugg van Leon en Romy -
06 December 2007 - 17:20
Aimy:
Ha die meester hoe is het
met mij is alles ok
in de klas is het ook goed
meester gerrit en douwe zijn heel leuk(u ook)
we zijn nu met het kerstspel bezig op school en het is heel leuk
ik ben binnenkort jarig 14dec.
greetzzz aimy J.
-
06 December 2007 - 18:16
Angélique En Wim:
Hoi reizende collega,
Zo te lezen geniet je nog met volle teugen en tegenslagen komen vanzelf weer op hun pootjes terecht!
Groetjes en beterschap voor je meisje via deze plek.
Elkaar versieren met Carnaval kan net zo leuk zijn als met kerst.
Waar wij allemaal druk mee zijn zal ik je maar even niet hier vertellen, want dan krijg je waarschijnlijk zin om zo snel mogelijk terug te komen!
En dat kan niet, want jouw jaar is nog niet om.
Groetjes, Wim en Angélique
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
